Naar aanleiding van dit artikel. Ik heb een verlanglijstje voor de buurt daar zo, rond de Dampoort. Het zijn maar 3 dingen hoor.
Voila. Da’s al.
Ik heb me geërgerd deze week. Keihard geërgerd.
Kijk, fietsers zijn niet zonder fout. Ik weet dat ook. Ik kan ook niet anders, want er wordt door iedereen en overal op gehamerd. En terecht, vaak. De helft van de fietsers rijdt zonder licht. Fietsende studenten zijn ongeleide projectielen. Ze doen gevaarlijk. Tegen de richting rijden waar het niet mag, op het voetpad rijden, door voetgangersstraten rijden, noem maar op.
Ik doe het soms ook. Eigenlijk, euh, als ik erover nadenk: alle dagen. Ik rijd vaak op het voetpad. Ik rijd alle dagen op de Dampoort tegen de richting, ook waar ik niet mag. Heel af en toe rijd ik zonder licht.
Ik zoek verschoning.
Zonder licht rijden: die ondingen zijn pokkeslecht gemaakt, in het merendeel van de gevallen. Toch wat de lichten betreft die wij lijken te kopen. Mijn trouwe tweewieler slaapt buiten. Wat wil zeggen, voor mijn achterlicht: insijpeling van regenwater. Licht naar de vaantjes. Vrieskou ‘s nachts? Batterij naar den duvel. Licht komt er maar traagjes door. Maar: ik rijd niet graag zonder licht, ik voel me nog kwetsbaarder dan op mijn fiets, dus ik probeer het zoveel mogelijk te vermijden. Als voorlicht heb ik een fantastisch lichtje, dat ik eraf kan halen, en dat opgeladen kan worden in de prise. De max. Zo moesten er meer zijn.
Tegen de richting rijden: kan iemand begot eens iets doen aan die fietssituatie op de Dampoort. Ik krijg het ervan. In het naar huis rijden kom ik van de Koopvaardijlaan, en moet ik naar de Dendermondsesteenweg. De reguliere fietsweg is verschrikkelijk gevaarlijk. De niet-reguliere fietsweg ook, maar net iets minder, vind ik. Kan er niet iets op gevonden worden dat het volledige fietspad op de Dampoort in de twee richtingen mag afgelegd worden?
En waarom ik eigenlijk nu precies zo kwaad ben? De sneeuw, natuurlijk. Het is ongehoord, hoe slecht er gestrooid wordt voor de fietsers. De belangrijke fietsroutes- en assen in Gent die er ook vandaag nog steeds slecht bijliggen, zijn niet te tellen. Ik ga ze niet opsommen. Maar ik ken ze wel, ik heb erover gelezen, mijn dochter fietst erover, mijn collega’s fietsen erover, ik fiets erover. Kijk maar eens op Fietsbult, of bij Ivan. Ik vind het hallucinant. En dat men zich dan durft weg te steken achter excuses als “die weg is de verantwoordelijkheid van een andere oveheid”, sorry, slecht excuus. De fietsers moeten er nog altijd over, met risico voor lijf en leden. Doet die andere overheid het niet? Wel, zorg dan als stad dat je fietsers veilig kunnen fietsen. Dat is de morele verantwoordelijkheid van een stad.
En dan nog iets: bepaalde straten worden niet gestrooid. Ergens te begrijpen. Maar verdomd, ik begrijp het niet helemaal. Als iemand van mijn familie een stuik doet op één van die spiegelgladde kruispunten hier in onze buurt, het zijn verdorie veredelde ijspistes, geen Winterdroom nodig hier! Wie is dan verantwoordelijk voor de schade? Materiële schade? Lichamelijke schade? Is dat eigenlijk de stad die verantwoordelijk is?
Mensen kunnen sakkeren over die fietsers, die nooit in orde zijn en die aan alle regels hun voeten vegen. Maar ik voel me soms als fietser behoorlijk in de steek gelaten. Ook door de stad, die claimt een fietsstad te zijn. Werk aan de winkel, véél werk aan de winkel.
Ik ga dat eens goed lezen, het nieuwe bestuursakkoord voor de Stad Gent. Je vindt het hier, of hier als je dat liever hebt, op de site van de Open VLD vond ik het niet zo snel of hier.
Ik ben alvast behoorlijk tevreden als ik het lijstje schepenen zie. Ik zie dat zitten, ik zie dat zitten, ik heb hoop.
Vroeger ging ik heel graag naar de Gentse Feesten. Vroeger, da’s nu toch al een heel pak jaren geleden. Met het velootje ernaartoe, soms met een vriendin, velootje ergens parkeren, en op stap. Iets drinken, optredentje meepikken, vanalles zien, vrienden tegenkomen, en laat terug weer naar huis. Met het velootje.
Maar nu, nu doe ik het niet meer graag. Het moet toch wel al een jaar of 5, of 6, of 7 geleden zijn dat ik nog geweest ben. Optredentje meegepikt. Beetje rondgelopen.
Ik vind er niet echt veel meer aan. En al zeker niet als het slecht weer is. Koud, nat, bweikes. Voor Gentse Feesten moet het voor mij mooi weer zijn. Warm tot in de vroege ochtenduren. Maar weer zoals nu? Neen.
En de massa volk zegt me al helemaal niets meer. Ik voel me er niet op mijn gemak in.
Dus kijk ik vanop de zijlijn naar de Gentse Feesten. Kijk ik foto’s op Facebook, lees ik wat hier en daar, hoor ik als de wind goed zit het lawaai vanuit de stad, en geniet ik van doodse straten ‘s morgens vroeg.
Eigenlijk vind ik de Gentse Feesten nog heel plezant, maar niet om er zelf naartoe te gaan.
Een tijdje geleden zag ik op Fietsbult, mijn favoriete Gentse fietsblog, een filmpje van iemand die zijn weg van thuis naar het werk met een cameraatje gefilmd had. Het filmpje deelde ik op Facebook, met mijn eerste impulsieve reactie: koel, dat wil ik ook! En kijk, een maat van ons antwoordde dat, als ik dat echt wilde, hij daar wel voor kon zorgen. Als dat niet koel was.
Zo gezegd, zo gedaan, en sinds vorige week dinsdag staat er een action cam op mijn fietsstuur. Bedankt Eric! Woensdag een testritje gedaan, donderdag een beetje geprutst, en vrijdag een beter gelukte poging.
Dit was echter maar om te proberen, het echte werk komt na de paasvakantie, als het weer drukker is op de baan. Want donderdag en vrijdag was het maar stilletjes. Maar van het eerste filmpje mogen jullie al eens meegenieten. Ik doe er maar een vijftal minuutjes over naar het werk, dus volgt hieronder het (zo goed als) integrale filmpje.
Mijn verkeersovertredingen mogen jullie erbij nemen: ik rij nogal eens op het voetpad, en op de terugweg rij ik een stuk tegen de richting. Na de paasvakantie zal ik eens een volledig reglementaire weg volgen, en dan zal wel duidelijk worden waarom ik die niet alle dagen volg. Voor alle duidelijkheid: ik doe een stukje van die onreglementaire terugweg al fietsend, maar ik stap ook een stuk af en doe dat te voet. Anders zou het helemaal te gevaarlijk zijn. Tijdens dat stappend stukje zag ik dat mijn fietstas open was, dus daar was even een onderbreking.
Geniet mee van auto’s die op het zebrapad geparkeerd staan, voetgangers die op het gemakje oversteken, fietsers die zonder kijken de grote baan opgefietst komen, auto’s die de boel blokkeren als het hen uitkomt… maar al bij al was het een gezapig ritje.
Ik zal eens een Fietsbultje doen.
Sinds kort werk ik aan de Dampoort. Ik woon in de buurt van het Heirnispleintje. Mijn woon-werkverplaatsingen doe ik met de fiets.
Doorrijden: geen probleem. Fijn zelfs. Via de straatjes achter de Dendermondsesteenweg kom ik uit naast Het Vuil Geebeetje, steek daar op het fietspad de Land van Waaslaan over, rij via de Pilorijnstraat (denk ik toch? Ik kan er niet goed meer aan uit op Google Maps), de Antwerpsesteenweg en het Antwerpenplein naar de Koopvaardijlaan.
Maar. Het terugkeren. Dat is wat anders. Ik kom dus van de Koopvaardijlaan, en moet richting Dendermondsesteenweg. Richting Dendermondsesteenweg, want om dat kreng van een steenweg te vermijden, rijd ik liever weer via Het Vuil Geebeetje de kleine straatjes tussen Land Van Waaslaan en Dendermondesteenweg in, om zo uit te komen aan het Heirnisplein.
En daarvoor kan ik kiezen tussen de cholera en de pest.
Laten we van de reglementaire weg de cholera krijgen. We komen de Koopvaardijlaan uit, rijden naar rechts en toeren met ons veelootje de hele Dampoort rond. Dus we passeren Dok Zuid, de Dampoortstraat, de Hagelandkaai, de Schoolkaai, de Kasteellaan, het station, het gezellige stukje fietspad aan de lichten en de Midas, en dan begin Dendermonsesteenweg steken we die over om op de kassei te belanden en zo uiteindelijk aan het Vuil Geebeetje naar rechts te gaan. Fijn!
Laten we dan eens van de niet-reglementaire weg de pest krijgen. Ik kom de Koopvaardijlaan uit, en sla linksaf. Vroeger mocht je dit stukje fietspad nog in twee richtingen berijden tot aan de verkeerslichten onder de brug, maar nu niet meer. Dus ben ik al niet meer reglementair bezig. Vroeger mocht je ook niet verder fietsen richting Antwerpsesteenweg, dat mag nu nog steeds niet. Ik blijf nog even niet-reglementair bezig tot ik aan het zebrapad op de Antwerpsesteenweg kom, daar stap ik af en steek ik te voet de Antwerpsesteenweg en de Land Van Waaslaan over. Waarna ik op het plein weer mijn fiets opwip, richting Het Vuil Geebeetjes en mijn favoriete straatjes om dat onding van een Dendermondsesteenweg te vermijden.
Tof hè. Tja, ik kies dus voor de pest en vat mijn rit naar huis niet-reglementair aan. Want de hele Dampoort rondfietsen, aan die dagelijkse aanslag op mijn leven heb ik echt geen behoefte.
Die Dampoort, kan dat écht niet wat fietsvriendelijker?
Vanop het werk kijk ik nu alle dagen uit op een prachtige Gentse skyline:
Ik ben een gelukzak, ik weet het.
Ik heb een weekje van vzw’tje verhuizen gedaan. En nu ben ik dood. Overal pijn. Blauwe plekken op mijn armen. Beurse handen. Rode voeten. Overal pijn.
Maar maandag kunnen we weer aan het werk. En dan moet ik maar 5 minuten fietsen om op het werk te arriveren. Hoezee! En die nieuwe locatie bevindt zich in een zeer hippe buurt, als we al die plannen mogen geloven. Hah!
Ik ga een beetje verder sterven, als het niet geeft. Slaapwel.
Op de 17 jaar dat ik hier woon, moest ik voor de derde keer naar een ‘nieuw’ stembureau. Helemaal in het begin ging het naar De Wijze Boom, niet zo lang later naar de school in de schaduw van de Heilig Hart-kerk, en vandaag voor het eerst naar het Stedelijk Buurtcentrum in de Wittemolenstraat.
Een constante is er evenwel: het gaat altijd snel. We gaan vrij vroeg ‘s morgens, tegen half negen. Aan sommige andere kantoren is het vaak wat aanschuiven, maar het kantoor waar wij moeten stemmen, daar is het altijd zo goed als leeg en kunnen we gelijk in het stemkotje.
Andere constante ook: het gefoefel met de stembrieven en het potloodje of vooral, het koordje aan dat potlood. Draaien, keren, kreukelen, trekken aan dat koordje… maar ‘t was wel een mooi scherp geslepen potlood.
Op goed twintig minuten waren we heen en weer, stemmen en koeken halen bij den Turk.
Ik doe dat eigenlijk graag, gaan kiezen. Het geeft altijd zo’n speciaal gevoel, op zondagmorgen al zoveel volk op de been, je burgerplicht vervullen… en dan het vacuüm tussen zo vroeg gaan stemmen, en wachten op de uitslagen. Ik heb naar niet één programma gekeken over de verkiezingen, maar vandaag hang ik aan mijn TV gekluisterd. I love it!
En ja, ik heb voor de goeie gestemd. U ook?
