… naar wat ik schreef omstreeks deze dag. In navolging van Myriam.
1 jaar geleden
Quote op zondag

Vind ik nog altijd een schoontje.
5 jaar geleden
Op reis: de aanloop
Het was wel wat, de aanloop naar onze reis. We waren vlijtig aan het aftellen, maar dat stopte abrupt toen duidelijk werd wat een chaos Covid-19 veroorzaakte. Het zag er lang naar uit dat we niet zouden kunnen vertrekken. Dan werd ons vertrek verlegd naar 15 juni, en begonnen we wat te hopen. Maar het bleef stressen tot op het allerlaatst. Waar zouden we naartoe kunnen? Ik stelde allerlei plannen op. Niet enkel een plan B, maar ook een plan C en een plan D en een plan E. En toen nog een plan F.
Wat kunnen we allemaal doen in België? We kunnen naar Nederland gaan, en ons daar bezighouden in de provincies Friesland, Groningen en Drenthe. Misschien kunnen we wel verder naar Duitsland en zo naar Denemarken. Of misschien naar het zuiden van Duitsland. Frankrijk zouden we niet doen. Die mooie reisplannen zouden we bewaren tot volgend jaar. Toen bleek dat Denemarken niet tot de opties behoorde. Werden we al iets minder enthousiast. Ik zou Frankrijk missen. Van Duitsland werd ik niet warm. Nederland is toch maar klein, net als België. En we besloten onze geplande reis toch maar te doen, min het stukje Spanje. Het bleef stressen tot het allerlaatst of we Frankrijk wel binnen zouden mogen. Ik had nóg een noodplan voor moest dat pas een week later mogen.
Maar uiteindelijk blijkt dat 15 juni dé goede gok was. We kunnen vertrekken. Ook naar Frankrijk.
Op donderdag 11 juni bellen we naar DD Mobilhomes om te vragen wanneer we de mobilhome mogen komen ophalen. Die is niet verhuurd, en om de drukte wat te spreiden op 15 juni, mogen we ‘m op vrijdag 12 juni al gaan ophalen. Hoera! In versneld tempo zorgen we dat alles klaar is. Het lijkt chaos, maar het is het niet.
Vrijdag brengt Herman ons naar Heestert, waar we de mobilhome gezwind in ontvangst nemen. Het is de mobilhome die we vorig jaar gebruikten, gekend beestje! Sabine en Nikis komen ons nog eens uitzwaaien. Vrolijk rijden we hun erf af.

De blogpost is veel langer, maar ik hou het hierbij. Wil je verderlezen, dat kan als je hier klikt. Onze coronareis werd een reis die in mijn hoofd gebrand zit, zoveel moois gezien!
10 jaar geleden
Shampoo #projectblogboek
Deel je favoriete travel essentials / haarproducten / kledingstukken ever (pagina 63 opdracht 15)
Ik heb een jeukhoofd. Een jeukend hoofd. Een gekmakend jeukend hoofd, soms. Vooral in de winter, de kou lijkt er een nefaste invloed op te hebben. Ik krab me kapot, dag in, dag uit, als ik niet oplet. Maar ik let wel op, en ik probeer zo weinig mogelijk te krabben.
En ik gebruik shampoo die ik koop bij de apotheek. Ducray Extra-Doux. Heel zachte shampoo die ik vaak mag gebruiken. Pokkeduur, maar wel beter dan de gewone shampoos uit de supermarkt. Hiermee heb ik in ieder geval toch minder jeuk dan met andere shampoos.

Waar die jeuk vandaan komt? Geen idee. Het is gelijk migraine. Hoe je eraan komt, vanwaar het komt, geen idee. Maar het is er wel en je probeert zo goed en zo kwaad als het kan de symptomen te bestrijden.
Uit de periode dat ik het blogboek van Kelly Deriemaeker gebruikte als inspiratie. Tien jaar verder is het probleem met het jeukende hoofd nog steeds niet opgelost. De zeer zachte shampoo veroorzaakt ondertussen dezelfde problemen. Ik wissel af tussen allerlei zachte, neutrale, antiallergische shampoos maar het blijft behelpen. Bij een dermatologe ging ik ook al, maar dat leverde ook weinig op (behalve de wetenschap dat ik me geen zorgen hoef te maken over mijn vele moedervlekken, en dat is ook al iets). En het is zomer nu, blij blij want dan neemt de jeuk af.
16 jaar geleden
Kiezinge
Op de 17 jaar dat ik hier woon, moest ik voor de derde keer naar een ‘nieuw’ stembureau. Helemaal in het begin ging het naar De Wijze Boom, niet zo lang later naar de school in de schaduw van de Heilig Hart-kerk, en vandaag voor het eerst naar het Stedelijk Buurtcentrum in de Wittemolenstraat.
Een constante is er evenwel: het gaat altijd snel. We gaan vrij vroeg ’s morgens, tegen half negen. Aan sommige andere kantoren is het vaak wat aanschuiven, maar het kantoor waar wij moeten stemmen, daar is het altijd zo goed als leeg en kunnen we gelijk in het stemkotje.
Andere constante ook: het gefoefel met de stembrieven en het potloodje of vooral, het koordje aan dat potlood. Draaien, keren, kreukelen, trekken aan dat koordje… maar ’t was wel een mooi scherp geslepen potlood.
Op goed twintig minuten waren we heen en weer, stemmen en koeken halen bij den Turk.
Ik doe dat eigenlijk graag, gaan kiezen. Het geeft altijd zo’n speciaal gevoel, op zondagmorgen al zoveel volk op de been, je burgerplicht vervullen… en dan het vacuüm tussen zo vroeg gaan stemmen, en wachten op de uitslagen. Ik heb naar niet één programma gekeken over de verkiezingen, maar vandaag hang ik aan mijn TV gekluisterd. I love it!
En ja, ik heb voor de goeie gestemd. U ook?
Uit de tijd dat we dat nog konden/mochten zeggen, dat we voor de goeie gestemd hadden. En uit de tijd dat ik nog met plezier ging stemmen. Dat is nu wel anders. Ik klikte in de ‘Verwante berichten’ op The Politics of…, las mijn post van toen, en verbaasde me over hoeveel alles veranderd is, en hoeveel ik van mening veranderd ben. Ik ben nog steeds links, en wat ik me vroeger niet kon voorstellen, is ondertussen toch gebeurd: de socialisten krijgen mijn stem niet meer. Ik ben heel erg ontgoocheld. Ik moet wurgen als ik het woord “mateke” hoor. Maar: dat wil niet zeggen dat ik nu rechts stem of ga stemmen. Als ik van één ding echt zeker ben: dat nooit. Voila.



Laat een reactie achter bij rietepietzReactie annuleren