Dat was lang geleden, eens een blogpost over maaksels. Nu wordt er hier de laatste tijd niet erg héél veel gemaakt, maar dit is toch wel blogwaardig.
Voor Lili maakte ik vorig jaar een zwart jurkje, en ze stond er fantastisch mee. Het was daarbij ook nog erg comfortabel, dus ze droeg het graag.
Conclusie van deze oma: voor deze winter maken we opnieuw zo’n kleedje. En omdat we houden van twinning for the girls, maak ik er voor Pipa ook eentje. Want ik had nog genoeg zwarte katoentricot liggen. Dat ging wel lukken.
Uiteindelijk was het toch wel behoorlijk passen en meten om beide jurkjes uit die lap stof te krijgen. De tijd dat ik voor Lili een kleedje kon maken uit een kleine lap stof, is duidelijk voorbij. Jongens toch, wat wordt dat kind groot. Passen en meten, maar het lukte nét. Oef!
Als patroon gebruikte ik een patroontje dat ik jaren geleden kocht, en dat ik geregeld uithaal: een jurkje van Mini Krea. Met wat kunst- en vliegwerk zet ik er lange mouwen aan (men neme de korte mouwen en verlengt die aan de hand van een patroon van een shirt met lange mouwen).
Het lijfje van dat kleedje wordt gevoerd, en daarvoor gebruik ik overschotjes die ik liggen heb. Voor Pipa geen probleem, voor Lili verslikte ik me toch weer een beetje in de grootte. Maar gelukkig vond ik nog een leuk restje dat groot genoeg was.
Lili kreeg een speciaal knoopje. Voor de trouwkleedjes had ze roze knoopjes gekozen, maar mama had die keuze overruled en het waren witte knoopjes geworden (wel hartjes). Lili had het eerst niet opgemerkt, maar toen ze het kleedje na een keer of 2 opnieuw aan deed, viel haar op dat er geen roze knoopjes op stonden. Oeps. Mama beloofde dat een volgende kleedje van oma met roze hartje zou komen, dus oma deed het kind graag plezier.
  
Om het extra speciaal te maken voor Lili, nam ik voor Pipa een gewoon rond knoopje, wel mooi lichtroze dat perfect past bij de voeringstof.
Schattig toch, zo twee dezelfde jurkjes samen. Wat ziet dat van Lili er groot uit!
Van Janna kreeg ik foto’s, uiteraard.
Ik zou een collage kunnen maken, maar uiteindelijk vind ik een sequentie groot formaat foto’s veel leuker.
Wacht hoor, ze zijn er klaar voor!
Kom in mijn armen…
… dat ik u knuffel! (zij mogen dat nog)
Dat het deugd doet, zo’n knuffel!
(en als je nu niet aan het lachen bent, dan weet ik het ook niet meer)
(niet dat ze elkaar altijd zo graag zien, maar hey, dit hebben we toch maar mooi gehad!)
Laat een reactie achter bij djaktiefReactie annuleren