Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker foto’s met de Nikon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.
Niet bepaald veel foto’s deze week. Dat weer, niewaar. Hoewel we absoluut niet mogen klagen en ik dat bij deze ook niet doen: de zondvloed ging compleet aan ons voorbij, op de ergste dagen hadden we hier geen druppel regen. I count my blessings.
Zondagochtend vroeg ging ik fietsen. Langs het jaagpad aan de Schelde. Dit is nog Destelbergen, denk ik. Of Heusden.
Ik werd een tijdje gevolgd door een luchtballon.
Ik fietste helemaal door tot in Uitbergen, en stopte weinig, wat een gemiddelde snelheid opleverde waar ik toch eens een foto van moest maken. (eigenlijk ging ik tot 23,8km/u, nog nooit eerder gedaan).
Wichelen. Denk ik toch.
In de buurt van het Donkmeer.
Overmere.
Het Boerinnenkapelleken in Overmere.
Ik klokte af op 50 kilometer. En toen werd voor de rest van de week geen meter meer gefietst. Zucht.
Ik werkte een slaapzakje af voor de Fotoschuur, hopelijk komen daar later nog wat foto’s van.
Woensdag kwam de kapster bij ons thuis, wat lang geleden was. De familie Fotoschuur kwam ook. Meneertje Mertens maakte foto’s van Piepje die haar telefoon meehad, en telefoonconversaties voerde zoals alleen een peuter dat kan.
Er werd nog eens langsgegaan bij de tentoonstelling waar mijn foto hangt, en deze keer ging ik niet alleen. Later meer daarover. (ik beloof nu al dat ik u daar niet elke week mee ga blijven lastig vallen, maar voorlopig wel nog even).
Gefietst werd er niet meer, maar er werd wel veel fiets gekeken, heelder namiddagen Tour de France passeerden hier. We zagen flink wat plaatsen waar we geweest waren, en herkenden wel wat. Zoals Massat, aan de voet van de Col de Port, in de Pyreneeën, waar we dag op dag vier jaar geleden ook waren. We zagen de plek waar we toen stonden, het dorpje waar we rondwandelden. We stonden toen in “camperland”, zoals het wel eens genoemd wordt. Wat gek genoeg vaak resulteert een een plek waar ik erg graag gestaan heb, want ik voel me veilig tussen alle andere camperaars, en als je je plek weet te kiezen (niet op de berg bijvoorbeeld) dan is het er over het algemeen verbazend rustig.
Ons uitzicht van toen.
Het was die keer dat we “op den bots” de beslissing namen om toch maar naar de Pyreneeën te rijden, dat dus onvoorbereid deden en dat een onvergetelijk “omweggetje” werd. Met de prachtige Pyreneeën als backdrop zaten we vast achter een Tour-vrachtwagen op de top van een berg, konden we ’s avonds de steden niet door want vuurwerk voor Quatorze Juillet, reden we midden in de nacht in het pikkedonker op smalle bergwegjes waar we van schrik de slappe lach kregen, vonden we de mooiste plekjes om te staan, en maakten we de mooiste herinneringen. Ja, ik heb behoorlijk wat reiswee gehad deze afgelopen Tour.
Vrijdag probeerde ik met de telelens nog wat foto’s te maken van bloemen in de tuin, maar ik werd een beetje depri van het resultaat. Eigenlijk koos ik gewoon een fout moment om foto’s te maken. Wind, namelijk. Wind en telelens: geen goed idee. Niet scherp, dus.
Maar toen keek ik naar dit filmpje en kon ik er weer mee leven. Foto’s leren maken is geen lineair proces, leer ik er vooral uit.
Laat een reactie achter bij Satur9Reactie annuleren