Er viel over weinig anders te musen, de afgelopen week, dus heb ik het maar eens exclusief over de coronacrisis. Wat erin zit, moet eruit. Niet dat ik iets nieuws bijbreng, maar goed. Herhaling is de moeder van de wijsheid, of zoiets.
De eenzame opsluiting begint toch wel te wegen. Ik werk niet, ik zit hele dagen thuis behalve hier en daar een fietstochtje. Maar dan zie ik niemand. Het enige echte contact dat ik heb, is met Meneertje Mertens en Lies. Gelukkig komen we goed overeen, en zijn de momenten dat de spanningen oplopen, op één hand te tellen. Eén vinger zelfs. Maar ik mis de andere kinderen, en die twee kleine meisjes.
De onzekerheid vind ik het moeilijkste. Hoe lang gaat dit duren? Geen idee. Wat voor effect gaat het uiteindelijk hebben op de wereld, op ons leven? Geen idee. Wat moeten we doen met onze vakantie? Geen idee. Wanneer gaan we de meisjes eens kunnen knuffelen? Geen idee. Geraken we ooit verlost van dat corona-virus? Geen idee. Soit. Veel langer moet ik niet doorgaan. You catch my drift.
Want ja, we kunnen niet klagen, geen zieken in onze familie. De werkers onder de familieleden zijn heel voorzichtig. De rest doet wat hij moet doen: thuisblijven. Ik denk zelfs dat Lili en Pipa er wel bij varen: eindelijk eens verlost van de eeuwige snotneus, verkoudheid of erger. Maar, het allerbelangrijkste dus: geen zieken in de familie. Of vriendenkring. Eigenlijk ken ik maar één iemand die ziek geweest is voorlopig. Ik heb dus niks te klagen.
Over werkende mensen gesproken. Meneertje Mertens werkt in de transportsector, meerbepaald bij een bedrijf dat uw pakjes aan huis levert. Dit weekend kreeg hij via Messenger verschillende berichten van mensen die we van haar noch pluim kennen, om te vragen hoe het met hun pakje zit. Eh? Serieus? Ik snap dat niet. Compleet, compleet respectloos. Eigen pak eerst, of zoiets? Jeetje. Laat de mensen met rust. Uw pak zal wel aankomen. Ooit.
Wist je trouwens dat journalisten ook tot een beroepsgroep behoren die doorwerken? Zij verdienen ook een applaus!
Daarnaast en daarbuiten heb ik Zuhal Demir altijd een dwaas kieken gevonden en haar laatste voorstel bewijst dat ik gelijk heb.
De verhalen die ik nu en dan lees uit de ziekenhuizen, van de zorgmensen, vind ik gruwelijk. Ik zit er vaak bij te huilen. Ze maken me bang. Want uiteindelijk gaat het daarom, de druk op de ziekenhuizen en het personeel daar. Het is dat wat we nu proberen in te dijken. Dat onze gezondheidszorg niet kraakt onder dit virus.
Dat we nog buiten mogen om te wandelen, joggen en fietsen, vind ik heerlijk. Ik hoop dat het blijft duren, ik hoop dat het niet om zeep geholpen wordt door een stel achterlijke covidioten dat zich niet aan de regels wil houden. Want ik geniet er heel erg van. Fietsen, op mijn eentje, langs grotendeels verlaten wegen. In het zonnetje, vaak. Het doet zo’n deugd, en het geeft moed.
Voor de rest, echt jong: blijftinuwkot. Hoe moeilijk kan het zijn? Enkel voor werk, boodschappen, hulp aan noodbehoevenden of sport mag je je huis uit. Sport enkel in een lus van bij jou thuis. Niet op bankjes gaan zitten, gewoon sporten en naar huis.
Don’t bend the rules. Probeer niet te draaien en te keren en te wringen tot je een gaatje in die regels gevonden hebt. Probeer niet de slimste te zijn. Zever niet dat de politie daar- en daarvoor geen boetes mag uitdelen. Doe gewoon wat er gevraagd wordt. Zo strikt mogelijk. Blijf. Thuis. Voor jezelf. Voor je geliefden. Voor iedereen. Was je handen, kam je haren, recht je schouders en hou afstand als je toch buiten moet. Stay safe and healthy!
Laat een reactie achter bij GoofballReactie annuleren