Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfotoโs die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker fotoโs met de Nikon. Maar vooral fotoโs van mijn telefoon.
Zaterdag was er een feestje.
Familie op een rij.
Nog familie op een rij.
Broer en zus hadden leute.
De laatste dagen van de vakantie, Janna en ik deden nog een klein uitstapje met de kinderen. We wilden naar de Eendenkooi, maar onze research was maar belabberd. Verder dan de aaidierenweide geraakten we niet, de Eendenkooi zal voor een volgende keer zijn. Maar er werden in ieder geval wel diertjes geaaid.
Pipa moest eerst een beetje de kat (het geitje?) uit de boom kijken.
Maar na een tijdje kwam het wel in orde.
(foto’s gemaakt door Janna en mij door elkaar)
Er was een lachende alpaca. Allez ja, dat lijkt zo. Eigenlijk was het best wel een humeurig beest.
Pluimvee in een apart kader.
Hello.
Lili werd bijna met huid en haar opgevreten.
Tijd om te vertrekken dus.
Dinsdag ging ik een eindje fietsen, om mijn 400 kilometer in augustus challenge vol te krijgen. Ik reed een stukje door de haven, en fietste op een plek waar ik nooit eerder gefietst, maar wel al gevaren had.
Het dreigde vlijtig, maar regen bleef uit.
Een heerlijk stukje langs de Lieve. (over het oversteekmoment op de N9 een paar kilometer verder moet ik de stad nog eens mailen)
Donderdagochtend ging ik nog eens naar de Gentbrugse Meersen. Ah ja. Draaide een beetje uit op een sisser: rond zonsopgang trok de hemel helemaal dicht en bleef het grijs.
Ik deed nog een location scouting rondje, en bleef gelukkig lang genoeg om nog een beetje mooi licht te bespeuren.
Terug aangekomen bij mijn fiets ruimde ik mijn spullen op, en miste de zonnekap van mijn nieuwe groothoeklens. Damn. Alles nog eens afgezocht, geen zonnekap. Ik dacht nochtans dat ik ze nog gezien had. Ondertussen passeerden me twee joggers. Ik besloot mijn rondje van daarstraks dan maar opnieuw te doen om op zoek te gaan naar die zonnekap, in omgekeerde richting. De joggers namen het paadje langs waar ik vertrok. Ik stapte speurend en balend als een stekker verder, geen zonnekap te zien. Na een tijdje hoorde ik roepen, zou dat naar mij zijn?? Beetje onzeker, het leken de twee joggers die zwaaiden met iets en me riepen, mijn slechte ogen zorgen zoals zo vaak voor twijfel. Uiteindelijk liepen we op elkaar af en… ze hadden mijn zonnekap gevonden! Schitterend! Ik heb ze wel 10 keer bedankt, zo blij was ik. Zo lief dat ze speciaal terugkeerden. En dat ze de link gelegd hadden tussen de kap en het feit dat ik daar rondliep en eruit zag als een fotografe (their words, mihi). Thuis heb ik nog eens gezocht op het internet: zo’n zonnekap kost begot 50 euro! Blij dat ik ze niet kwijt ben.
Vrijdag was het EINDELIJK heerlijk weer, en ging ik nog een eindje fietsen. Langs de Schelde richting Oudenaarde (van het Scheldepeleton, kijken jullie ook?), tot in Eke.
Daar terug via Vurste. Waar het begint te glooien. Mooi is het er zeker.
Yes, een kapelletje. In Melsen, deelgemeente Merelbeke.
Ook in Melsen, de Stenen Molen.
Melsenbeek. Denk ik. In Schelderode.
In Merelbeke ging het nog over fietspaden die niet echt geschikt zijn voor mijn dunne bandjes. Maar het is er wel mooi en ik heb genoten.
Maar daar was ik eigenlijk bijna thuis.
En laat dat mooie weer nu maar een hele tijd aanhouden!
Laat een reactie achter bij djaktiefReactie annuleren