De vorige 3 weken passeerden mijn Instagram-foto’s van onze reis door Frankrijk hier de revue. Ik doe nog even verder met herinneringen ophalen, maar deze keer geen Instagram-foto’s, integendeel. Want niet elke foto is mooi, niet elk beeld is geslaagd. Foto’s mislukken, en Frankrijk heeft ook zijn lelijke kanten. Dus, een verzameling bloopers en andere mislukte foto’s.
Eigenlijk was dit de grootste blooper van de hele trip. Een beetje een valse start. Het leverde wél mooie plaatjes op.
Vond ik eigenlijk wel grappig, deze. Wilde ik tijdens onze wandeling rond het meer van Matemale een foto maken van dit bordje, staat er nog net een wandelaar naast.
Dan geef ik hem mijn fototoestel efkes zodat ik een steentje uit mijn schoen kan halen, krijg je dit natuurlijk.
Soms kunnen foto’s echt ontgoochelend slecht zijn. Zo’n prachtig landschap, zo moeilijk mooi op de foto te krijgen. (Luz-Saint-Sauveur, op de Pont Napoléon)
De mooie lelijkheid van Frankrijk, voor mij in ieder geval toch. (Orx)
Daar moet dan ook een foto van gemaakt worden. (was eigenlijk om door te sturen naar de beheerders van de camperplaats)
Vind ik een even vies beeld als het bovenstaande van het afval. (Labenne)
Van zoiets moet Meneertje Mertens altijd een foto hebben. (La Cotinière)
Foto’s terwijl we rijden. Soms lukken ze goed. Soms is het één en al weerspiegeling van de ramen en lelijke dingen. (bij het vertrek van ÃŽle d’Oléron)
Menhirs en regen. Vooral veel druppels op de lens. (Carnac)
Soms heb je als serviceplaats voor de camper zoiets. Netjes! Not. (Riantec)
Goede intenties, slechte uitvoering. Of in dit geval, met het verkeerde toestel. De focus moest op het kerkhof, niet op het hek! (Gouberville)
Compleet nietszeggende foto’s, dat heb je soms ook wel eens.
Een grappig moment, een blooper die wel zalig uitdraaide… “zijn we er bijna, Grote Smurf?â€, vroeg de held aan het stuur van de camper aan de verantwoordelijke van de dienst toerisme naast hem in de passagierszetel. Die dácht dat ze er bijna waren, maar ergens klopte het kaartje toch niet helemaal. Tot eerder genoemde verantwoordelijke van de dienst toerisme in de passagierszetel besefte dat ze nog een extraatje gepland had in de route, de Hangar à Dirigeables in Ecausseville. Beetje vervallen, beetje knullig, maar zo de moeite waard. Ooit (bij beter weer) keren we er eens terug en brengen we een echt bezoek aan dit fascinerende gebouw.
Hoe vaak er vingers op mijn foto’s staan? Geen idee. Maar: vaak. Ik leer het niet, met de telefoon. Altijd opletten geblazen!
De mooie lelijkheid van Frankrijk, dus. Foto niet goed gelukt, maar toch, I love this. (Ambrière-les-Vallées).
Voeten en schoenen. Deze is nog redelijk bewust genomen, denk ik. Waarom, dat weet ik dan weer niet meer.
Deze daarentegen, is een perongelukje. Hij heeft nogal bruine benen hè, die held aan het stuur?
Carwash. Lelijk. The end.
Misschien volgende week nog een reeksje panoramafoto’s, om het af te leren en in schoonheid te eindigen en kan ik zo nog wat clichés bedenken?
Zeg het eens?