We moesten ons een beetje herpakken qua beweging, dus besloten we op 11 november ergens naartoe te rijden en van daaruit te fietsen (Meneertje Mertens) en wandelen (ik). Ik keek op de kaart, besloot dat we naar Sint Kruis zouden gaan (sowieso de grens over, voor betere fietspaden voor Meneertje Mertens, echt ver is dat voor ons toch niet), en stippelden van daaruit onze fietstocht/wandeling uit.
Ik dacht zo: kreek, rustig water, zonsopgang, reflectie. Leek me wel wat. Alleen, het weer wilde niet mee. En je hebt dus wel elke ochtend een zonsopgang, maar op sommige ochtenden is er écht niet veel aan.
Ik zag die bui (mihi) al hangen toen we onderweg waren, ter plekke was het zo.
Het was koud, het miezerde, het waaide loeihard. En bewolkt was het dus hè, bewolkt.
En dan was er de historie met de honden. Ik liep op het fietspad van de grote weg naar een kleinere weg, nogal verlaten, maar ik kwam er wel een huis tegen waar ik honden hoorde blaffen. Ik stapte nog een eindje verder, besefte dat de straat wegdraaide van de kreek, en dat ik nog geen enkele foto gemaakt had. OK, denk ik, ik keer terug, maak wat foto’s, leg het statief in de wagen (dat meezeulen heeft toch geen zin nu) en begin dan opnieuw aan de wandeling. Als ik op mijn stappen terugkeer, lopen er ineens twee grote (echt grote) honden op me af. Ik ben niet bepaald een begeesterd hondenliefhebber, dus de schrik slaat me om het hart. Het baasje roept de twee honden, maar die reageren niet op hem (ik hoor hem iets mompelen over “goed luisteren doen die zeg”, echt hoopgevend). De honden lopen om me heen, eentje lijkt op mij te gaan springen (aaaaaaaargh), maar dan keren ze toch terug naar hun baasje. Dat nog een derde hond bij heeft, een klein hondje, aangelijnd. Waarom die twee grote bakbeesten los liepen… djeezes.
Met de bibber keer ik terug naar de auto, leg het statief in de koffer, en bedenk dat ik écht geen zin heb om mijn wandeling opnieuw te starten, straks kom ik die honden weer tegen? Geen zin in.
Ik keer wel nog eens terug naar de kreek voor wat foto’s. Kreek, rustig water, zonsopgang, weerspiegeling… dat spreekt voor zich. Toch?
Ik keer terug naar het gehucht, en zie onderweg zelfs een kapelletje.
Een mooi “doorkijkje”.
Ik loop eens door tot aan de kerk, die nog verlicht is.
Daarna beslis ik om langs deze kant van de kreek nog een eind te stappen. De kreek zelf zie ik niet meer, maar wel zijtakken ervan.
Een beetje kleur onderweg.
Deze borden kom ik veel te vaak tegen.
Nog een stukje zij-kreek.
En schaapjes.
Helemaal voor niets was onze verplaatsing niet, maar ik had toch liever een streepje zon gezien!
Laat een reactie achter bij MyriamCReactie annuleren