Ik laat Meneertje Mertens aan het woord.
Lieve allemaal,
Op oudejaarsdag hadden we de consultatie bij de hematologe waarin de eventuele resultaten zouden worden besproken van mijn biopsie van 10 december. Eigenlijk gingen we ervan uit dat de resultaten nog op zich zouden laten wachten (vorige keer vier weken, en nu waren er nog maar drie achter de rug) en dat het gewoon een controle-bezoek zou worden, wat ons wel de nodige mentale rust gunde. Twee weken eerder had de chirurg ons al laten weten dat het staal was doorgestuurd naar het UZ Gent, omdat er opnieuw geen onmiddellijke duidelijkheid was over een mogelijke diagnose en daaraan verbonden behandeling. Ook in het UZ Gent werd, net als bij het vorige onderzoek, geen sluitend antwoord gevonden. Daarom werd het staal vervolgens nog doorgestuurd naar het UZ Leuven, maar ook daar bleef volledige duidelijkheid uit.
De artsen van de drie ziekenhuizen hebben samen overlegd, en ondanks het gebrek aan absolute zekerheid werd beslist om toch een chemokuur op te starten. Opvallend is dat de T-cellen in mijn bloed niet het typische gedrag vertonen dat men normaal ziet bij lymfeklierkanker. In zeldzame gevallen kunnen deze cellen zich echter “vermommen†om niet op te vallen, wat hier vermoedelijk het geval is. In het UZ Leuven had men dit al een aantal keer gezien.
Wat al maanden in mijn achterhoofd zat, stond daar op oudejaarsdag plots onmiskenbaar voor mij: ik heb kanker. T-cellymfoom.
Op dat moment wist ik niet goed wat ik moest voelen, zeggen of doen. Het was alsof mijn verstand zich even volledig afsloot van alles wat er rondom mij gebeurde. Gelukkig kregen Anne en ik van de dokter – een lieve, warme en betrokken madam – een zeer duidelijke uitleg over wat ons nu te wachten staat. Ze schreef alles stap voor stap op, en dat overzicht hebben we mee naar huis genomen.
Het is uiteraard geen prettig nieuws, maar ergens vind ik ook troost in het feit dat er eindelijk actie wordt ondernomen. Het lange wachten en de onzekerheid maken nu plaats voor een concreet plan, en dat voelt, hoe vreemd ook, als een opluchting.
Op 2 februari start ik met mijn eerste chemokuur. Deze zal om de drie weken worden herhaald, in totaal zes keer, met telkens een opname van drie dagen. Tussendoor staan er verschillende scans gepland en zal ik ook worden opgenomen in het UZ Gent, in eerste instantie voor het verzamelen van stamcellen, en na de zes chemokuren voor een stamceltransplantatie.
Het wordt zonder twijfel een moeilijke en zware periode waar we doorheen moeten. Er is geen keuze, alleen vooruit. We nemen het stap voor stap, samen.
Dank jullie wel voor alle steun, warmte en begrip — dat betekent enorm veel voor ons.
Zeg het eens?