Leven en liefde aan de Schelde de Lieve, zo staat het in mijn tagline.
Waarschoot. De klik was er meteen. Het voelde als een warm dekentje.
Waarschoot, deelgemeente van Lievegem. Een wijk niet ver van het dorp. Een levendig dorp, vind ik wel. Een rustige buurt, dat ook.
In de buurt van de Lieve, niet meer in de buurt van de Schelde.
Een gans ander huis dan het huis waar we tot nu in woonden. Van een rijhuis met een klein tuintje in de 19de eeuwse gordel rond Gent, naar een alleenstaand huis met een tuin in een woonwijk. Een écht huis, haha. Met een “inpandige garage”. Geen parkeerproblemen meer.
Het rijhuis was qua stijl helemaal wat ik graag heb. Een oud huis, waarin ik me kon uitleven. Authentieke elementen combineren met modern. Kringloopwinkelmeubels combineren met moderne meubels. Het huis was, zeker na die 30 jaar wonen, geen pareltje van binnenhuisarchitectuur, maar het was warm en gezellig. Het was onze thuis.
Het nieuwe (huur)huis is qua stijl niet bepaald mijn ding, maar ik vind het binnen wel warm en gezellig. Het voelt goed. Het geheel voelt goed en juist. Waarschoot, de wijk, het huis… het wordt snel onze thuis.
Er zijn al wat plantjes, voorlopig houden we het bij niet al te veel. Eerst de zomervakantie, en dan zien we daarvoor verder.
Een fotomuur gaan we hier niet doen (huurhuis, weet je wel). Maar er is de start van een alternatief.
Zelf keer ik een klein beetje terug naar mijn roots, en daar voel ik me ook goed bij. Geboren in Sleidinge, familie afkomstig van het Meetjesland, hier voel ik me thuis.
We hebben het nog wat moeilijk met welk huis we nu thuis moeten noemen. En eigenlijk pendelen we gewoon tussen thuis en thuis. Nog een paar weken, en we hebben nog één thuis. (en één huis, er zal toch wel druk van me afvallen dan, het weegt, zoals tijdens de stormen, twee huizen).
Onze huisbazin heet Julia, is 75, en is een zeer vastberaden vrouwmens dat het platst mogelijke Waarschoots spreekt. Bij problemen schiet ze meteen in actie, en veegt de vloer aan met stielmannen die niet snel genoeg reageren naar haar goesting. We love it.
Wat ik hier ook heel fijn vind, is dat we dichtbij het dorp wonen. Winkels op wandelafstand, het station op 500 meter. Van daaruit kan ik makkelijk naar Gent en naar Eeklo. De afstand naar het werk van Meneertje Mertens is van hieruit ongeveer dezelfde als vanuit Gent, ideaal dus.
Hier gaan we dromen kunnen waarmaken, en ondertussen verder uitkijken naar een koophuis (op het gemakje, hier eerst wat tot rust komen, het verhuizen hakt er fysiek toch ook wel in). We kunnen fietsen, veel fietsen. Langs water (de Lieve, het Schipdonkkanaal, om er maar 2 te noemen), langs velden en boerenwegeltjes, langs de oneindig veel kapelletjes die je hier tegenkomt.
En er is een tuin. Een tuin! Met veel hagen rond, en er is ook gras. Waarover wij al het volgende afgesproken hebben. Meneertje Mertens beweerde al lang dat hij graag het gras afrijdt. Ik ben daar niet zo zeker van, dus heb ik wel een belofte van hem vastgelegd. Zodat ik hem daar altijd op kan wijzen.
Laat een reactie achter bij volkstuinvanbemarReactie annuleren