Elke vrijdag: Satur9’s 30 Weeks Photo Challenge. Een foto challenge met lage instapdrempel: geen verplichting om elke week deel te nemen, niveau dat haalbaar is voor iedereen, verhaaltje schrijven mag maar hoeft niet. No stress, dat is mijn motto.
De inleidende paragraaf nog eens, for old times sake, maar de foto challenge zit erop natuurlijk. Tijd voor een blogpost met eindconclusies.
Starten doe ik graag met deze mededeling: de challenge is niet officieel “afgesloten”. Wie nog achterop zit met opdrachten, je bijdragen zijn nog altijd welkom, ik voeg ze met plezier toe aan de overzichtspagina. Wie deze challenge pas later ontdekte, mag nog altijd schade inhalen, en bijdragen posten (facebook en instagram met de hashtag #satur9sphotochallenge, zodat ik de bijdragen ook zie) of bloggen. In dat laatste geval is een linkje altijd welkom. De link naar de overzichtspagina blijft ook bovenaan op mijn blog staan.
Verder. In de eerste plaats wil ik alle deelnemers bedanken. Zij die elke week opnieuw meededen krijgen een extra pluimpje, maar ik wil gewoon iedereen bedanken voor de vele, vele mooie foto’s. Dat was de bedoeling van deze challenge, dat niets moest en alles mocht, en dus hoefde elke week meedoen ook niet.
Er zijn toch wel wat dingen die me bijgebleven zijn. Zoals daar zijn:
- Het grote aantal deelnemers verbaasde me keer op keer.
- Ik heb goed gelachen met mijn zelf-gecreëerde verwarring over strepen en lijnen.
- Mensen zijn allergisch aan regeltjes (de regel van drie jaagt blijkbaar de gemiddelde Vlaming én Nederlander op de kast!).
- Ik heb ervan genoten dat velen iets bijgeleerd hebben door deze challenge.
- Fantastisch vind ik het als iemand zegt dat hij/zij op een andere manier naar de wereld heeft leren kijken.
- Hier en daar zwengelde deze challenge het enthousiasme voor fotografie aan, zalig.
- Sommige thema’s (silhouet, zonsop- en ondergang, om er maar twee te noemen) leverden ongelooflijk knappe overzichten op.
- Met een thema knuffel/huisdier scoor je altijd. En zo kan ik er nog wel een paar noemen.
- Sommige thema’s konden ruim geïnterpreteerd worden, en dat werd ook met liefde gedaan.
Zoals je merkt, heb ik zelf ook genoten van deze challenge. Op fotografisch vlak heb ik ook zeer veel bijgeleerd, maar daar ga ik het in een volgende blogpost nog over hebben. Op persoonlijk vlak was en ben ik blij dat de tijd en het werk die ik erin stak geapprecieerd werden, dat de challenge inspireerde om foto’s te maken en te posten, dat mensen bij elkaar gingen kijken, dat ook niet-deelnemers enthousiast reageerden, en dat initiatieven als deze verbondenheid kunnen creëren.
Ik zou hier graag een vervolg aan breien, want ik vind het zelf ook een aangename manier om te blijven fotograferen en mezelf uit te dagen om te blijven bijleren. Maar hoe en wat en wanneer, daar moet ik nog eens diep over nadenken.
En zoals hierboven gezegd: de overzichtspagina blijft staan, daar kan je altijd eens gaan kijken. En bijdragen zijn nog steeds welkom!
Laat een reactie achter bij Mirjam HollemanReactie annuleren