(shit, wat waren die toch cool)
(shit, wat waren die toch cool)
Ik ga (nog eens) proberen hier wat meer te schrijven. En als hulpje om inspiratie te vinden, gebruik ik lijstjes.
Vandaag, top 3 favoriete boeken.
De constante in bovenstaand lijstje? Je kan al deze boeken ook bekijken. Gemakkelijk, toch?
Ik kreeg van Meneertje Mertens een e-book reader cadeau voor mijn moederdag. En het was instant love.
Het werd een Kindle, van Amazon. Een Kindle Paperwhite.
Jaren heb ik getwijfeld over de aankoop van zo’n ding. Maar echt, jaren. Altijd had ik nog teveel papieren boeken liggen. Ik vond het te duur. Ik ging mijn papieren boeken missen. Zou ik er wel alle formaten op kunnen lezen. Zou ik wel goedkope boeken vinden.
En had ik niet zo’n goede redenen gehad om te twijfelen (vooral die stapel papieren boeken, eigenlijk, die langs de ene kant steeds minderde maar langs de andere kant steeds aangroeide), dan zou ik zeggen: “ik had dat al veel eerder moeten doen!”.
Want: instant love. INSTANT LOVE!
Het moment was ideaal om ‘m te kopen (krijgen): mijn papieren boeken waren zo goed als op, en in mijn traditionele moederdagcadeau -plantjes, voor de tuin- had ik dit jaar echt geen zin. Heeft wellicht met het weer te maken.
Een elektronische boekenlezer, dus.
Het scherm is zalig. Het leest zalig. Altijd, en overal. In de zon, in het duister. Waar ik de laatste maanden (jaar? langer?) met steeds meer moeite zat te turen naar de lettertjes op papier, stel ik het lettertype op mijn Kindle gewoon in op de grootte waar ik op dat moment het minste problemen mee heb. Idem voor de klaarheid van het scherm.
En dan nog iets. Woordenboek. At the tip of your finger. Ik lees veel Engelse boeken. Het vaakst omdat ik zo wat trager lees (ik lees veel te snel, veel te snel!), en soms omdat ik de originele, Engelse versie verkies. En eigenlijk ook omdat Engelstalige boeken goedkoper zijn dan Nederlandstalige. Met papieren boeken las ik maar raak. Begreep ik een woord niet, dan las ik erover en verder. Ik zou het wel begrijpen in de context. Maar nu, nu zoek ik alle woorden op die ik niet begrijp. Want in de Kindle zit een woordenboek ingebakken. Vinger even laten rusten op het woord dat je niet begrijpt, en hoppa, daar komt het verklarend woordenboek ter hulp. Zalig! Instant love!
Dat ik niet alle formaten zou kunnen lezen, was ook een fabeltje natuurlijk. Je kan alles gewoon omzetten, met Calibre.
Boeken kopen, dat gaat gemakkelijk. Veel te gemakkelijk, misschien. Dat gaat zo vlot, dat ik het soms grappig vind. Boek kopen op Amazon, klikkerdeklikkerdeklik, het staat op de Kindle. Boek kopen bij ECI, klik klik klik, omzetten klik klik klik, en dan gaat het van de laptop joepla naar de Kindle die boven naast mijn bed ligt te wachten op mij. Zalig. Instant love.
Oh en nog iets. Ik was een krak in bladwijzers kwijtraken. In tien minuten moeten zoeken waar ik nu weer gebleven was in mijn boek. No more, mijn handige Kindle onthoudt waar ik gestopt ben met lezen. Instant love!
In ieder geval. De boekenkast boven zit zo goed als vol, en nu hoef ik niet te piekeren waar ik met toekomstige aankopen naartoe moet. Ze gaan in mijn Kindle.
Alleen is het soms best wel moeilijk, als ik op een rommelmarkt rondloop bijvoorbeeld, en ik daar allerlei goedkope en leuke boeken zie. Neen, *pets op mijn poot*, afblijven! Geen papieren boeken meer!
Ik schrijf hier niet veel de laatste tijd, behalve dan weekmenu’s en mijn creatieve exploten. En dat begint me meer en meer te ambeteren. Daarom dacht ik, laat ik daar eens iets aan doen. En ik zal eens iets doen met lijstjes.
Vandaag: nieuws waaraan ik me ergerde. Serieus, er is zoveel nieuws waaraan ik me erger.
Windmolens zijn gevaarlijker dan kerncentrales
Serieus. Het is dan de topman van de kernwaakhond die dat zegt. Omdat de haven van Antwerpen volgebouwd wordt met windmolens, en er wel eens een accident zou kunnen gebeuren, dat er een wiek afbreekt bijvoorbeeld en dat die dan op een chemische fabriek valt en een ramp veroorzaakt. Serieus. Hoe lachwekkend kunnen we zijn. Er kan een vliegtuig of een helikopter op zo’n fabriek neerstorten ook hè. Er kan nog veel meer, dat niet te maken heeft met een wiek van een windmolen. Laat ons niet lachen.
Eten bejaarde mag maar 4 euro per dag kosten
Serieus. Behandelen we onze oude mensen zo? Triestig, onbeschrijfelijk triestig.
Rik Torfs verkozen tot nieuwe rector KU Leuven
Serieus. Hadden ze daar echt niemand anders?
Ik heb altijd nood aan een ‘eenvoudig haakproject’. Iets waarbij ik naar hartenlust rechttoe rechtaan kan haken, zonder al te veel denkwerk. En ondertussen kijk ik televisie op de laptop. Series (Grey’s Anatomy, was het nu) of koers. Gezien wij allemaal dekentjes-mensen zijn, was de keuze snel gemaakt: een dekentje voor in de zetel voor Meneertje Mertens.
Voor de wol viel de keuze op Bravo, wat ik gebruikte voor mijn eigen TV-dekentje. Omdat het goedkoop is, en omdat ik dacht dezelfde kleurtjes te kopen die ik gebruikte voor mijn dekentje, maar daar dan iets anders mee te maken. Dat was een beetje buiten de mode gerekend: dezelfde kleurtjes (op een paar na) waren er niet meer. *snif* Andere kleurtjes dus.
Het concept had ik al in mijn hoofd: ik zou vierkantjes haken, van 20 op 20cm. Geen granny squares, maar gewoon vierkantjes. De zoektocht duurde wel even: ik heb allerlei steken uitgeprobeerd, en het was me ook niet meteen duidelijk welke haaknaald ik moest gebruiken. Na allerlei omzwervingen kwam ik uit bij het allersimpelste: vierkantjes gehaakt met stokjes. Met haaknaald 4. Dus. Haakte ik 54 vierkantjes in 6 kleuren en zwart, voor een deken van 1m80 op 1m20.
Waarna het volgende dilemma aan de beurt was… hoe zou ik ze aan elkaar zetten? Aan elkaar naaien was van in het begin het idee. Maar in welke volgorde?
Pfhah. Niet echt, neen. Zo dan?
Meh. Ook niet. Misschien zo?
Ha ja! Zo moet het zijn!
Ik heb in mezelf nog redelijk serieus gevloekt over mijn idee om die vierkantjes aan elkaar te naaien. Aan elkaar haken is veel leuker. En als je erover nadenkt, moest ik uiteindelijk bijna 20 meter vierkantjes aan elkaar naaien. Ja hallo zeg. In het begin ging het verschrikkelijk traag, maar na een tijd, toen ik goed in de routine zat, ging het toch nog redelijk vooruit. Gelukkig maar. Saai. En van ondertussen iets anders doen, is al helemaal geen sprake.
Maar, serieus, het resultaat mag er zijn. En Meneertje Mertens is er ook content mee. Hoera!
“Voor wie last heeft van FOMO (Fear Of Missing Out), heeft muzieksite NME een lijst gemaakt van de ultieme vijftig artiesten die iedereen toch wel minstens één keer live zou moeten (hebben) bewonderen. Voor sommige bands is het wel al onherroepelijk te laat, maar er zijn er toch ook nog een pak die je nu nog kan gaan aanschouwen.”
zo klinkt het hier.
Het is wel een erg Engels lijstje, maar kom, we wagen er ons eens aan. The Roots, The Libertines, The Vaccines, The Strokes… maar geen The Beatles? urgh? Zeker als de Rolling Stones er wel in staan? En zo volgen er nog wel wat bedenkingen. En ik mis Beck. En Nirvana.
Ik heb dus nog wel wat bands te zien voor ik ergens in de buurt kom van dit lijstje. Maar ik vind lang niet alles hierboven goed, of onmisbaar. En ik mis véél groepen. Wat natuurlijk altijd zo is met lijstjes, maar dit lijstje… mjah.
We zullen hier ook nekeer reclame maken voor de reporter in spe des huizes.
Reportage van Janna en co. voor Mediaraven over de wereldboekendag, opgenomen in de Gentse bibliotheek.