Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfotoβs die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. Soms eens een foto met de Nikon of Canon. Maar vooral fotoβs van mijn telefoon.
53 weken in een jaar. Raar hè. Of niet? Soit, week 53 en ik dacht week 1, maar blijkbaar niet. Volgende week is week 1. Ingewikkeld.
Het was de finale van #degrotelockdownfotochallenge van Mevrouw de Fotoschuur. Dus ik ging mij nog nekeer smijten, niewaar. Ooit maakte Janna een intrigerend zelfportret voor de fotoles, iets wat ze nu nog eens overdeed. Ze gaf de gebruikte instellingen voor de camera mee, dus het was βgemakkelijk te reproducerenΓ’β¬Β. Ik maakt een eerste testreeks fotoβs. De fotoβs waren technisch goed gelukt, maar ik moest mijn interieur nog wat verbouwen. Ik maakte deze fotoβs in de kamer waar mijn verzameling stofjes ligt, met een zwart doek over een kastje gedrapeerd, zodat ik dat als achtergrond kon gebruiken. Op het doek legde ik een siliconenspuit die op de schouw lag (donβt ask, donβt ask), die woog wel wat. Hield het doek op zβn plaats. Ik zorgde door een tweede constructie dat het doek wat breder hing, zodat het de hele achtergrond van mijn foto besloeg. So far, so good. Tweede serie was ging in de goede richting. Tot het gedochterte vraagt: βmama, wat is die witte vlek op de fotoβs?Γ’β¬Β
Zie je ze? Witte vlek, in het midden. Ik check, dat ding staat op alle fotoβs. Aaargh. Wat volgt, is een klein paniekske. Ik was de week ervoor gevallen in de modder, met fototoestel in mijn handen. Shit jong, er gaat toch niks aan dat fototoestel zijn? Aan die lens? Ik heb die lens net! Paniek. Fotoβs maken. Andere lens terugsteken. Meer fotoβs maken. Geen vlek. Eerste lens terugsteken. Fotoβs maken. Vlek. Fotoβs gaan maken, met andere belichting (shutter niet op 2s). Fotoβs uit het raam. Geen vlek. Mmmh. Fotoβs met shutter speed 2s, vlek. Shit jong wasdanu, is dat alleen als die lens wijd openstaat of wat?
Zie je ze, die vlek? Tot mijn frank β eurocentje β begint te vallen: dat is mijn oorbel. Dat is miljaar mijn oorbel, een zilveren klavertjevier. Oh man, opluchting! Daarna zegt het gedochterte: βJa, eigenlijk dacht ik dat al.Γ’β¬Β Hrmph! Maar de opluchting is aloverheersend, ik ben zo blij dat er niks aan het fototoestel of de lens scheelt. Goed. Ik probeer nog wat fotoβs, al doende dondert die siliconenspuit nog op mijn hoofd ook, amai dat ding is hard en zwaar! Ik leg dan maar wat boeken op mijn constructie in plaats van die siliconenspuit, lijkt me veiliger. EΓ©n bloedend wondje op mijn hoofd is genoeg.
Goed, na deze toestanden heb ik gelukkig wel aanvaardbare fotoβs!
Er is ook deze:
die me doet denken aan deze foto die gemaakt door mijn zus Christine toen ik een jaar of 12 was. Later meer daarover.
Nog een laatste: drie op een rij. Schoondochter, moeder, dochter.ΓΒ
Dinsdag liep ik na mijn boodschappen eens tot aan het water, en maakte fotoβs waar ik echt tevreden van ben. Ik begin het te leren, met die Nikon! (de kerk van Gentbrugge, vroeger had je βongestoordΓ’β¬Β zicht op deze kerk, nu wordt alles volgebouwd).
Weinig fotoβs alhier van het βfeestgedruisΓ’β¬Β. We hadden fijne feestdagen met ons tweetjes, maar er was weinig dat het fotograferen waard was. En nodig was dat ook niet.
Alleen hiervan: genoten van nog een rondje e-party, met een drankje en een hapje erbij is dat best gezellig. Al onze kinderen present! Lili leest haar nieuwjaarsbrief voor.
Pipa showt haar prinsessenkleed. (daarover later meer)
Haken en afleveringen van The Great British Sewing Bee bekijken. Zo hou ik me graag bezig.ΓΒ
Eindelijk, eindelijk gingen we vrijdag nog eens wandelen. We stapten het nieuwe jaar in! We vertrokken vroeg naar Michelbeke (Brakel), en zagen de zon opkomen.
We genoten van de zon en de nevel, hier en daar lagen de velden een klein beetje aangevroren.
Ik had twee weken geleden gezworen niet meer in de modder te wandelen maar kijk, toch doen we het weer, kiekens. Gelukkig nu wat minder dan de vorige keer, maar toch. Er was een stukje vlonderpad dat behoorlijk glad was.
Hier kwamen we dan uitgekropen. (ja, hier viel het alweer mee, waar het erg is maak ik geen fotoβs, te gevaarlijk)
We passeerden weer wat bekende straatnamen uit de koers, waaronder het Vossenhol, waar dit zielige ponyβtje stond te kleumen.
Makes it all worthwile.
Volgende statie, de Berendries. Eerst: de Sint-Antoniuskapel. Zeer fotogeniek.
Γ’β¬Λt Is dat ik hier geen honderdduust fotoβs kan zetten, dus gaan we meteen naar een detailfoto:
De Berendries mochten we gelukkig afdalen. Wat een steil kreng ook.
ΓΒ
Aan de voet van de Berendries ligt het pittoreske dorp Michelbeke en zo was onze bestemming bereikt.
Laat een reactie achter bij MyriamCReactie annuleren