Vanaf nu schrijf ik op zondag voor onbepaalde tijd een blogbericht over iets wat me bezighoudt.
Vrijdag was het internationale vrouwendag. Ik heb niet “meegedaan” en heb er niks over gepost op mijn sociale media.
Niet dat ik de internationale vrouwendag niet belangrijk vind, integendeel. Die is nodig, er is nog zoveel werk. Maar het stoort me mateloos hoe die dag gerecupereerd wordt door de commerce. De middenstand regeert het land, niewaar. Korting voor Internationale Vrouwendag! Stof, muesli, tijdschriften… je kan het zo gek niet bedenken of je krijgt korting op de Internationale Vrouwendag. Zelfs Mediamarkt doet een efforke en viert vrouwen in de technologie en daarbuiten. Applaus! Euh, not. Het gaat om verkopen, verkopen, verkopen.
Bahamontes, geliefd wielertijdschrift in Vlaanderen, deed me van mijn stoel vallen. Met op Facebook een tekstje over hun vorige vrouwen-nummer, dat nog steeds te koop is trouwens. En of ze binnenkort/volgend jaar misschien nog eens een vrouwen-nummer zouden maken?
Weet je van wanneer dat vorige vrouwen-nummer dateert? Van 2015. Jawel, u leest dat goed. Tweeduizendvijftien! Dat is begot 9 jaar geleden. Dus als ze volgend jaar nog eens een nummer over vrouwen zouden maken, dan zou daar 10 jaar tussen zitten. Tien jaar! En dan denk ik: reactionaire ouwe lullen. Ik ben blij dat ik mijn abonnement jaren geleden al opzegde. Omdat het me stoorde hoe de oude wielercultuur verheerlijkt wordt. Bier en koers. Koers en bier. Veel bier liefst. En het verheerlijken van VDB, Pantani en co. Maar ook dus: vooral op venten gericht. Ouwe, reactionaire, bierdrinkende, caféhangende lullen.
Toen ik vannacht wakker lag (ja, dat gebeurt wel eens) lag ik te denken (ja, dat gebeurt ook wel eens). Over de vrouwendag. En over naaien. En over hoe naaien eigenlijk ook techniek is, zoals bijvoorbeeld plaatbewerking dat is. Stukken snijden uit een aluminium plaat, en naaien, je kan het perfect vergelijken. En toen kreeg ik nog een Instagram-post doorgestuurd over hoe de Internationale Vrouwendag eigenlijk, lang geleden, ontstond door actie van de naaisters van het New Yorkse kledingdistrict. En dat sluit dus aan bij mijn stelling dat naaien ook techniek is.
En dat dat compleet anders gepercipieerd wordt. Omdat het vooral vrouwen zijn die in de kledingsector werkten. Het is meer een “zachte” sector, terwijl bijvoorbeeld de staalindustrie absoluut niet zo bekeken wordt. Daar zijn ook arbeiders, maar die staan toch net nog een trapje hoger in de hiërarchie dan de vrouwen die in de textielindustrie werken.
In ieder geval. Vrouwendag overbodig wegens al veel veranderd? Ik dacht het niet. Er is nog véél werk aan de winkel. Ik wens alle vrouwen een fijn vrouwenjaar toe.
Laat een reactie achter bij rietepietzReactie annuleren