Ik wilde hier vandaag een bericht zetten over mijn bezoek aan de oncoloog donderdag, dat alles daar goed ging. Tumormarkers nog steeds OK, na de beangstigende episode vorige winter is alles nu toch in orde. Volgende maand nog een controle bij de gynaecologe, en in september een pet scan. Bottom line: alles goed.
En dan ging ik het eens hebben over de (vervroegde) menopauze. Het bericht staat klaar, maar ik weet het niet zo. Meneertje Mertens heeft het overlezen, maar ik weet het nog steeds niet zo. Ik voel me er niet goed bij, en ik publiceer het dan ook maar niet. (*)
In deze corona-tijden, namelijk, voelt het niet goed. Mijn gezondheid is heel belangrijk en dat zal altijd zo blijven, maar ik wil het er nu gewoon niet over hebben.
Ik wil eerder zeggen: mensen, hou je toch aan wat ons opgedragen wordt. Ook al ben je het er niet mee eens. Ook al heb je je bedenkingen. Je bedenkingen doen er even niet toe.
Ik vind de ons opgelegde maatregelen zelfs nog wat slapjes en ambigu. Probeer daar zelf eerder iets aan te doen en ze wat strenger te maken, dan de gaten in de ambigue regels op te zoeken en erin te duiken en te doen alsof er niets aan de hand is.
Want: je brengt mensen in gevaar.
En het gaat al lang niet meer om “de oudjes” die de grootste slachtoffers zijn van deze pandemie. Dat is zo, en dat blijft zo MAAR: het is allemaal veel groter en omvangrijker geworden. We lopen momenteel het gevaar dat onze gezondheidszorg compleet implodeert.
Ook jongere mensen worden ziek, twintigers, dertigers, veertigers. Zij kunnen ook zo ziek worden dat ze moeten opgenomen worden in het ziekenhuis, op intensieve. Zij gaan genezen. Ze gaan een paar weken zwaar ziek zijn, maar ze gaan genezen.
Maar het probleem is: zij nemen bedden in die anders gebruikt kunnen worden voor oudere mensen. Ze gaan teveel bedden innemen, onze gezondheidszorg (ziekenhuizen, dokters, verpleging, zorgverleners) gaat overbelast zijn, en we gaan in een situatie belanden (in Italië is het al zover) dat dokters gaan moeten kiezen wie ze behandelen en wie ze laten sterven, omdat er niet genoeg plaats is. En dan gaan we nog maar niet denken aan zorgverleners die zelf ziek worden.
Dus:
Blijf thuis. Zaag en klaag daar niet over. Drink dat theetje of koffietje of biertje thuis. Draag zorg voor jezelf. Draag zorg voor je gezin. Draag zorg voor je familie. Draag zorg voor anderen. Draag zorg voor de mensen die tot een risicogroep behoren of het moeilijk hebben. Ga wel eens wandelen. Of eens fietsen. Dat mag.
(*) en dan valt een tijd later mijn frank: ik heb nog een vakantieweetjes-bericht om te delen! Dat ben ik vergeten! Maar da’s dan voor volgende zondag. Tijd zat, namelijk.
Mijn letters staan precies wat scheef op mijn letterbak.
Laat een reactie achter bij Mrs. BrubeckReactie annuleren