De coronacrisis is nog lang niet voorbij, we gaan ons nog lang in stilte moeten bezighouden. Dus leek een reeks gastblogs leuk om de boel wat op te vrolijken. Ik nodigde uit om een vriendenboekje in te vullen, en kreeg veel respons. Vandaag leren we Omabaard kennen. Veel leesplezier!
Satur9 is een creatieve dame, met vaak verrassende en toffe ideeën. Ook een soort van verbondenheid creëert ze in de blogwereld, een wereld die ik – aanvankelijk op kousenvoeten – een paar jaar geleden ontdekte.
Met plezier doe ik dus mee aan deze nieuwe uitdaging, een gastblog schrijven over….mezelf.
Hum, ben ik dan zo’n boeiend persoon, verre van, maar een tip van de sluier lichten doe ik hier graag. Anne stelt de vragen, ik moet slechts antwoorden, kan het simpeler? Mijn geboortekaartje en pril fotootje verklappen al direct de geheimen over Lieve Omabaard. En neen, van zelfoverschatting is geen sprake, het ruikt hier niet naar enige vorm van pretentie, de eerste naam kreeg ik mee, de tweede is eigen inspiratie, met dank aan kleinkroost en opa, mijn man.
Mijn hobby’s: De vraag katapulteert me terug naar een ver verleden, waarbij ik als kind een spreekbeurt moest/mocht voorbereiden over mijn hobby. Heb ik die wel? Alvast zeker niet uitgesproken, maar ik hou van fietsen, lezen en friend-me-momenten. Die mis ik de laatste tijd e.n.o.r.m, wat al eens op mijn humeur durft te werken, voor de rest ben ik mijn naam waardig. ‘Grotendeels toch’ vult man hier lief aan 🙂
Dit ben ik in drie woorden: Een moeilijke vraag. Oei, daar gaan mijn drie woorden al…
Twijfelaar. Enthousiast. Dankbaar.
Wat wilde je als kind worden? Verpleegster op de kinderafdeling, ik oefende dag en nacht met poppen, die overigens voorbeeldige patiëntjes speelden. Dit werd het dus niet. Ik koos voor het onderwijs, waar ik graag – je weet wel ‘enthousiast’ – zorgen voor jonge mensen op mij kon nemen.
Daarenboven koos ik voor wiskunde, ik besef, bij veel mensen roept het vak een stevige portie aversie op. En toch schreef Jean Paul van Bendegem over wiskundige schoonheid en oneindigheid en de verbanden die wiskunde onderhoudt met literatuur, muziek en filosofie. Met mijn vreselijk slecht geheugen (toen al en nu nog veel meer) was het dé oplossing, ik moest enkel het kleine deeltje hersens gebruiken waar de logica ontspruit.
En het lesgeven zelf was me met de paplepel meegegeven vanop het thuisfront.
De combinatie van lesgeven en het jonge vrolijke geweld vind ik schitterend.
Ik ben goed in: luisteren én babbelen, lachen, uitbundig en soms groen, genieten in de zon, plezier maken en verhaaltjes voorlezen, badkamers kuisen, prutsen met Photoshop.
Ik ben slecht in: koken, ramen lappen (nooit zonder eindstreep!), voetballen (tot ergernis van 3 zonen en 4 kleinzonen)
Ik word blij van: de (klein)kindjes, fietstochten, logementen, een proper huis, uitslapen, vriendenbabbels, bloemen, een onverwacht krulletje in het veel te sluike haar, de witte aapjes aan ’t plafond.
Ik heb een hekel aan: Trump!
Een nutteloos talent is: prachtige kleding uit de nieuwste collectie selecteren tijdens de solden.
Mijn grootste blunder is: Een Tampax die samen met het schoolboek uit mijn gloednieuwe boekentas vloog, terwijl een groep 18-jarige jongens benieuwd zijn parabolische baan volgde….. waarna ik er verder een volle les lang met beide voeten stokstijf bleef op staan, alsof ‘uit het oog, uit het hart’.
Het gebeurde in mijn allereerste lessen, als 22-jarige, in een mannenschool vol testosteron.
Ik ben bang voor: de dood, kasseien waar ik mijn evenwicht op verlies, het vieze Coronabeestje.
My guilty pleasure: starten met één koekje bij de koffie en constateren dat nog enkel de lege verpakking overblijft als ik laatste slok binnen slurp.
Mijn grootste teleurstelling: dat sinterklaas niet echt bestaat.
Het beste wat me is overkomen: “Kinderen zijn de ankers die de moeder vasthechten aan het leven.†(Sophocles)
Ik heb er spijt van dat: ik nooit heb leren paard rijden. Ook al blijf ik dappere pogingen doen, zoals vorige week nog, beetje krampachtig. Bestaat er niet zoiets als ‘de volhouder wint’? Te paard langs de zee galopperen voelt zo heerlijk romantisch!
Mijn lievelingseten: naast zoetigheden, is het gesmolten kaas (raclette, mmmm!)
Dit lust ik niet: dure en goedkope oesters.
Mijn favoriete film: Ik hou heel erg van de films van Pedro Almodovar.
Ik surf elke dag naar: jullie blogs. Ik probeer toch…
Mijn favoriete reisbestemming: Mag ik twee uitersten kiezen? Noorwegen en Italië, Noord en Zuid, koelte en hitte.
Maar we houden het de laatste jaren vooral bij fietstochten doorheen Nederland, het vlakke land, waar je niet zo stevig op de trappers hoeft te duwen.
Mijn ideale vrije dag: Een lange fietstocht door een mooi natuurgebied, een gezellig terras voor lunch, pannenkoek en drankje, en ’s avonds voldaan uitrusten, languit in de luie zetel. Met vrienden of familie. Heeeeeeeeeeeeeeeeeeerlijk!
Mijn levensmotto: CARPE DIEM. Bij donker weer lichten deze letters elke dag trouw op in het woordspel hier boven het raam.
Mijn lievelingsquote:
Laat een reactie achter bij Matroos BeekReactie annuleren