Satur9’s World bestaat 20 jaar! Dat mag gevierd worden, met een overzicht.
Mijn eerste blogbericht schreef ik dus op 17 april 2006.
Gedurende die 20 jaar schreef ik 3957 berichten, met naar schatting 305 woorden per bericht. Er waren ongeveer 377.000 weergaven (geen idee of dat klopt) en 32.388 reacties. In deze statistieken zitten de cijfers van 2006 tot en maart 2012 (de jaren op wordpress.com) niet verwerkt.
De eerste jaren schreef ik vaak berichten in een soort korte stijl, die later gebruikt werd op Facebook. Op dat moment was Facebook er nog niet, laat staan dat het populair was. Dat begon pas in 2007, en een paar jaar later leek het bloggen ten dode opgeschreven. (deze laatste woorden en de titel van onderstaand blogbericht hebben niks met elkaar te maken)
Na het overlijden van mijn zus was er een periode dat ik nauwelijks blogde. Een jaar met ongeveer 5 blogberichten. Daarna, in 2011, kreeg ik er toch weer zin in.
Er waren heel veel grote veranderingen in mijn leven in die 20 jaar, maar sommige dingen bleven ook hetzelfde. Zoals mijn liefde voor de koers.
Ik link hier nu naar berichten op mijn huidige blog, maar tot april 2012 blogde ik op het WordPress.com platform. Toen verhuisde ik naar het huidige eigen domein. Mijn laatste bericht op .com:
Nog een paar mijlpalen. Het blogbericht met de meeste views op 1 dag bijvoorbeeld. Over de sprei die ik haakte voor Janna en Florian. Ik deed toen mee aan een CAL (crochet along), en postte een foto en link op de Facebook groep van die crochet along. Tot mijn verbazing had ik zowat 1500 views op één dag. Is later nooit meer gebeurd, haha!
Je kan het vorige bericht beschouwen als het populairste bericht, maar zelf vind ik onderstaand bericht beter passen in dat vakje. Dit bericht blijft views genereren. Het is ergens gedeeld als voorbeeld ooit, ik heb nooit geweten waar, maar sindsdien blijft het een vrij bescheiden maar zeer constante reeks view genereren. En dat vind ik wel fijn.
In 2018 deed ik voor het eerst mee aan 40 dagen bloggen. Daarna deed ik nog verschillende keren mee, niet elk jaar, maar toch vaak. Mijn conclusies van toen, die gaan grotendeels nog altijd op, vind ik. (maar, recapitulatie, is dat een woord eigenlijk?) Oh en blijkbaar ontstond toen de blogpost Week in beeld, die ik sedertdien zonder fout op zaterdag publiceer. Behalve als we op vakantie zijn, dan wordt ie vervangen door de reisverslagen.
2020 vond ik een erg aangenaam blogjaar. Het was een vreemd en ongewoon jaar, een jaar dat we nooit gaan vergeten, een jaar voor de geschiedenisboeken. Het was griezelig, het was beangstigend, het was zeer ingrijpend, maar tegelijk heb ik genoten van alles wat toch wel heel hard in mijn boekje past. De stilte, de rust op de wegen (bevreemdend bij momenten), de sociale verplichtingen die wegvielen. Corona dus.
We hadden hier een erg fijne reeks gastblogs, en dat deden we later nog eens over.
Onze reis werd uitgesteld, maar op 15 juni konden we plots toch vertrekken, en het werd wat mij betreft één van onze mooiste vakanties. Genoten! En de eindconclusies zijn bij momenten toch hilarisch. Onze reisverslagen bekijk ik zelf nog regelmatig, en doen ook dienst om dingen op te zoeken.
Ik heb altijd veel over persoonlijke dingen geschreven. Toen ik ziek werd, bijna 10 jaar geleden, schreef ik daar ook over. Het deed deugd. Het creëerde ook verbondenheid. Ook nu, met Meneertje Mertens. Er is altijd wel iemand die je kan helpen met wat je schrijft, die er iets aan heeft. En dat vind ik nog het allerfijnste eraan.
Over de kleinkinderen schrijf ik uiteraard ook altijd graag. En daarbij denk ik aan het recente reeksje met de letters van hun namen bijvoorbeeld (een idee van schoondochter Sara). De L van Lili, de P van Pipa, de O van Otto, de A van Alice. Eigenlijk zou ik eens moeten updaten hè. Vooral voor Alice, want die was nog heel erg mini toen ik dat bericht schreef, en een nieuw berichtje voor Suzi.
De foto challenges blijven me ook bij. Eigenlijk vooral door hetzelfde als de gastblogs: verbondenheid. En daar zijn schone foto’s gemaakt jong, echt waar. Ik ben zelf terug gaan kijken naar het overzicht van de foto’s, en het is echt machtig. Al bij de eerste foto’s viel mijn mond zowat open. Wat hebben wij samen mooie dingen gemaakt! (link in onderstaand blogbericht)
Wat me vooral opvalt in al het voorgaande: al bloggend heb ik vrienden gemaakt. Echte vrienden. En wellicht is dat het aller-, allermooiste aan 20 jaar bloggen.
Laat een reactie achter bij Jan K. alias AfanjaReactie annuleren