Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker foto’s met de Nikon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.
Om maar eens met de deur in huis te vallen: mandarijntjes. Of beter: clementinekes. Hoeveel hebben jullie er al gegeten? Wij kunnen ze bijna niet op tijd aandragen, de kratjes van 2,5kg vliegen erdoor. Minstens 20 kilo hebben we er al gegeten. Voorzichtige schatting. Wellicht veel meer.
Iets helemaal anders. In Adegem (Maldegem) is een Canadees/Poolse Oorlogsbegraafplaats. Ik wilde er al langer eens heen, maar toen we er onlangs passeerden, vond ik het dringend worden. De laatste blaadjes hangen nog aan de bomen, mooi gekleurd, en met de komende vorst zal dat snel gedaan zijn. Wij daar dus naartoe, op zondagmorgen. Het was koud, het was somber, maar het was wel mooi.
En natuurlijk heb ik een boontje voor de schoonheid van dit soort plekken, en spreekt de symmetrie me enorm aan, maar tegelijk vind ik het ook wel belangrijk om al die jonge mannen te eren die het leven lieten in onze contreien. Zij vochten voor onze vrede.
Mevrouw de Fotoschuur maakte weer foto’s van Otto. Flamingotto, zoals ze hem zelf noemde. Met een mutseken dat oma breide. Nog een beetje te groot, maar dat komt goed. Uiteraard.
Geeuwfoto’s zijn de mooiste foto’s.
Die handjes…
Breien, breien, breien. Nog eens een sjaal voor mezelf. Die ik wél ga dragen. Beloofd.
En binnen fietsen. Moderne versie van “op de rollen rijden”.
Vrijdag stond er een retourtje Gent op het programma. Mooie ochtendlucht aan het station van Waarschoot.
Aan station Gent-Dampoort zag het er zo uit. Die vlekken op het wandelpad? Ja, spie-gel-glad. Alles wat beton was, of coating op de weg (zebrapaden, fietspaden, verkeersborden op de weg aangebracht) het was allemaal even glad.
En toen ik buiten kwam na mijn afspraak? Welja, mist. Aanvriezende mist. Maar het was toch een mooie wandeling naar Janna.
Alwaar ik genoot van het kleine mannetje. Hij kijkt veel meer rond, en begint te interageren met de wereld. Fronst als hij merkt dat zijn mama er niet is. Heerlijk baasje. Niet te rap groot worden, jongen!
Om te eindigen nog een mooie foto door Mevrouw de Fotoschuur. Hij prijkt ondertussen op het bureaublad van mijn laptop.
Zeg het eens?