Op donderdag is het hier Throwback Thursday. In 2021 duik ik in mijn analoog fotoarchief en scan foto’s in. Elke week één foto, eens zien hoe lang ik dat volhou, ha! Van enige chronologische aanpak of logische volgorde is geen sprake, ik neem een willekeurig fotoalbum en scan een foto in.
Maandag was het 16 augustus, de dag waarop Elvis overleed, in 1977. Maar het was ook de dag waarop mijn vader overleed, 4 jaar later. En dus was het maandag 40 jaar geleden dat mijn vader overleed.
Ik twijfelde om er hier iets over te schrijven, want het was toch wel een moment in mijn leven met een zeer dubbele lading. Mijn vader overleed in een zeer turbulente periode, en ik heb heel lang geworsteld met zijn dood. Ik heb heel lang moeite gehad om die vaderfiguur een plaats te geven in mijn leven.
Ondertussen ben ik daar wel in geslaagd, denk ik (gelukkig maar). En heb ik ook een heel, heel fijne stiefvader (nog veel gelukkiger maar). Herman is een begrip in ons leven. De kinderen hebben geen grootvader of opa, maar een Herman. Of een nep-opa, zoals Milan hem ooit plastisch omschreef.
Soit, mijn vader, 40 jaar geleden overleden. Misschien wel het moment om hier eens een foto uit die oude, blikken doos te halen.
Mijn ma en hij, samen met baby Christine. 1959, in Oosteeklo, de “lochtink” op de achtergrond.
Ik moet zeggen, ik herken hem hier zelf nauwelijks op. Dus vis ik ook maar een foto op uit de jaren 70. Niet de beste foto, maar wel een leuke, vind ik. Ondanks de vinger in beeld. Op een kerst-of oudejaarsavond. Met zoveel relikwieën uit een ver vervlogen tijd. De piano. Het behangpapier, ha. Mijn zus Hilde die een beetje uitdagend naar mijn vader zit te kijken. Ik die zit te smikkelen.
Of deze. Ook in een eindejaarsperiode, maar een ander jaar denk ik. Wreed jaren 70 kleurkes op de foto’s, maar dat laat ik maar zo.
Eigenlijk herinner ik me hem nog het best zoals hij is op de foto bij dit korte krantenartikel na zijn overlijden.
Laat een reactie achter bij Matroos BeekReactie annuleren