Schoon vond ik het, dat Lotte Kopecky na haar weergaloze overwinning van de Ronde van Vlaanderen tegen Sammy Neyrinck zei dat ze “een beetje introvert” is. Ze lijkt wat stug, ze lijkt verlegen, ze lijkt niet altijd even goed te weten wat te zeggen, maar ze is “gewoon introvert”. Mooi. Nog van dat.
Ik ben ook introvert. Ik kan heel vlot zijn, maar dat lukt niet altijd en tegen iedereen. Small talk vind ik moeilijk. Ik pieker me halfdood over nieuwe mensen ontmoeten en nieuwe plaatsen bezoeken. Vermoeiend. Ik heb tijd nodig om te bekomen van sociale evenementen. Dan zit mijn hoofd vol lawaai, indrukken en flarden gesprekken. Het stof moet zakken in mijn hoofd, zeg ik dan. Of ook: mijn emmertje moet leeg. Anders loopt het over. En dan ga ik onderuit.
Op Facebook kwam ik deze tegen. JOMO. Joy of Missing Out. Ik heb weinig last van het antoniem, ben blij als ik niet hoef. Niet sociaal moeten doen tegen mensen waar ik geen zin in heb. Lekker thuis zitten en denken: hoera, ik ben hier en zij daar en ik hoef niet!
Met corona is het eigenlijk nog erger geworden. Eindelijk was het leven zoals ik het graag had, op sociaal vlak. OK, het was te extreem hè. Maar het was wel meer op mijn maat. Veel van de dingen waar ik me al mijn hele leven lang awkward bij voel, waren nu gewoon afgeschaft.
En dan ja, dit hè…
Ik wil eigenlijk niet terug naar “real life”. In mijn introverte bubbel voel ik me goed.
(dag 39 van 40 dagen bloggen)
Laat een reactie achter bij MyriamCReactie annuleren