Nadat ik jaren, echt jarenlang bijna altijd rokjes en kleedjes droeg, ben ik die opeens beu. Maar echt: beu. Ik heb weer zin om broeken te dragen. Gelijk vroeger. Alleen ben ik niet meer zo dun als vroeger, tsss.
En ik wil ook dat mijn broeken gemakkelijk zitten. En ik wil ze zelf maken, haha.
Probleempje: sedert ik ziek geweest ben, en wellicht sedert ik aan de hormoontherapie ben, kan ik geen synthetische stoffen meer verdragen. Ongemakkelijk warm krijg ik het daarin. Katoen verdraag ik daarentegen zeer goed.
Voor zomerbroeken is dat geen probleem: katoenjersey. Maar winterbroeken, daarvoor is het al heel wat moeilijker om iets te vinden wat warmer is. Na een tip van Mevrouw W. kocht ik French terry, en die gebruikte ik om broeken te maken.
Daarvoor haalde ik mijn oude en teerbeminde Burdastyle Corinne Yoga Pants patroon boven. Een patroon dat ondertussen niet meer verkocht wordt. Ik maakte de broek al vaak, als “huisbroek” (want ik hou niet van yoga) en soms draag ik ze ook gewoon buiten. Tijdens de vakantie, of tijdens fototochtjes en wandelingen.
Een zoekopdracht op mijn blog levert bedroevend weinig op wat betreft de eerdere versies, maar zwarte broeken zijn dan ook moeilijk goed in beeld te brengen. Er zijn wel twee blogposts over een korte versie van de broeken.
En ik maakte met zwarte French terry een versie die ik nu gewoon dagelijks wil dragen. En een grijze versie. In maat 40, ha, bij deze broeken kan ik nog altijd gewoon in een maat 40 (*). In de zwarte stak ik als vanouds een strop, in de grijze een rekker. De rekker viel zo goed mee, dat ik de strop uit de zwarte nog ga vervangen door een rekker.
Toen Meneertje Mertens foto’s maakte van mijn grijs vest, had ik de zwarte broek ook aan. Daarna kwamen er nog wat foto’s van de grijze broek.
Ik hou enorm van foto’s, maar niet van foto’s van mezelf, maar ik heb er toch het beste van proberen maken, en vooral veel onnozel gedaan.
Dan maar eens onnozel lachen hè.
De grijze broek dan. Een broek waar ik voor de volle 100% tevreden van ben. De pasvorm is goed, ze zit als gegoten, ze is makkelijk, de lengte is perfect… en dit is een foto die ik zelf ook mooi vind. Het kan niet op.
Dat moet gevierd worden met een onnozele glimlach.
Zijde blij? Danst nekeer.
Me happy!
(*) De Burda maten vallen vrij groot, maar vertel dat vooral niet verder.
Zeg het eens?