Elke vrijdag 10 vraagjes beantwoorden. Vast rubriekje. Ik vond het bij Nerdy Geeky Fanboy, Lieke startte het, vele bloggers begonnen ermee, ook Sara doet het ondertussen, MimaMaakt sprong ook al op de trein en houdt koppig vol. Later volgden nog Lentebloem, en nu doet ook Pharailde van Casa Murphy tot mijn groot jolijt mee. Nog wat later haakte ook Melodyk haar wagonnetje aan, en nu doet Myriam ook mee. Hoe meer, hoe beter!
Dit is de honderdste keer dat ik 10 vragen beantwoord. Niet honderd weken na elkaar, er zat hier en daar een pauze tussen. Maar wel: 1000 vragen. Allemaal beantwoord. Vaak serieus, soms met een (ontwijkende) kwinkslag, soms zette ik mijn joker in. Soms vond ik het plezant, soms had ik geen goesting, soms vond ik de vragen kak, soms pasten de vragen niet bij mijn leeftijd, soms waren het toffe vragen, soms waren het uitdagende vragen. Maar vandaag bereik ik de eindmeet, en daar ben ik trots op. Volgende week volgt nog een bloemlezing, maar eerst hier en nu: de laatste 10 vragen!
991. Hoe laat je mensen weten dat ze bijzonder voor je zijn?
Door nabij te zijn, denk ik. Dat hoeft niet altijd met veel woorden te zijn, of fysiek nabij. Maar de mensen die voor mij bijzonder zijn, weten dat ze altijd bij mij terecht kunnen.
992. Waar ben je het meest tevreden over?
Van hoe onze kinderen geworden zijn als volwassenen. Dat is deels gewoon hoe ze geboren zijn, welk karakter erin zat. Deels hun eigen verdienste (en dat vind ik het belangrijkste deel). Deels de verdienste van hun opvoeding. Deels ook geluk: door goede vrienden en vriendinnen te ontmoeten bijvoorbeeld. Op het geheel van al die factoren ben ik trots, en ik ben er ook tevreden mee.
993. Wat is het mooiste cadeau wat je ooit kreeg?
Het mooiste cadeau dat ik kreeg, ik vind dat een moeilijke. Er zijn zoveel mooie cadeaus geweest. Dat laat zich niet rangschikken. Het recentste mooiste cadeau dat ik kreeg, was mijn kleinste kleindochter in mijn armen mogen nemen, op mijn 50ste verjaardag, toen ze pas thuis was na 6 weken ziekenhuis.
994. In wie heb je blind vertrouwen?
Ik denk niet dat ik in iemand blind vertrouwen heb. Ik heb heel, héél veel vertrouwen in Meneertje Mertens. Een grote basis van vertrouwen die heel goed voelt. Maar blind vertrouwen, dat ken ik niet meer.
995. Wat voelde aan als een warm bad?
Mijn gezin en familie en vrienden, toen ik ziek was. Ik wist mezelf zo goed omringd, dat was als een warm bad.
996. Wat is het spannendste wat je ooit hebt meegemaakt?
Een cowboyverhaal uit de jaren stillekes. Mijn ex werkte bij zijn broer, in diens bedrijf, waar lasersnijmachines gemaakt werden. Broer stond op een beurs bij Parijs, maar was een stuk vergeten. Of ex wilde nakomen met dat stuk. Ik kon gerust meekomen, er stond een caddy op de parking. Stuk in de laadruimte geladen, en wij op weg naar Parijs. De grens over, geen probleem. Tuf tuf tuf. Tot aan de payage in Arras. Waar we vreemde dingen zagen, en we uiteindelijk staande gehouden werden door de douane. Laadruimte open, wat is dat? Euh, een stuk voor die machine. Papieren? Euh, hemme we niet joh. Oeps. Shit. Volgt u ons maar, naar het douanekantoor een beetje verder. Waar we in een kantoortje belandden, waar de deur achter ons op slot gedaan werd. Hunk? Serieus? Uiteindelijk moesten we een bedrag aan invoerrechten en boete betalen van 30.000BEF. Wat toen ongeveer een maand loon was voor een simpele arbeider. Zoiets. Nu 750 euro. Cash te betalen. Natuurlijk hadden wij geen 30.000BEF cash bij! Mijn ex dacht toen maar naar zijn vader te bellen om ons te komen uitkopen. Mogen we bellen? Tja, hier in het kantoor kan het niet, de telefoons konden enkel bellen binnen het eigen departement. Op naar het restaurant naast het douanekantoor. Ik moest in het kantoor blijven, mijn ex onder begeleiding naar het restaurant om daar te bellen. Belt hij naar zijn moeder: βMa, ik zit in het gevangΓ’β¬Β. Subtiel ja, zijn moeder kreeg ver een rolberoerte. Vader is toen geld gaan opnemen bij de bank, naar het douanekantoor van Arras gereden en heeft ons naar βvrijgekochtΓ’β¬Β. Wij verder naar Parijsβ¦ waar broer zich zat af te vragen waar we in godsnaam bleven. Want ja, je hebt het wel door, dit was in het pre-GSM-tijdperk.
997. Wat is een enorme troost?
Muziek. Muziek is een troost, de juiste muziek op het juiste moment. Ik kan daar niet echt een liedje op plakken. Bij elk nieuw verdriet past een ander liedje. De juiste muziek kan mij uit het moeras trekken. De foute muziek kan mij nog een stuk dieper duwen, dat ook ja.
998. Wat had je nooit van jezelf gedacht dat je het zou kunnen?
Naaien. Haken en breien, dat kan ik al van toen ik kind was. In 2012 startte ik opnieuw met haken, maar een tijdje later vroeg ik me af of ik dat zou kunnen en durven, naaien. Na wat twijfelen kochten we een eenvoudige Singer, en ik was vertrokken. Vooral zelfstudie, geduld en een groeiende passie. Zo groeide ik van 0 uit tot een niveau dat ik zelf zeer passabel vind.
999. Wat kun je vandaag nog veranderen?
Ik kan nog zoveel veranderen. Ik ga nog zoveel veranderen. Er moet nog zoveel veranderen. Een ander huis, belissingen over werk, een huisje op wielen⦠dat kan en moet nog allemaal veranderen.
1000. Hoe ziet je leven er over tien jaar uit?
Over 10 jaar ben ik 62 jaar. Auwtsch. Meneertje Mertens ook. Zijn mijn kinderen 37, 35, 32 en 31. Jeetje. Kleinkinderen 14 (oh my god, Lili!) en 12. Zijn er misschien nog kleinkinderen bijgekomen. Voor de rest ben ik niet goed in voorspellen, en ook niet in bedenken wat dan allemaal zou kunnen zijn. Misschien ben ik wel dood. Misschien is mijn kanker wel teruggekomen en ben ik dood. Kan. Misschien wil die pandemie nooit meer weg en is ons leven nooit meer hetzelfde als het was. Maar, genoeg negativiteit. Negativiteit die ik overal lees en hoor en zie, en die me zwaar tegensteekt. Dus, wat positiviteit ook. Ik hoop dat ik een eigen zaak heb die goed draait. En waarin ik kan doen wat ik graag doe. Ik hoop dat we een mobilhome hebben en dat we er zo goed als elk weekend op uit kunnen trekken, en in de warmere maanden wat langer. Dat de koers weer is wat ie nu is, en dat we vaak met die mobilhome ergens aan de rand van het parcours kunnen gaan staan. Dat ons pensioen dichtbij is. Dat we een leuk huis hebben met een aangename tuin en ruimte om buiten te zitten, met zicht op mooie zonsopgangen en mooie zonsondergangen. Dat het stil en rustig is. Dat ik gelukkig ben. Dat we gelukkig zijn.
Laat een reactie achter bij TamaraReactie annuleren