Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker foto’s met de Nikon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.
Zaterdag begon met ijsbloemen op de bestelwagen die we nog eens mochten gebruiken.
Ik bleef bij de meisjes terwijl Florian hielp in het huis, met Lili speelde ik Monopoly. Ze vond al spelend haar eigen spelregels uit. Maar op het einde mocht ik toch winnen.
Op zondag kregen we de bestelwagen niet geparkeerd in onze straat, en ook niet in de omliggende straten. Er was nog wat gevloek over wagens die op de witte lijnen te dicht bij de hoek geparkeerd stonden, zodat we ook nauwelijks konden afdraaien. Allez ja, we, Meneertje Mertens hè. Ik zit ernaast en kijk ernaar. Uit ellende reden we dan maar naar Wetteren om daar wat kasten te verhuizen.
Maandagochtend was het mooi, maar koud. In de voormiddag reed ik naar de kapel van Troost en Vrede in de Lembeekse Bossen.
Eerbied aub.
Het is niet al peis en vree in de katholieke kerk, verre van.
De mariagrot aan de overkant van de straat. Gebouwd op de resten van een bunker dus.
Ik was niet tevreden van mijn foto’s, en keerde de dag nadien nog eens terug bij zonsopgang.
Lembeekse bossen.
Als laatste verhuisd: mijn LP’s. Wegens gebrek aan plaats moeten ze op zolder, maar ik doe ze niet weg.
Vanaf nu komt de kapster bij Janna en Florian, en laten wij bij hen ons haar knippen. Lili en Pipa stonden aandachtig toe te kijken hoe opa geknipt werd. Engelachtig lief, kijk naar die handjes.
Milan was een woeste beer, nu is hij een proper geknipte beer.
Behoorlijk symbolisch en vooral erg grappig: een dag voor ons vertrek stonden de beloofde fietsenrekken opeens in de straat. Eentje schuin tegenover het huis, eentje aan de hoek.
Vrijdag trokken we met weinig ceremonieel de deur voor de laatste keer achter ons dicht, zonder tranen maar met toegeknepen keel. Het is toch wel iets, een huis verlaten waarin je 30 jaar gewoond hebt. We gingen een Chinees schoteltje halen bij de afhaalautomaat, en reden naar Waarschoot. Met nog één huis. Toch ook een opluchting, en blij dat we deze verhuisperiode kunnen afsluiten. Er is nog werk om alles hier in de juiste plooi te krijgen, maar daar zit minder druk achter.
(dag 11 van 40 dagen bloggen)
Laat een reactie achter bij MyriamCReactie annuleren