De coronacrisis is nog lang niet voorbij, we gaan ons nog lang in stilte moeten bezighouden. Dus leek een reeks gastblogs leuk om de boel wat op te vrolijken. Ik nodigde uit om een vriendenboekje in te vullen, en kreeg veel respons. Vandaag leren we Anna kennen. Veel leesplezier!
Schrijfnaam: Anna Berg
Leeftijd: fifty going on almost sixty
Mijn hobby’s: ik noem geen hobby’s, maar gewoon wat ik graag doe: stilletjes naar buiten kijken, lezen, schrijven, koken, bakken, ramen wassen – echt waar! -, (koffie)kletsen met vriendinnen, wandelen, in woonboekjes bladeren, decoratieve spulletjes uitkiezen, Escape to the Country kijken op BBC, haken en breien, borduren, lekker eten, …
Hier vind je me op het internet: https://annasblogeenjaarertussenuit.com
Dit ben ik in 3 woorden: hangt ervan af wie je het vraagt. Volgens mijn ouders ben ik “een onmogelijk mensâ€; voor mijn leerkrachten was ik “een vlijtige leerlingâ€. Zelf zou ik zeggen: “bezig, zorgzaam bijtjeâ€. “Een fijne partnerâ€, “een goede moeder†of “een lieve oma†mogen ze op mijn doodsprentje zetten, maar daarover beslis ik niet, natuurlijk.
Als kind wilde ik dit worden: architect (ik tekende vooral symmetrische huizen met grote opritten en veel bloemen) of landschapsschilder (toen ze de verbinding maakten tussen de E40 en de E314 achter de wijk waar we woonden, ging ik met mijn waterverfjes op de gigantische zandheuvels zitten om de omgeving te schilderen).
Dit was mijn beroep: leerkracht Engels en Nederlands van 1984 tot in 2014. Op een dag werd alles zwart. Ik tuimelde in een burn-/bore-out, volgde stresstherapie en loopbaanbegeleiding maar besloot uiteindelijk gewoon thuis te blijven en daar heb ik nog geen milliseconde spijt van gehad.
Hier ben ik goed in: plannen en timen, details onthouden, alleen zijn.
Ik ben slecht in: socializen met mensen die ik niet ken, t-shirts opvouwen, enthousiasme tonen als ik iets niet mooi vind.
Ik word blij van: oude spulletjes, bloemen in huis, de zon die schijnt, een mooi gedicht, weidse zichten.
Heb ik een hekel aan: rode neuzen (de snoepjes), mensen die liegen/bedriegen en schuld/verantwoordelijkheid in andermans schoenen schuiven.
Mijn beste eigenschap: zorgzaamheid. Denk ik toch.
Nutteloos talent: detective spelen in mijn hoofd. Of het liedje van Ciske de Rat meebrullen met Danny de Munk.
Ik ben bang van: vliegtuigen en afgronden.
Mijn guilty pleasure: een gebakje met chocolade crème au beurre maar sinds ik de diagnose ‘prediabeet’ kreeg en mijn cholesterolwaarden de pan uit swingden, heb ik dat pleziertje moeten schrappen. Heb tussen alle gezonde baksels die ik sindsdien heb uitgeprobeerd nog geen waardig alternatief gevonden. Wie er één weet, mag het zeggen!
Mijn slechte gewoontes: aan mijn teennagels prullen als ik TV kijk, sommige gedachten niet kunnen loslaten.
Mijn grootste teleurstelling: klinkt misschien ondankbaar, maar ik twijfel niet: mijn ouders.
Het beste wat me overkomen is: (in chronologische volgorde) vier oude schoolvriendinnen, de echtgenoot en het warme nest waarin hij is opgegroeid, onze vijf jongens, onze drie kleinkindjes.
Mijn lievelingskleur: da’s een moeilijke want het hangt ervan af waarvoor. In huis bijvoorbeeld verkies ik aardetinten, qua kleding ga ik vaak voor blauw, in de tuin zie ik het liefst poederroze tinten in een zee van groen.
Mijn favoriete boek: één favoriet heb ik niet. Dan zou ik lijstjes per genre moeten aanleggen en dan een rangschikking maken. Ik noem dus maar wat me nu te binnen schiet: The God of Small Things van Arundhati Roy of Schitterende Ruïnes van Jess Walter.
Mijn favoriete film: zelfde probleem als hierboven. Hercules van Disney, maar ook Letters to Juliet, Le Maître de Musique of Love Actually. En westerns, piratenfilms of Lord of the Rings.
Mijn favoriete muziek: ik ben noch liefhebber, noch kenner van muziek. Maar Abba meezingen tijdens de autorit naar het Zuiden is het muzikale hoogtepunt van het jaar.
Ik surf elke dag naar: CNN.
Mijn favoriete reisbestemming: omdat ik niet in een vliegtuig stap en graag thuis ben, is mijn reiservaring beperkt. Spanje zegt me niets en de Alpen vind ik prachtig, maar te vermoeiend. Geef mij dus maar de heuvels van Toscane of de dorpjes rond Mont Ventoux in de Provence.
Favoriete plek om te wandelen/fietsen: het tuinhek achter me dichtslaan en Zuid-Dijlelandse paden inslaan, of, als het wat verder mag zijn, de stranden en dijken in Zeeland.
Deze actrice mag de hoofdrol spelen in de film over mijn leven: Julianne Moore.
Mijn lievelingsquote: “There’s a crack in everything that’s how the light gets in.†(Leonard Cohen)
Laat een reactie achter bij omabaardReactie annuleren