Na het einde van een reis maak ik traditioneel een bericht met eindconclusies. Altijd leuk om te doen. Hier gaan we!
Ons startpunt Temse lijkt al een eeuwigheid geleden, en toch lijken die 5 weken achteraf voorbijgevlogen te zijn. Maar eigenlijk viel het wel mee. Een dikke maand reizen, het is best wel lang. Niet dat we thuis gemist hebben hoor. Zelfs ons bed missen we niet, in de camper slaapt het ook heerlijk op een goed bed met goede matrassen. En het is er lekker warm. Meestal toch hè.
In België is heel veel te zien. Veel mooie plekjes, veel leuke plekjes. Na 5 weken rondreizen hebben we nog lang niet alles gezien.
Na 5 weken rondreizen hebben we ook lang niet alles gedaan wat we wilden doen of wat gepland was. Er was teveel gepland, dat is zeker, en dat wist ik. Maar er waren ook wel een paar spelbrekers.
De eerste spelbreker: het weer. Need I say more? Ik dacht het niet hè. We reisden van pakweg 20 april tot 20 mei en hebben het allemaal gehad: wind, storm!, regen, hagel, sneeuw, onweer, koude… gelukkig ook af en toe wat zon en heel uitzonderlijk (echt) eens een warme dag.
Een tweede spelbreker was het feit dat we een paar vaste afspraken hadden. Een afspraak in Diksmuide voor een feestje, een afspraak in Gent (tijdens onze reis gemaakt) voor onze vaccinaties. Maar het feestje was erg leuk, we zijn blij dat we gevaccineerd zijn, en we zagen ondertussen onze kleine meisjes (en één groot meisje) ook nog eens.
Onze #tourofbelgium was geen mooie ronde, maar ging een beetje (een beetje? veel!) kris kras door België.
Plan was om eens van de kust naar het uiterste zuiden te gaan, en dat is gelukt (van Sint-Idesbald naar Torgny). We wilden ook naar het hoogste punt van België, maar daar zijn we niet geraakt.
We zagen echt wel veel mooie dingen, en hebben ook een aantal camperplaatsen en campings gevonden waar we zeker nog terug gaan komen. Camperplaats ’t Meikensbos in Dentergem, een fijne camperplaats in een mooi gebied waar het mooi fietsen is. Camperplaats Den Boerenhof in Stekene, daar willen we echt nog zoveel doen! Fietstochtje naar Doel, eens naar de Verbeke Foundation (we stonden er nu op het verkeerde moment van de week). Camping du Préau in Bernissart, daar in de omgeving is ook nog zoveel te doen! Op Camping Aux Deux Eaux in Ansart (Luxemburg) hebben we toch wel een beetje ons hart verloren. En in de omgeving van Diksmuide (waar we op camperplaats ’t Nesthof stonden) willen we ook nog zoveel doen. Oh ja en in Orcq Orcq Orcq (camperplaats Le Vert Marais), daar willen we ook nog heen!
We zagen prachtige dingen, zo heb ik hier nog een (amateuristisch) filmpje dat ik nog niet deelde.
We vreesden een beetje voor de drukte, en af en toe was die vrees terecht. In het begin sukkelden we in de Hoge Venen eens om een plek voor de nacht te vinden, de lange weekends waren ook druk en brachten we voor de rust vooral door in Wallonië.
De wegen in België? Jeetje mina. Wat erg. Onze camper was dit jaar erg goed geladen, in de zin van: er rammelde weinig in de kasten. Als we over goede wegen reden, was het dan ook vrij stil. Maar hoe vaak reden we niet over slechte wegen, beton, putten… zodat het toch langs alle kanten rammelde en daverde.
Dit jaar zijn we dus niet echt zomers bruin teruggekomen. We zijn wel gebruind, maar niet echt veel. Meneertje Mertens viel 2 kilogram af. Ik dacht dat ik bijgekomen was, maar dat was fout: ook bij mij is er een kilogram af. Hoera!
Onze Franse woordenschat is weer wat uitgebreid. Zo is een watertoren geen tour d’eau maar een château d’eau.
Opnieuw kwamen wij relatiegewijs goed uit deze 5 weken. Uiteindelijk is het 5 weken heel dicht op elkaar leven, en zowat alles samen doen. En dat doen wij goed. Weinig tot geen ruzie gehad, we bekvechten regelmatig wel eens maar dat doen we graag. We keken er eigenlijk gewoon naar uit om 5 weken met zijn tweetjes te kunnen doorbrengen, en het viel niet tegen.
We zijn dan ook een hecht team. Samen rijden met de camper doen we enorm graag, ik ben co-piloot en hou de route op de GPS proactief in de gaten, kijk mee hoe we moeten rijden en hou de rechterkant in het oog. Meneertje Mertens is een fantastische chauffeur die zich met dat grote zeilschip in de kleinste gaatjes weet te wringen en die ons 5 weken lang zonder problemen rondgereden heeft.
Als het echt fout loopt, dan schakelen we over op humor. Meestal gaat het dan zo ver dat we tranen zitten te lachen om de domste dingen, en zo haal je vaak toch de angel uit moeilijke situaties.
Dit jaar bleven we gespaard van grote tegenslag (geen platte band of motorpech). Af en toe hadden we iets kleins aan de hand (zoals zonder gas vallen op een koude ochtend) en het weer kan je ook geen meevaller noemen, maar all in all: geen pech.
Ik kreeg weer een maand koffie op bed, dat wil ik toch wel eens vermelden. Kudos to Meneertje Mertens!
Het was zo’n slecht weer, dat we onze zomerkleren voor niets meehadden. Godzijdank hadden we onze winterjassen mee, ik denk dat ik nog nooit zó lang mijn winterjas gedragen heb. En we hadden niet voldoende winterkleren mee, dus zijn we toch wel regelmatig eens moeten gaan wassen want alles was op.
De vorige jaren had ik handwerkgerief mee dat ik nauwelijks of niet aanraakte. Daar ging ik lessen uit trekken. Maar op het allerlaatste besloot ik toch haakgerief mee te nemen, in het idee dat we minder zouden rijden. En of dat een goed idee was… ik heb veel gehaakt en ik was blij dat ik mijn spullen mee had.
Minder rijden deden we in ieder geval: we reden 3000 kilometer, waar we er anders 5000 rijden. (de teller stond bij ons vertrek op 606 kilometer)
Voor wie dacht dat het goed weer zou zijn eens wij terug thuis waren: nope. Geen sprake van.
Die eerste momenten in de gewone auto vallen ook altijd tegen.
En zelfs ons bad vindt het triestig dat we terug zijn.
Plannen voor een volgende reis zijn al, euhm, onderweg!
Zeg het eens?