Dinsdag muziekdag. En een samenwerking met Goofballsworld. We spelen muzikale pingpong, we draaien samen door. Elke week borduren we voort op elkaars muzikale keuze, en die keuze kan alle mogelijke kanten uitschieten. Zo wordt het extra spannend!
Vorige week had ik Money (That’s What I Want) van the Flying Lizards, waarop Goofball (en zij niet alleen) nogal verbouwereerd reageerde en daarna doordraaide met We Are Never Getting Back Together van Taylor Swift.
Ik kende de naam Taylor Swift, maar verder gaat mijn kennis niet. Ik bekeek het filmpje (wel leuk, en goed gevonden om verder te gaan op het thema van het filmpje, de redenering van Goofball om tot die link te komen was ook weer onderhoudend om volgen), en wist het toen even niet. Zou ik iets doen met de naam? Meh. Samenwerkingen? Vond niks naar mijn gading. Dan maar naar Wikipedia, waar ik las dat la Swift ooit begon als country-muzikante. Ah. Country. Door velen gehaat genre. Ik ben ook niet zo zot van de plakkerige variant, maar er zijn ook wel goede artiesten en schitterende nummers. Emmylou Harris anyone? Néé, niet Mr. Sandman, maar Wrecking Ball bijvoorbeeld. Of Lucinda Williams. Ja, zelfs Dolly Parton. Ha, Dolly Parton zou het worden. Ik krijg eerlijk gezegd het schijt van de opmerkingen over haar uiterlijk, het mens is wel een muzikant, zangeres en performer pur sang. Ik weet dat veel van die commentaren door haarzelf uitgelokt worden, maar toch vind ik het denigrerend en afbreuk doend aan haar talent. Maar goed, dit terzijde. Ik twijfelde over PMS Blues (schitterend, en ook grappig) of 9 to 5 (zalig nummer toch!) maar koos uiteindelijk toch voor Jolene. Hip gemaakt door The White Stripes. Ik hoorde het ooit op de weide van Pukkelpop uit een tent naar buiten dwarrelen, en vond het zalig. Maar kom. Hier. Luister en zing mee.
Goofball, ‘t is weer aan u!
Laat een reactie achter bij rietepietzReactie annuleren