Het Corona-virus zorgt ervoor dat we wellicht nog wel wat tijd in ons kot zullen moeten doorbrengen. En daarna misschien nog behoorlijk wat tijd in eigen land. Geen reis en geen reisverslagen, dus dacht ik: ik vraag aan mijn lezers en medebloggers om een gastblog te schrijven over hun woonplaats, om zo virtueel te kunnen rondreizen in België en eventueel ook het buitenland. Een oproep die gretig aanvaard werd, ondertussen hebben zich al 19 gastbloggers aangemeld! Wie dit nu pas leest en ook nog wil aansluiten, laat maar weten hè. Iedereen is welkom.
Vandaag aan zet: dochter Janna. Máár: haar gastblog is een buitenbeentje. Ze schrijft namelijk alleen over huis en tuin. Het was Lili’s verjaardag gisteren, en we bedisselden een tijdje geleden al dat ze daar een gastblog over zou maken. Bij deze. Veel plezier ermee!
**********
Wij vierden gisteren een verjaardag in coronastijl. Niet zo leuk, maar toch, we nailed it, vind ik.
Lili begon dik twee weken geleden af te tellen. En echt, met toewijding. Elke dag schoof ze een stoel tot aan de kalender en stond ze daar wat te wijzen en draaien en praten tegen zichzelf, tot ze vroeg: “Hoeveel keer nog slapen?” Zo zenuwachtig, zo veel goesting. Ze had nochtans géén idee wat haar te wachten stond.
Deze blog zou perfect een Disney-advertentie kunnen zijn. Maar het is vooral het verhaal van een heel blij, jarig meisje, een ander blij meisje en twee voldane ouders. Het was misschien wel de extreemste verwendag ooit, wat zeg ik, bijna decadent. Maar dat mocht wel eens.
Prinses Lili
En haar liefste Olaf (danku mama, danku Nadine!)
De prinses bakt haar eigen traktaties.
De cupcakes zouden we geven aan iedereen die komt zingen aan onze poort. Alleen moest de prinses niezen en waren we daardoor genoodzaakt de cupcakes zelf op te eten.
Da’s natuurlijk niet zo heel erg.
En alsof het allemaal nog niet genoeg was, hadden we een springkasteel voor de dag. Van Frozen, natuurlijk. Ik zei het toch, bijna decadent. (merci iedereen die daarvoor heeft gezorgd!!!)
Ondertussen kregen we veel bezoek, verspreid over de dag. Want als we geen feestje mogen geven, dan organiseren we wel iets aan ons poortje. Een onherkenbare foto.
En ondertussen had ze nog niet goed door dat we het springkasteel ’s avonds wel weer moesten opruimen en teruggeven. Ze ging er al in slapen.
Het was een mooie dag. We hadden veel geluk met het weer en kregen fantastisch fijn bezoek. Een coronaverjaardag hoeft niet per se minder leuk te zijn, dat weten we nu ook.
Einde.
Zeg het eens?