Gisteren was volgens de voorspellingen van het KMI de laatste heldere dag tot ergens mid volgende week, dus overtuigde ik mezelf om er nog eens op uit te trekken voor foto’s. Toegegeven, het kostte moeite en overtuigingskracht, want het was koud en mijn ribben doen nog steeds pijn. Kou en pijn, ik vind dat een ellendige combinatie.
Maar goed, ik verzamelde mijn fotospullen, mijn warme kleren en mijn moed, en reed met de fiets naar de Gastels (geen idee of die link gaat werken), een paadje tussen het kerkhof van Waarschoot en de Lieve (de Beirtjesbrug). Een heel mooi gravelpad door de weilanden en velden.
Ik ben niet 100% tevreden over mijn foto’s. De blasé fotograaf in mij zegt dat de zonsopgang maar “gewoontjes” was, de zonsopgangliefhebber in mij vindt dat ik dat echt niet mag zeggen. En de laatste wint. Dus, hieronder een paar foto’s.
Ik begin met een telefoonfoto, omdat die zo mooi het weidse vastlegde.
Met mijn fototoestel zoom ik een beetje in.
Ik fietste eerst nog even door tot aan de Lieve, die ergens bij de huizen op de foto ligt.
Daar komt het zonnetje.
In mijn hoofd zat nog een tiental foto-ideeën want vrieskou + gouden uur = een prachtige combinatie, but my ribs said no en ik fietste weer naar huis.
Laat een reactie achter bij omabaardReactie annuleren