Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfotoโs die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker fotoโs met de Nikon. Maar vooral fotoโs van mijn telefoon.
Mooi weer, dus fietsweer. En de meisjes kwamen logeren. Resultaat: veel foto’s. Hoera!
Zaterdag reden we naar Limburg, waar de familie Fotoschuur een weekendje Center Parks genoot. Eerst maakten we een wandeling in Bocholt. Ik heb gezaagd en geklaagd, want ik vond het veel te warm. Nooit meer een namiddagwandeling in de zomer, ik zweer het u!
Gelukkig was het wel mooi. We werden getrakteerd op een mooie muurschildering.
Door de hitte (of toch wat ik hitte vond) maakte ik erg weinig foto’s, ondanks het feit dat we libellen en vlinders en mooie landschappen zagen.
Daarna trokken we naar Center Parks. Eerst een toertje bij de dieren.
Een geitje speelde stofzuiger in Otto zijn buggy, waarin koekkruimels lagen.
Waarna we samen gingen eten, en nog even langsgingen in het huisje van de familie Fotoschuur. Een hit bij elke baby: de zonnebril van opa.
En toen trokken wij weer huiswaarts. Zondag behoorde weer toe aan de koers, en zagen we Lotte Kopecky tot ons plezier wereldkampioen worden. Maandag behoorde toe aan het zelf fietsen. Vertrek in de wijk.
De zonsopgang was mooi.
De Westermolen in Lembeke, in de ochtendzon.
Het dorpsplein van Kaprijke.
Gloednieuw.
In Assenede grossieren ze in speciale straatnamen.
Een pad in Lembeke dat ik al lang wist zijn, maar wat ik nog nooit uitgeprobeerd had. Het is goedgekeurd.
Dinsdagochtend. Rondje Lievegem. Mooie zonsopgang.
Een kapelletje mag niet ontbreken.
En een weids, leeg landschap ook niet.
Woensdag. Ik fietste eens naar mijn ma en Herman in Wondelgem, in het doorrijden met een ommetje. Het begon veelbelovend thuis.
En het moois zette zich verder.
Ik ben niet de enige die zo ’s morgens vroeg op weg is: ook de boeren zijn al aan het werk.
Een kapelletje mag niet ontbreken.
De rit naar huis. Laat ik eens de nieuwe fietsersbrug over de R4 proberen. Ahum.
Een veld vol bloemen langs de Lieve.
Donderdag ging ik in alle vroegte nog een kort eindje fietsen en foto’s maken. Het was niet echt een mooie ochtend, maar ik heb wellicht wel wat mooie beelden (die ik nog moet bekijken).
En toen was het tijd voor de meisjes. Lili was nieuwsgierig naar mijn naaimachines, en vroeg of ze ook eens iets mocht naaien. Ik vind haar daar stilaan oud genoeg voor, dus we gingen aan de slag. Eerst een lapje met wat willekeurige rondjes en lijnen. Waarna ze haar naam wilde naaien.
Wilde ze zelf eens een kussentje maken? Jazeker, dat wilde ze. Het “lesgeven” viel me enorm mee: ze slorpt alles op als een spons, ze kijkt en luistert goed, ze heeft geduld als ze naait, en ze laat me zonder problemen de dingen overnemen die te moeilijk zijn voor haar. Sowieso deed ze het grootste deel van de kussentjes zelf: ik knipte, zij naaide en vulde, en ik naaide de kussentjes dicht.
Voor in het stapelbedje.
In de namiddag trokken we naar een kleine rommelmarkt in de buurt. Onderweg komen we kapelletjes tegen, en ook Pipa is erdoor gefascineerd.
En dan vertelt ze over moeke Magia en Jegust.
We kochten wat verkleedkledij.
Lili en ik deden nog wat verder met de naailessen. Ze maakte een proeflapje met de verschillende naaisteken, dat we een volgende keer nog moeten afwerken. Waarna we in een groter project doken. Er werd geconcentreerd geknipt….
… en genaaid…
… waarna heel enthousiast een rokje kon worden geshowd.
Ze deed heel veel zelf, maar uiteraard niet alles. We kozen samen het stofje, ik markeerde de stof, Lili knipte, ik boordde af met de overlock (een machine waar ze terecht wat bang van is, het is een beest), zij naaide de delen aan elkaar, ik streek de zoom, zij naaide de zoom, ik streek het tunneltje voor de rekker, zij naaide het tunneltje, ik stak de elastiek door het tunneltje en naaide dat dicht, ik speldde de etiketjes op hun plaats en zij naaide ze. Ze verbaasde me echt met haar geduld, concentratie en inzicht. Ik kijk al uit naar de volgende lessen en projectjes.
Daarna was het tijd om stoom af te laten en samen smoelen te trekken.
Pipa is de meest theatrale van de twee.
“Lach eens naar mama”, zei ik, en dan krijg je dit.
Met deze vrolijke noot sluit ik de week af. Oh nee wacht, nog eentje. We gingen de meisjes terug thuis afzetten, en Meneertje Mertens maakte deze foto van vrolijke Otto. Het is een even leuke positieve noot om mee af te sluiten.
Laat een reactie achter bij GoofballReactie annuleren