11 jaar

Ik kijk door de foto’s, en krijg een krop in mijn keel. Opeens hoor ik je stem weer. Hoor ik weer hoe je praatte. Hoor ik je lach weer.

Ook al veranderde alles op 1 december 2009.

Er zullen altijd drie zussen zijn. Dat verandert nooit.

1583399250918-070d88b4-d780-4474-99bc-066822532c18

(foto begin jaren 90 in de tuin van mijn grootouders. V-l-n-r Christine, Hilde, ik, mijn ma, mijn grootmoeder)

Verwante Berichten:

  • Geen verwante berichten

33 reacties

  1. Je mooie zin ga ik onthouden ‘er zullen altijd drie zussen zijn’, past hier ook.
    Ze zitten in ons hart en in onze herinnering, het missen is de tol die we betalen voor zoveel liefde.

    1. Sisters are forever, zoals djaktief hieronder schrijft. Dat verandert niet. Ik zal me altijd deel voelen uitmaken van die entiteit van drie zussen.

  2. Herkenbaar, al mocht mijn zus nog 68 jaar , en oma, worden, jouw zus was véél en veel te jong om er ooit vrede mee te kunnen vinden dat ze er niet meer is. Wat verdrietig.

    1. Ik ben ondertussen al ouder dan zij ooit mocht worden. Ik vraag me soms af hoe ze zou geweest zijn, als oma. Ze was inderdaad véél te jong.

        1. Dat is waar. En het brengt inderdaad geen troost, want wat haar overkomen is was al ellendig genoeg.
          Wat me wel troost gaf en geeft, is dat ze op een waardige manier is kunnen sterven. Ze had genoeg afgezien, en moest niet nog meer afzien. Dat heeft me echt troost gegeven.

Zeg het eens?

%d bloggers liken dit: