We hebben nog tienduust Vive le Vélos te kijken, en ik heb ook nog evenzeer tienduust Orica Backstages passes om naar te kijken. Zo blijven we toch nog wat in de sfeer.
Van Vive le Vélo gesproken: het wachtwoord voor de Wi-Fi in het Sint-Lucas voor juli was vivelevelo. Ontlokte bij mij toch een te luide lach voor de stille wachtzaal.
Dit is wat we overhielden aan de publiciteitskaravaan. De watertjes, madeleinekes en worstjes zijn op, wat we nog meehadden aan snoepjes hebben we weggegeven. Een minstens even grote berg spullen gaven we aan kinderen en ouders die bij ons in de buurt stonden.
Anderhalf uur wachten, nog eens een half uur à 3 kwartier, en dan nog eens een uur wachten, het is lang. Zeker als je niet veel te doen hebt. Booooooooooring.
Smokers outside the hospital doors, het is wat. Nergens is het zo moeilijk om buiten het bereik van de rokers te blijven als buiten aan een ziekenhuis. Jammer als je anderhalf uur moet zoekmaken. Ik was zelf roker, en ik bediende me toen van alle foute excuses, ik weet het. Maar ik geef met heel veel graagte toe: ik was fout, écht fout. En ik vind het een triestig zicht dat een man in een rolstoel met baxter zit te roken onder een bordje waarop gevraagd wordt van daar niet te roken omdat men zo de patiënten last berokkent. Dat er aan de bareel van het Sint-Lucas gevraagd wordt om het terrein rookvrij te houden en niemand daar iets aan doet. Dat men al met sigaret in de mond in de sas van de uitgang staat. Ach ja.
https://www.youtube.com/watch?v=Ub81XBbvURs
Ons vakantiegerief is zo goed als opgeruimd.
Dit mis ik echt wel.
Lili kan al selfies maken.
Dit mis ik ook, trouwens.
Dit was ons plan.
Dit werd het uiteindelijk.
Leuk hè 🙂
Zeg het eens?