Je merkt het wel vaker dezer dagen, dat er blog-moeheid optreedt. Veel blogs staan er verlaten bij, veel mensen beslissen om te stoppen met schrijven. Om diverse redenen: het is te druk, er zijn andere en nieuwe hobby’s, de inspiratie is op, er komt te weinig interactie. Het hoogtepunt van het bloggen is al lang voorbij, veel bloggers hebben zich op andere dingen gericht.
Er zijn ook de social media, natuurlijk. Facebook en Instagram, en recenter TikTok, krijgen veel meer aandacht en hebben het bloggen in een hoek geduwd. Niet alleen het bloggen raakte daardoor in de verdrukking, ook forums bijvoorbeeld en Usenet kregen rake klappen toegediend.
Maar wil dat zeggen dat bloggen niet meer de moeite waard is? Ik zal maar al direct de essentie van mijn hele verhaal weggeven: ik denk dat bloggen nog steeds zeer de moeite waard is. Ja, zelfs voor commerciële doeleinden.
Mijn dochter, als zelfstandige in hoofdberoep met haar eigen zeer succesvolle fotografiebedrijf (stoef stoef eigen kind schoon kind? nee, het is gewoon wat het is), vindt in ieder geval van wel. Misschien schrijft ze wel eens een gastblog met dit onderwerp? Ik zal het haar eens vragen.
Zelf vind ik het nog steeds zeer de moeite waard. En daarbij bekijk ik het vanuit twee standpunten. Het ik-perspectief, en het lezers-perspectief.
Voor mezelf:
- Ik vind het erg belangrijk om zelf controle te hebben over wat ik doe. Geen regeltjes van Zuckerman of indien mogelijk nog erger, Elon Musk, geen beperking in lengte van tekst, mijn eigen domein dus ook niet het risico dat de boel ineens verdwijnt of gemigreerd moet worden.
- Ik gebruik mijn blog als mijn dagboek. Ik kan op verschillende manieren dingen opzoeken. Plaatsen, camperplaatsen waar we geweest zijn, kleren die ik gemaakt heb, foto’s…
- Ik vind het op zich al de moeite waard alleen maar voor de reisverslagen. Anderen kunnen meelezen ja, maar in de eerste plaats schrijf ik ze voor mezelf. Ik ga regelmatig eens teruglezen, ik zoek dingen op, ik kijk foto’s. En zo onthoud ik véél meer dan ik ooit zou kunnen moest ik dit niet doen. Of in het heel kort zoals op Polarsteps. Wat op zich ook wel waardevol is, maar ik hou van mijn uitgebreide reisverslagen.
- Het schrijven hier is voor mij ook een creatieve uitlaatklep. Er zijn periodes dat het moeilijker gaat, en als ik slecht in mijn vel zit, dan “verdwijnen mijn woorden”. Maar ik schrijf graag, en korte blogposts zijn niet echt mijn ding, integendeel. En al schrijvend scherp je die skill ook aan.
- Ook voor mijn foto’s en creatieve bezigheden vind ik mijn blog ideaal. Ik deel er de dingen zoals ik wil, en ook hier kan ik terug gaan zoeken als dat nodig is.
- Ik hou van de interactie met anderen. Blogs lezen, reageren, hier de reacties lezen, fijn is dat toch. Een blog is echt wel hét medium voor introverten. En voor gelijkgestemde zielen.
(een wordit uit 2018 over mijn blogtools)
Voor de lezers:
- Je maakt kennis met de blogger zoals die is, niet beperkt in aantal woorden, op het medium waar die blogger zelf voor kiest. Met de manier van schrijven waarvoor die zelf kiest. Met foto’s, zonder foto’s, heel persoonlijk, minder persoonlijk… what you read is what you get.
- Je kan gemakkelijk terugkeren in de tijd, een blog is makkelijker doorzoekbaar (op de telefoon minder maar op een laptop gaat dat heel goed) dan bijvoorbeeld een Facebook-profiel.
- Er zijn nog altijd genoeg mogelijkheden om bij te houden of er al dan niet een nieuw bericht is. De Jetpack-app, ikzelf gebruik feedly, Inoreader (kende ik niet maar ziet er verleidelijk goed uit), The Old Reader (lijkt blijkbaar op het reeds lang verdwenen maar nog steeds betreurde Google Reader), Bloglovin’ (gebeurt daar eigenlijk nog iets? – euh nee, dat is van naam veranderd naar Activate en is iets voor influencers), Substack (iets wat ik nu aan het bekijken ben), eventueel ook Pocket of Flipboard…
En nog een extra en aparte reden. Toen borstkanker bij me vastgesteld werd, heb ik al snel besloten om erover te bloggen. Dat heeft mij geholpen, het mee-leven deed ook zo’n deugd, en soms lees ik de weken van de bestraling nog eens terug, toen een hele clan aan helpsters me over en weer bracht naar het ziekenhuis. Wat was dat een warme periode. Ik schreef ook (veel minder, het is toch moeilijker) over mijn depressie. In beide gevallen kreeg ik van verschillende mensen de reactie dat ze zelf ook veel aan mijn blogposts hadden, omdat ze hetzelfde doormaakten of later iets gelijkaardigs moesten doorstaan, en dat mijn ervaringen hun geholpen hebben. Dat deed en doet héél veel deugd.
Het is wel duidelijk na al het bovenstaande: wat mij betreft is bloggen nog steeds de moeite waard!
Dag 5 van 40 dagen bloggen
Laat een reactie achter bij MarjolijnReactie annuleren