Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker foto’s met de Nikon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.
Een laatste week in beeld voor ik overschakel op reisverslagjes. Zaterdag gingen we op de kleine meisjes passen, omdat mama en papa naar een begrafenis moesten. Ik maakte weinig tot geen foto’s (de foto’s die ik maakte, wiste ik wegens niet goed), maar Meneertje Mertens maakte wel deze mooie van onze Pieperd, het tweede kind met de opmerkelijke ogen.
Zondag maakte ik een bedroevend kort ritje door het bedroevend deprimerende kakweer. Het levert wel dramatische foto’s op van de Schelde. Daar had ik gelukkig meewind. En ja, ik bleef droog.
Maandag maakte ik met BFF Corine een wandeling door de Gentbrugse Meersen. Het begon onder een mooie blauwe lucht. Het Vredesmonument, nog eens.
Maar al snel kwamen de wolken talrijk opzetten.
Het leverde alweer prachtige, dramatische zichten op.
Bleven we droog?
Neen. We kregen een stevige regen-hagel-sneeuwbui over ons heen. Maar we konden ermee lachen, we zijn niet gemaakt van suiker. En onze goeie babbel, die hadden we toch maar mooi gehad.
Het blijft kersttaferelen opleveren. (zelfde dag)
Op woensdag ging ik wat spullen afleveren bij Janna en Co. Deze keer was het Prinses Pipa, en Prinses Pipa maakte een tekening voor opa.
Met een potlood oma, met een potlood.
Ik had een plannetje in mijn hoofd om eens naar de Jozef Kluyskensstraat te fietsen om daar foto’s te maken van bloeiende Japanse kerselaars, en onderweg te stoppen in de Tweebruggenstraat bij de bike street art. Donderdagochtend was de lucht blauw, raapte ik mijn moed samen en sprong ik op mijn fiets. Eerste halte, de ultracoole Velo’ciraptor.
In de Tweebruggenstraat dus.
Ik trotseeerde dé Gentse berg (Lammerstraat/Sint-Pietersnieuwstraat/Plateaustraat) (ja lacht nie, conditie nul en veel meer kilo’s dan vroeger toen ik dit ding werkdagelijks opreed) en reed naar de Jozef Kluyskensstraat. Waar ik niet ontgoocheld werd. Japanse sierkers in bloei.
Straat vol met auto’s wel (lelijk!) dus allemaal foto’s “in de lucht”.
Mooi hè. En ja, bokeh!
Het grappige was wel dat ik lang niet de enige was die foto’s kwam maken. Later zag ik ook foto’s van dezelfde bloesems langskomen bij twee vaste deelnemers van de foto challenge, maar we hebben elkaar niet gezien.
Nog een uitsmijter.
’s Avonds was er nog een mooie zonsondergang.
En vanaf nu wordt er hier regelmatig eens naar het centrum van Gent gegaan, want Lies kon niet aarden in Aalst (can’t blame her) en verhuisde terug naar Gent. Naar het centrum. Maar echt: het centrum.
Zeg het eens?