Op donderdag is het hier Throwback Thursday. Dit jaar gaan we terug naar een nabij verleden. Het jaar 2020, het jaar dat we in onwetendheid begonnen, het jaar dat we een beetje lachten met dat virus in China, het jaar dat we dachten dat we er na een vijftal weken wel weer vanaf zouden zijn, het jaar van de lockdown, het jaar van de mondmaskers en de social distancing, het jaar van het voortschrijdend inzicht. Het jaar dat we kennismaakten met corona.
De coronacijfers stijgen aan een alarmerend tempo, beseffen we goed wat ons overkomt? In Italië gaat het dodencijfer snel omhoog. De wereld gaat steeds meer in lockdown. Steden worden geïsoleerd, vluchten worden afgelast, de grenzen worden afgesloten. Ons land wordt gebarricadeerd, zodat er geen sluipverkeer meer kan zijn tussen Nederland en België (en omgekeerd). Het leger wordt hier en daar ingezet om bijstand te verlenen. Evenementen worden uitgesteld. Zo zullen de Olympische Spelen niet plaatsvinden op de geplande datum.
Het weer is schitterend, en gelukkig mogen we in België buitenkomen om te sporten. Meneertje Mertens en ik maken daar gretig gebruik van om te fietsen op quasi autoloze wegen.
Ik heb veel foto’s deze week, maar ze zijn dan ook zo, hoe moet ik het zeggen, veelzeggend voor de start van de lockdown.
Ik ga niet met 24 maart starten, maar gewoon met het begin van de week. 21 maart. Een foto de Meneertje Mertens maakte, tijdens een fietstochtje. De eerste van een aantal hallucinante foto’s op straat. Dit is het kruispunt van de R4 met de Evergemsesteenweg. Normalerwijs een chaos van wagens, bestelwagens en heel veel vrachtwagens. Want de haven is vlakbij. Nu: niets. Nul. Nada.
Achteraf gezien heb ik het gevoel dat ik lang wachtte om op de trein van het mondmaskers maken te springen, maar ik was op 21 maart toch al bezig. Met die krengen met plooitjes.
Iedereen kon dat, zogenaamd. Maar die waren dus echt wel moeilijk.
Nog een hallucinante foto, een dag later. Gemaakt door Meneertje Mertens. De Gentse stadsring, Dok Noord. In de verte zie je de Dampoort. Leeg.
Op 24 maart begon ik met de lockdowncadeautjes voor Lili. Het eerste: een poppendekentje, kussentje en twee voeldoekjes voor de poppen. De mooie stof met popjes gekregen van Leslie, fleece uit mijn gekregen voorraad. Ik zag onlangs dat er twee jaar later nog altijd mee gespeeld wordt.
Een fietstochtje. Het blijft schitterend lenteweer. Gelukkig.
Een dag later. Ik ging weer op pad met de fiets. De Gentse binnenstad door. Opnieuw zo’n hallucinant beeld. Een lege Gras- en Korenlei onder stralende zon.
De stadsring ter hoogte van Ekkergem.
De zeer vertederende kanten van de lockdown.
Janna kwam met de fiets, met Lili achterop. Lili had een “overlevingspakket” gemaakt voor oma en opa. Helemaal zelf gedaan. Een tekening, een balpen, zakdoekjes, een appelsapje, koekjes. Wat ongelooflijk lief toch.
Videobellen met de meisjes.
Juffrouwtje palmboom zwaait. Dag oma! Dag opa!
Nog een laatste fietstochtje die week. Een leeg fietspad in Beervelde.
Het was toch wel allemaal behoorlijk dubbel voor mij. Beangstigend, ja. Erg, ja. Maar tegelijk kijk ik ook met weemoed terug op de rust en stilte van die dagen.
(dag 23 van 40 dagen bloggen)
Laat een reactie achter bij SamajaReactie annuleren