Na mijn val zondag 2 weken geleden, lanceerde ik “valpartij” als thema in het Facebook-groepje van de foto challenge. Het is trouwens gezellig in dat groepje, en je kan er nog altijd bij hoor. Het is een besloten groep, dus je moet wel effe toelating vragen, maar dat komt goed.
Het ging mij vooral om valpartijen in een mooi decor, met een foto van de plek waar je gevallen bent. Nu heb ik een patent op vallen, ik ben daar goed in. Dus ik heb veel valverhalen. Ik heb ook een hele voorraad aan valverhalen in een mooi decor. Soms echt een adembenemend decor. Dus, ik deelde al drie plekken, en ik dacht, ik ga dat op mijn blog ook doen. Gewoon omdat het mooie plekken zijn, de verhalen zijn leuk, er kan al eens gelachen worden, en zoals al vaker gezegd, mijn blog vind ik duurzamer dan Facebook.
Dus. Twee weken geleden ging ik onderuit aan het Maria-bedevaartoord in Maldegem-Kleit. De laatste foto die ik er maakte was deze:
Ik was er wel vorig jaar al eens geweest, en vond het er best wel mooi. Kitscherig mooi, maar toch.
Eén van mijn “slow falling” valpartijen vond plaats op deze mooie plek.
De Berlindekapel in Laarne, waar ik graag eens stopte toen ik nog fietstochtjes maakte vanuit Gent. Op onderstaande foto zie je dat er 2 bankjes staan. Die keer zat er een meneer op een bankje, te genieten van de rust en stilte. Ik kwam er aan met mijn koersfiets, waarmee ik nog steeds niet echt handig ben om op en vooral af te stijgen. Al helemaal niet als er mensen op mijn vingers kijken. Dus, je raadt het al, het afstijgen van mijn stalen ros verliep niet vlekkeloos, en ik ging voor de ogen van de meneer traagjes tegen de grond. Schaamtelijk ja, zeg dat wel. Veel schade was er gelukkig niet aan lijf en leden.
En dan eentje in een echt adembenemend decor. We hebben er achteraf nog lang mee gelachen. We gingen naar de Pointe du Grouin, een prachtige plek in Bretagne. We stonden met de camper op een parkeerplaats, en wilden van daaruit het pad beneden bereiken.
Zoals je ziet is de begroeiing nogal dicht, maar er waren kleine paadjes dus wij op pad.
Na een tijdje blijf ik met mijn voet hangen in zo’n slingerende tak met prikkers aan, zoals je bij ons braamstruiken hebt die alle kanten uitwaaieren. Dus ik blijf haken, en val achterover de begroeiing (stekels en al) in. Door al die stekels kan ik me niet overeind duwen. Maar Meneertje Mertens heeft niets gehoord of gezien, en stapt lustig verder. Tot ik hem riep met iets à la ELA, KUNDEMIJNEKEERKOMENHELPENJA! Waarna hij verbaasd terugspurt en mij overeind helpt. Ik hield er wat pijnlijke stekels in mijn handpalmen aan over. En een stekelig humeur. Maar de omgeving zorgde ervoor dat dat snel vergeten was.
(de clou van de hele zaak was wel dat we niet noodzakelijk dat paadje hadden moeten nemen, we konden ook gewoon via de weg gaan. Moeha).
Nog eentje, ook in de categorie traag vallen. We maakten een fietstochtje in de Charente. Eerst de Charente over met Transbordeur de Rochefort, en daarna de aanpalende Marais Charentais in, zijnde een vlak meersenlandschap met veel water.
We kwamen aan een opeenvolging van 3 brugjes waar allerlei moois te zien was, dus we stopten om foto’s te maken.
Meneertje Mertens maakte aanstalten om weer door te rijden, ik zei dat ik nog even terugkeerde naar het vorige brugje voor nog een foto, en dat ik dan zou volgen. Maar… tijdens mijn U-bocht om terug te keren deed ik iets verkeerd (ik weet zelfs niet wat eigenlijk), en ging tegen de grond, op mijn zij. Met de zijkant van mijn hoofd tegen de grond, maar ik had mijn fietshelm op (zoals altijd met de koersfiets), dus dat viel mee.
Deze keer hoorde Meneertje Mertens wel dat er iets misgelopen was, en keerde terug om me overeind te helpen. De schade viel wel mee, hier en daar wat schaafwonden maar het kon ermee door. Fototoestel had ik op de rug, dat was niet geraakt. Mijn telefoon was uit mijn achterzak gevallen, maar die was gelukkig ook niet beschadigd.
Wij dus weer op pad, we hadden nog wel wat kilometers te fietsen, we zaten echt in het hol van pluto, we hebben er nauwelijks mensen gezien. Het was warm, om niet te zeggen heet, en het was lastig. Het enige waarvoor ik nog wilde stoppen, was een bever of otter. (als je goed kijkt, ze je hem wel).
Op het eind volgde nog een lastig klimmetje waar ik vreselijk hard gezaagd en gezeurd heb dat ik dat er niet meer bij kon hebben, maar uiteindelijk geraakten we toch weer op de camperplaats. Waar ik mijn wonden kon likken. Die dus best wel meevielen.
(wat minder meeviel, was dat achteraf bleek dat mijn plastic houdertje met identiteits- en bankkaart ook uit mijn achterzak gevallen was, waardoor thuis nog wat geloop en gedoe volgde om die te vervangen).
Ik lees graag jullie verhalen over valpartijen, hier in de reacties of misschien wel met bijbehorende foto’s op je eigen blog.
Laat een reactie achter bij HildeReactie annuleren