Laat ik jullie eens meenemen op een rondje controles in het AZ Sint-Lucas in Gent.
Dinsdag 19 april. Afspraken om 8u30, 9u15 en 10u45. Het werd een voormiddag waarin de rekker van mijn stelling “eens je in een ziekenhuis bent, is de tijd niet meer van jou maar van het ziekenhuis” en dat ik me daarnaar schik, nogal op de proef gesteld werd.
Ik twijfel lang wat ik moet aandoen. Uiteindelijk ga ik weer naar mijn “ziekenhuis-outfit” van de laatste jaren, waar al serieus over nagedacht is. Rokje, geen kleed, zodat ik niet helemaal in mijn onderbroek moet. BH zonder sluiting of beugels (die laatste draag ik sowieso niet meer sedert ik ziek was). Makkelijk om uit en aan te doen, en kan ik voor sommige onderzoeken gewoon aanhouden. Schoeisel ambeteert me nog het meest. Lijkt me frisjes voor mijn Birkenstocks en blote voeten, maar gesloten schoenen… na een paar uur ga ik me dat beklagen. Ik opteer uiteindelijk voor de Birkenstocks, en zie de héle dag niemand met sandalen. Allemaal gesloten schoenen. Who cares. Ik heb geen kou en geen spijt van mijn keuze.
Om 7u vertrek naar het station. 7u14 treintje naar Gent Dampoort. Aankomst 7u35, en een rustige wandeling van een goeie twee kilometer naar het ziekenhuis. Ik ken de weg, geen probleem.
8u10 ben ik in het ziekenhuis. Aanmelden met mijn nieuwe identiteitskaart is toch niet simpel. Ik probeer vier automaten uit voor ik er eentje vind die mijn kaart wil lezen. Maar uiteindelijk lukt het. Drie keer. Voor het labo, voor de beeldvorming, voor de dokter.
8u20 zit ik boven in de wachtzaal van het labo. Een kwartier later ben ik weer buiten, drie buisjes bloed armer. De prik zelf deed meer pijn dan anders, maar achteraf voel ik er niks meer van. Goed gedaan dus.
8u45 ben ik op de dienst beeldvorming. Is het erg dat ik een half uur te vroeg ben? Geen probleem. De dame aan de balie vindt wel dat ik nuchter moet zijn voor de abdominale echo. Huh? Werd me nooit eerder gevraagd. Beetje gepalaver, ze belt eens, en het feit dat ik gegeten heb, blijkt geen probleem te zijn. Ik dacht het wel. Maar ja, better be safe than sorry.
Vrij snel word ik binnengeroepen voor de mammografie. Daar hoor ik dat er ook een longfoto gepland staat. OK dan. Mammografie doet zoals verwacht pijn, vooral aan de linkerkant (de geopereerde kant).
De longfoto is twee keer niks.
De echo daarentegen. Man man man wat doet dat pijn. Eerst een dokter in opleiding die de hele procedure heel rustig, traag en grondig doet. Gelukkig ook met geruststellende woorden erbij (de mammo ziet er goed uit, dit ziet er ook goed uit). Waarna de supervisor nog eens helemaal opnieuw begint. Shit jong, dat doet pijn. Duwen dat die doen. En dat blijft maar duren. Aaaaargh. Daarna volgt nog een echo van de lever, en da’s ook niet bepaald zachtzinnig. Pfffff. Blij als het gedaan is. Ik probeer de overdaad aan gel van mijn bovenlijf te vegen, en mijn afspraken op de dienst beeldvorming zitten erop.
Het is 9u40. Ik heb pas om 10u45 afspraak bij mijn arts. Ik drink een latte in de bistro van het ziekenhuis. Ik heb mijn boek bij, gelukkig. Maar zoals steeds valt het me moeilijk om op verplaatsing te lezen. Tussendoor chat ik even met Janna.
Tegen 10u25 ga ik naar het toilet en daarna naar de dienst gynaecologie. Ik werp een blik in de wachtzaal, die zit stampende vol. Geen zin in. Ik keer nog even terug naar een wachtzaaltje vlakbij.
Om 10u40 ga ik toch maar terug naar de dienst gynaecologie. Wachtzaal zit nog steeds bomvol. QR code inscannen, wachten. Wachten. Een moeder en zoon komen binnen, moeder heeft blijkbaar slecht nieuws gehad, is emotioneel, de zoon probeert te troosten. Wachten. Iemand zegt dat ze er al een uur zit. Hoe laat heeft ze haar afspraak? 10u15. Shit. Ik ga hier lang zitten. Wachten. Ik word opgeroepen door de verpleegster, bloeddruk is OK, gewicht ook (mwa), ik moet nog maar eens mijn hele lijst pillen opsommen.
Terug naar de wachtzaal, die nog steeds bomvol zit. QR code nog eens scannen. Dan weet de dokter dat ik er ben. Wachten. De mevrouw van 10u15 wordt maar niet binnen gesommeerd. Zucht. Op één of andere manier raken we aan de praat, er zit een zeer grappige en assertieve madame twee stoelen verder en na een tijdje zitten we onnozele grappen te maken en te schateren van het lachen. De assertieve dame mag bij de dokter (niet de mijne), en de wachtzaal valt weer stil.
Wachten. Het wordt 11u. Geen beweging. Het wordt 11u15. Geen beweging. Wel bij de patiënten van andere dokters, maar niet bij het kluitje patiënten van mijn dokter. Wachten. Het wordt 11u30. Ik begin via Messenger te zagen tegen Janna en Meneertje Mertens. Ze heeft vaak vertraging, maar dit slaat toch echt wel alles.
11u40. De dame van 10u15 mag binnen. Wachten.
12u. De twee dames naast mij mogen binnen. Ik verwacht minstens nog een kwartier, maar blijkbaar gaan die binnen en weer buiten (was een probleem met de dienst beeldvorming waardoor ze al een hele tijd van hot naar her gestuurd werden), ik let niet op en zie niet dat het aan mij is. Dokter komt me halen. Oeps.
Babbeltje (vertraging of niet, ze neemt áltijd haar tijd), geen gynaecologisch onderzoek dit jaar (oef), fysiek onderzoek van mijn borsten, en ik ben helemaal goedgekeurd voor een jaar. Bij haar toch, in oktober moet ik terug naar de oncoloog. Ze wenst ons nog een goede reis toe (die onthoudt dat dus, dat wij met een camper op reis gaan).
Rond 12u25 ben ik weer buiten. Eindelijk. Wandeling terug naar het station. Ik heb honger! In het station koop ik me twee croissants en een Fanta, die ik op het perron naar binnen werk. Treintje komt om 13u25. Om 13u45 ben ik in Waarschoot, vijf minuten later ben ik thuis.
Doodop, en met hoofdpijn. Maar goedgekeurd, en dat is het voornaamste!
PS: die pijnlijke echo? Een dag later doen mijn ribben pijn, van de abdominale (abominabele?) echo.
Zeg het eens?