Bij Myriam zag ik de travel tag met 15 reisweetjes, en ik dacht, leuk, dat doe ik ook. Ik heb er mijn tijd voor genomen, heb er wat foto’s bij gezocht en ingescand, en heb besloten de tekst in 3 delen op te splitsen, want het werd nogal veel. Vorige zondag was er het eerste deel met jeugdherinneringen, vandaag ga ik verder met de reizen die ik maakte in mijn volwassen leven.
#6 Getrouwd en wel hebben mijn (nu) ex en ik niet veel gereisd eigenlijk. Voor ons huwelijk eens naar Frankrijk en naar Nederland, en daarna was het eigenlijk vooral werken-werken-werken. We hebben eens een kampeertrip geprobeerd naar de Drôme: Janna 1,5 jaar, ik 7 maand zwanger, 38 graden… geen goede combo. Naar huis gevlucht.
Foto van Janna voor de tent. Juli 1994. Ik herinner me een foto van mezelf met haar in de rivier bij de camping, maar die vind ik voorlopig niet terug. Ik weet ook niet meer in welke gemeente we waren.
#7 Mijn verste reis was toen ik mijn nu ex-man eens mocht achterna reizen op zakentrip in Chicago. Vijf fantastische dagen gehad. Heerlijke vliegreis (in mijn eentje, spannend, maar wat ging dat goed en wat heb ik daarvan genoten), mega-jetlag, maar genoten van de Amerikaanse hotelkamer (was meer een appartement), van Chicago en van Amerikaanse Finn-friend Valerie die speciaal voor mij van Columbus, Ohio naar Chicago reed.
Ook hiervan vind ik nauwelijks foto’s, een zeer wazige van Val en mezelf voor het bedrijf van de business trip. We moeten het hier over 1998 hebben, denk ik. Ik weet het niet meer precies.
#8 Wat volgde was een echtscheiding en een tijdje erna opnieuw verliefd-verloofd-getrouwd. Nieuw samengesteld gezin. Vier kinderen. Beetje duur om te reizen. Want van scheiden worden simpele zielen als wij niet bepaald rijker. Dus we bleven thuis. Nu en dan eens een uitstapje. En toen de kinderen groter werden, gingen wij al eens een dagje Tour de France kijken als die bij ons in de buurt kwam.
Beide foto’s 2014, onderaan een dagje regen in Roeselare, waar Froome bijna tegen ons aan knalde toen ie onderuit ging. Een beetje later stapte hij uit de Tour.
#9 In het begin zijn we wel een paar keer naar Tsjechië geweest, waar de ouders van Meneertje Mertens een huisje hadden. Het bleef bij twee keer wegens de tweede keer verbonden met slechte herinneringen achteraf, en ook omdat we toch wel ons eigen ding wilden doen. Maar er zijn wel mooie herinneringen aan verbonden. De eerste keer keerde ik terug naar huis met een bus van Eurolines. Om één of andere reden liep dat fout, en ik herinner me een wilde achtervolging van die bus naar de volgende stad waar hij zou stoppen. Meneertje Mertens bleef ijzig kalm en verloor nooit zijn gevoel voor humor. Vreemd, voor eens mens die over het algemeen toch een redelijk kort lontje heeft.
De magische zomer van 2003. Ik kan me voor den dooien dood niet meer herinneren in welk dorp we waren, wat ik wel nog weet is dat het niet ver van Olomouc was.
#10 Fast Forward naar 2016. Ik had al eerder eens geopperd tegen Meneertje Mertens dat ik als kind altijd droomde van met de mobilhome op reis gaan. En dat die dagjes Tour de France wel leuk waren. En of we eens niet een mobilhome zouden huren en de Tour de France achterna reizen? Een idee werd werkelijkheid.
Zoeken naar de goeiekoop werd een beetje kwaaiekoop want halverwege de vakantie vielen we in panne met de oude knar waarmee we Frankrijk doorkruisten. In Annecy. Hierzo. Op letterlijk, echt letterlijk! 500 meter van de camping waar we gereserveerd hadden.
Wat resulteerde in redelijk wat stress, een sleeptocht naar een garage voor automobielen van groot formaat, buiten Annecy. In Allons-y les Couilles. Nee serieus. Het lijkt erop. Allonzier-la-Caille.
Daar stond ie dan, snik.
En daar zaten wij dan. In onze zeteltjes, mee verschuivend met de schaduw rond de garage (want het was loeiheet), en bellend met de eigenaar en Touring en onderhandelend met de garagist.
Onderhandelingen die resulteerden in een hotelletje, een autootje van de garage dat we mochten gebruiken, nog wat uitstapjes in de buurt.
En dan mochten we met een gerepareerde mobilhome naar huis. To cut a long story short. (het hele verhaal staat hier en hier) Ik ben er nog altijd trots op dat we elkaar toen niet vermoord hebben, en ondanks alle miserie was de liefde voor het camperleven geboren.
Volgende week: derde en laatste deel!
Laat een reactie achter bij AnneMarieReactie annuleren