Dinsdag muziekdag. En een samenwerking met Goofballsworld. We spelen muzikale pingpong, we draaien samen door. Elke week borduren we voort op elkaars muzikale keuze, en die keuze kan alle mogelijke kanten uitschieten. Zo wordt het extra spannend!
Vorige week had ik River, Sea, Ocean van Badly Drawn Boy, waarop Goofball doordraaide met the What a Wonderful World van Louis Armstrong.
Het werd bij haar een lange zoektocht naar een geschikte opvolger, waarbij het me plezierde dat ze River, Sea, Ocean wel kon smaken. En ik kon haar blogpost smaken, ik hou van die gedocumenteerde zoektochten naar de juiste opvolger. What a Wonderful World is natuurlijk een prachtig nummer, dat me altijd weer op zijn minst doet glimlachen. De live versie die Goofball postte, was daarbij nog heel mooi ook, met de expressieve snuit van Armstrong.
Ik kan u geen entertainende zoektocht naar een opvolger voorschotelen, want die was snel gevonden. Iets met World moest het wezen, waarbij mijn keuze al heel snel op de new wave klassieker Mad World van Tears for Fears viel. Toegegeven, Gary Jules maakte een prachtige cover, maar de originele versie blijft bij mij nog steeds favoriet. Met de toen nog héél jonge Curt Smith en Roland Orzabal (die een vreemd dansje doet).
Ik kan het niet laten u nog een andere versie cadeau te doen, een versie die ik ook prachtig vind. Een “ietwat” oudere Curt Smith, die Mad World tijdens de lockdown opnam met zijn dochter. Ik vind het echt, echt prachtig en kan hier verschillende keren na elkaar naar kijken en luisteren zonder me te vervelen.
Misschien moet ik eens een blogpost maken met mijn favoriete lockdown-muziekjes.
Goofball, ’t is weer aan u!
Laat een reactie achter bij Jan K. alias AfanjaReactie annuleren