Tijd om de eindconclusies van onze reis eens neer te schrijven. Altijd leuk.
Olifant in de porseleinkast: het weer. Dat was niet schitterend.
Hoewel dat relatief is: de mooie en slechte dagen wisselden elkaar lang af.
In Cesenatico, waar we naar de tijdrit keken, goot het de godganse dag. Waarna we, zoals gepland, vertrokken richting Passo delle Radici, aan de andere kant van Italië. In mooi weer. De dag erna stonden we op de bovenvermelde bergpas weer in de gietende regen. De ochtend nadien lazen we over het verwoestende water in de regio waar we net waren. Cesenatico, Ravenna, Bologna…
Op het Lago Maggiore gebeurde een ongeluk dat ook veroorzaakt werd door het weer, waarbij ook doden vielen. Het Lago Maggiore, waar we belandden op een dag vol plensregen, het was er duister en deprimerend. Daar besloten we onze camper te gebruiken waarvoor hij dient: naar het mooie weer rijden. De pot op met de plannen en de Giro, wij gaan naar Kroatië. En daar hebben we geen spijt van gehad.
Genoeg getreurd in ieder geval, tijd voor wat lichtere kost! Observaties allerhande.
Als je op Italiaanse wegen rijdt, kom je vaak borden tegen met het woord velocità . Wat ons te pas en te onpas deed uitbarsten in deze vreselijke oorwurm.
Na een tijdje verbasterden we veel worden met -io, zodat alles heerlijk Italiaans klonk. Wij ganio naar de supermarktio! Wij rijden graagio in de bergio! Enzoverder, enzovoortio. Of we maakten de woorden gewoon wat moeilijker. Ralentarare, bijvoorbeeld. Als we maar kunnen zeveren.
Niet verwacht, maar: ITALIAANS BROOD IS NIET TE VRETEN.
We reden in totaal 6736 kilometer. Ook naar onze normen is dat veel. De extra kilometers zijn voornamelijk toe te schrijven aan de lange verplaatsing naar Italië en terug.
We deden 9 landen aan (de rit naar Italië meegerekend). België, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk, Oostenrijk, Zwitserland, Italië, Slovenië, Kroatië. En dan zwijg ik nog over ons kort ritje naar Nederland de laatste dag.
Zullen we het eens over de Italiaanse wegen hebben? Volgens Meneertje Mertens: veel putten en bulten, niet onderhouden, vuil, bij momenten gewoon gevaarlijk. Op sommige wegen mag je maar 30 omdat ze er zo slecht bij liggen.
Hadden we het al over het absolute dieptepunt op dat vlak? De vier kilometer langs het Lago di Bomba (de naam alleen al). Vier kilometer maar, maar de schrikwekkendste uit onze goed gevulde carrière van angstige momenten op allerlei wegen de afgelopen jaren.
Afbrokkelend (in het water ja), putten, plassen waarvan je niet kon inschatten hoe diep ze waren, stukken zonder asfalt, supersmal (geen van ons beiden durfde iets te opperen over tegenliggers) (die niet kwamen want niemand is zo zot om over dat baantje te rijden) (wij wel natuurlijk, kiekens).
Maar goed: wij en de camper hebben het heelhuids overleefd.
We reden tijdens deze reis trouwens door de griezeligste tunnels ooit. Niet verlicht, afbrokkelend, vlakbij of onder een grindgroeve… peentjes gezweet jongens, peentjes gezweet.
We hebben wel tienduust bordjes gezien die waarschuwden voor mogelijke overstekende herten. EN IK HEB NIET ÉÉN HERT GEZIEN! *snik*
Wat we wel zagen: Meneertje Mertens zag een vos, en ik een everzwijn. En ik ben er behoorlijk zeker van dat ik twee avonden in de bergen wolven gehoord heb. Niet dat ik bang was maar toch: dat klonk buitenaards creepy.
Laten we het eens hebben over de Italiaanse chauffeurs. Meneertje Mertens gromt en vraagt: “hebde een halfuurtje?”. Goed. Hier gaan we. Onverantwoordelijk. Knettergek. Arrogant. Dom. Vegen hun voeten aan wegmarkeringen, verkeersborden, snelheidsbeperkingen. Hoffelijkheid kennen ze niet. Ze hérkennen het ook niet: als je stopt om hen door te laten, staan ze te kijken als een koe op een trein. Ze nemen (onberekende) risico’s. Ze zijn compleet geschift. 80% van de Italianen rijdt te snel, de andere 20% rijdt tergend traag. Ze gebruiken hun richtingaanwijzers vrijwel nooit. Ook niet op rotondes. Het moet gezegd, na een week of 2 Ã 3 word je beter in het interpreteren welke richting een auto gaat uitrijden. En ook nog: Italianen toeteren zelden (misschien wel in Rome en andere grote steden, maar daar waren we niet). Wellicht omdat ze allemaal dezelfde fratsen uithalen en het compleet zinloos is om te toeteren.
Hebben we boetes? Euh ja, minstens één. Zijn er nog gekomen, Nikis? We hopen van niet. Maar waar we in Frankrijk echt wel onze draai gevonden hebben qua snelheidslimieten, was het nu een stuk moeilijker. In Italië bijvoorbeeld wordt op de GPS de maximumsnelheid niet aangegeven, en dan is het soms echt gokken. Eén keer verkeerd gegokt (klein beetje maar, 30 euro boete), en misschien nog twee keer.
We hadden ook wel wat moeite met de Italianen zelf. We dachten dat het een vriendelijk volkje was, maar wat bleek? Ze blinken uit in het negeren van mensen. Elkaar groeten, dat doen we niet in Italië. Andere mensen? Interesseert ons niet. Tot je echt contact hebt met hen, en dan bloeien ze ineens open. Dan worden ze warmhartig, vrijgevig en gastvrij. Zo hebben we ongelooflijk veel plezier gehad met de 3 mannen die samen naar de koers kwamen kijken, en die brochettes uitdeelden aan iedereen die passeerde. Ze moeten kilo’s brochettes meegesleept hebben in hun campers, en ook veel flessen bier. En de brochettes waren heerlijk. (brochettes: spiesjes. Enig opzoekwerk leert: arrosticini).
De Giro dan. Het kan aan het weer gelegen hebben. Of aan het feit dat de Giro veel te zwaar was en er dus zeer behoudend gefietst werd. (lees: dat de ritten soms dodelijk saai waren). Aan het feit dat Evenepoel er na een week uit moest, dat kan ook. Maar: we misten de sfeer van in de Tour. Het was anders, het was minder.
Ons oordeel over Italië? Goh. Beetje dubbel. Veel, heel veel mooie dingen gezien. Over teveel gruwelijk slechte wegen gereden. We reden niet helemaal naar het zuiden, maar het verste punt waar we kwamen, deed ons niet veel goed. Geshockeerd door de sluikstorten, door de slechte staat van de wegen, het algehele verval. Mijn geloof in de mensheid kreeg een nieuwe knauw, daar. Gelukkig was er veel moois om te compenseren. Het kan aan het weer gelegen hebben, maar we zijn niet onverdeeld positief.
Kroatië beviel ons beter. Een arm land, maar we hadden er minder het gevoel dat de staat in verval was. We hebben er genoten van de zee, van de landschappen en het groen. We willen zeker eens terug. En Slovenië, daar willen we ook eens wat langer heen. Ons geplande verblijf daar viel letterlijk in het water.
Nog een paar persoonlijke noten. Zoals daar zijn: ik moest niet afdrogen. En ik kreeg zoals altijd koffie op bed. Meneertje Mertens is de vlijt zelve en houdt ook alles proper. Eigenlijk moet ik niet veel meer doen dan koken. Ja, ik ben daar dankbaar voor. Hoor je mij klagen? NEEJE!! (het was een running gag, trouwens. “Zal ik afdrogen?” “Maar nee gij”).
Nog zo’n running gag: BOEIE! In Kroatië was er niet ver van waar we waren, een stadje dat Buje heet. Deed me denken aan “boeie!!” dus riep ik dat zowat iedere keer als ik een bord met Buje zag.
Waren wij een goed team? Jazeker, wij waren een goed team. Meneertje Mertens is een pro in het rijden met het zeilschip dat zo’n grote camper toch is, en ik hou mijn ogen open. Meekijken op rechts, de GPS in de gaten houden, de haarspeldbochten aankondigen… samen doen we dat goed.
Deze camper was iets smaller dan de vorige (want op een Citroen-chassis). Dat hebben we gevoeld. Blauwe plekken, gekneusde tenen, en menig keer in elkaars weg gelopen. Wat we netjes doen zonder elkaar de kop in te kloppen of ruzie te maken. De ruimte om op het toilet te zitten was ook nogal smallekes, wat toch niet echt praktisch is.
Mijn gezondheid had baat bij betere luchtkwaliteit. Aan de zee, waar we vaak vertoefden, maar ook vaak in weinig bevolkt binnenland. Ik ging vooral minder hoesten. Wat toch wel deugd deed. (ondertussen is de hoest weer helemaal terug).
De opmerkzame lezer/kijker dacht misschien dat Meneertje Mertens 5 weken lang hetzelfde T-shirt droeg. Peut, fout! Hij houdt van rode T-shirts en heeft er een hele verzameling. Allemaal dezelfde, ja, van de Decathlon. Een paar oudere die meer afgewassen zijn, en een stel dat er nog gloednieuw uitziet.
Laat een reactie achter bij GoofballReactie annuleren