Bij Tamara van Meer dan mama zag ik deze vragenlijst: over mijn einde. Omdat we toch al in grafstemming zijn door de covid-maatregelen (sorry, ongepast grapje), ik het hier donderdag al over begraafplaatsen had en we vandaag 1 november zijn, neem ik deze vragenlijst graag over.
Ik heb daar namelijk wel al over nagedacht, over wat ik wil als ik dood ga. Gebeurt al eens als je net iets teveel mensen in je dichte omgeving ziet doodgaan, én als je zelf al eens zwaar ziek geweest bent. Toen Lies hier nog woonde, praatten we hierover soms zelfs aan tafel, over welke muziek we willen op onze begrafenis, waar we begraven willen worden, enzovoort. Dus, hierbij de vragen van Tamara en mijn antwoorden.
1. Wil je begraven worden of gecremeerd?
Ik wil gecremeerd worden. Eigenlijk zegt het me allebei niks, begraven of cremeren, dus kies ik maar wat het minst belastend is voor het milieu. Denk ik toch.
2. Als je kiest om begraven te worden, hoe ziet je kist eruit? Als je kiest om gecremeerd te worden, waar mag je as naartoe?
Meneertje Mertens noch ik zien het zitten om de as van de ander in huis te hebben. Ik wil zelf ook niet dat mijn as op een schouw hier in huis staat. Ik wil dat de urne met mijn as begraven wordt, in een klassiek graf. Zodat wie dat wil, ook eens kan langskomen om een praatje met me te maken. Op het kerkhof. Niet bij ons thuis. Ze mogen bij ons thuis langskomen om met Meneertje Mertens een praatje te maken. Niet met mijn as.
Ik zou trouwens graag op Campo Santo begraven worden. Zolang we hier wonen geen probleem, als we verhuizen misschien wel.
3. Welk liedje mogen ze afspelen op je begrafenis?
De eerste twee die altijd bij mij opkomen, zijn Eulogy van Tool en Four Seasons in One Day van Crowded House. Ik heb daar trouwens ooit al eens een blogpost over geschreven, en een playlist gemaakt op Spotify. Yep, goed gezien, mijn begrafenis zal een béétje lawaaierig zijn bij momenten.
4. Wil je een herdenking in een kerk of in een andere setting?
Andere setting. Liefst geen kerk. En al helemáál geen kerkelijke dienst. Een crematorium, zeker? Hoewel ik dat altijd zo’n steriele ruimten vind.
5. Wat wil je dat ze over je zeggen tijdens de herdenking?
Daar wil ik zelf niks in te zeggen hebben. Laat mijn gezin maar beslissen wat er over mij gezegd moet worden, en wie wil, mag zelf een tekst voorlezen. Het mag gerust een heel persoonlijke plechtigheid worden.
6. Wat zou je zelf willen zeggen, mocht je kunnen?
Treur niet teveel om mij. Vergeet me niet, denk aan mij, gedenk mij, vertel mijn kleinkinderen over mij, maar treur niet. Leef.
7. Heb je een testament?
Nee.
8. Mocht je een gedenksteen willen plaatsen, wat mocht er dan opstaan?
Kweenie. Ik vind dat eigenlijk een beetje belachelijk, grafteksten. Doe gewoon maar mijn naam en geboorte- en sterfdatum.
9. Hoe ziet de koffietafel eruit?
Oei. Eenvoudig. Eigenlijk niet met eten. Meer iets receptie-achtig, of is dat idioot? Dat Meneertje Mertens zelf maar beslist wat hij daarvoor wil. Maar voor hij zegt: niks, dat toch ook niet. Al is het ergens samen een glas (hoeft niet persé alcoholisch te zijn) drinken.
10. Ben je bang voor de dood?
Ha, nog een heavy vraag als uitsmijter. I love it. Ik ben de laatste jaren geëvolueerd naar: neen, niet meer. Ik hoop wel dat ik een zachte en waardige dood mag sterven. En dat ik zoveel zou missen van de evolutie van mijn kinderen en kleinkinderen, daar krimpt mijn hart van samen. Maar bang van de dood? Neen.
Nog kandidaten om deze lijst eens in te vullen?
(de foto’s bij dit blogbericht maakte ik afgelopen voorjaar tijdens een rondje Campo Santo in Sint-Amandsberg bij Gent)
Zeg het eens?