Derde en laatste blogpost over het trouwkleed van mijn schoondochter Sara, deze keer geschreven door haarzelf.
Ik was heel blij toen Anne akkoord ging met het maken van mijn trouwkleed. Ik ben groot, heb een robuust en gezet figuur, en heb een alternatieve stijl. Daardoor leek het me een onbegonnen opdracht een betaalbaar kleed te vinden in mijn maat en mijn stijl.
Als een hoog sensitief persoon wilde ik ook dat de stof goed aanvoelde. Zoiets kan je dus niet online kopen. Dus, zoals Anne al zei, gingen we op stap. Eerst naar een winkel in Destelbergen, daarna door naar Sint-Niklaas. We kochten 7 meter stof, genoeg voor twee jurken. Dat was het plan: we beginnen met een testkleed, als dat goed is, is dat het echte kleed. Loopt het mis: no problem, we hebben nog genoeg stof voor een tweede versie.
Maar toen bleef het kleed liggen bij Anne. Er was weinig vooruitgang wegens verschillende factoren. (Ik neem haar niks kwalijk!) Het moest ook vroeger klaar zijn dan voor onze trouw, want op 26 maart hadden we een fotoshoot gepland.
Ik was dus zeer gelukkig dat de eerste versie van het kleed meteen goed aanvoelde. Hier en daar waren er wat aanpassingen nodig: vooral inkorten, en verder afwerken.
Tijdens de fotoshoot bleek mijn kleed echter te lang te zijn. Mijn hakken hadden riempjes, en die riempjes bleven iedere keer hangen in de kant van het kleed. Gelukkig hadden we nog genoeg tijd om het verder in te korten.
Op onze trouwdag voelde ik me een mooie bruid, helemaal mezelf. En dat had ik allemaal te danken aan Anne!
(foto gemaakt door de Fotoschuur)
Laat een reactie achter bij AnemosReactie annuleren