Oh wat is het hier stil. Een sneeuwtapijt dempt alle geluiden. Wat mooi, zo’n kerstsfeer op pasen!
Ha! Gisteren net op tijd nog gezien dat ze op Canvas High Fidelity speelden, en sito presto de DVD-recorder geprogrammeerd. En nu kan ik niet wachten tot we tijd hebben om te kijken! Het boek vond ik zalig, overal lees ik dat de film ook zalig is, luid te spelen wegens fantastische muziek (dat voorspelt…
Canvas zond eindelijk nog eens wat goeie popmuziek uit. Coldplay, maart 2006, van dezelfde Twisted Logic tour waarin wij hen zagen in het Sportpaleis in Antwerpen, oktober 2005. Man man, wat was dat lekker. Clocks is gewoonweg fantastisch, de piano, de zang, de bas, de drums, de background vocals van de drummer, de laser- en…
Het is vreemd, maar sedert Janna een jaarwerk over euthanasie heeft voor zedenleer en er ook effectief aan beginnen werken is, kom ik overal berichten tegen over euthanasie. Hugo Claus (may he rest in peace), de vrouw in Frankrijk met de tumor, een symposium over euthanasie voor borelingen en kindjes tot 1 jaar, enzovoort enzovoort.…
Ik zou een blij bericht schrijven over hoe het bijna vakantie is. Bijna kwam het er niet van, door alle kleine en middelgrote en grote ergernissen aan opnieuw weer, werk, vaders, een avond met een visite aan de spoed van het UZ (niks ergs aan de hand uiteindelijk, gelukkig), maar hier gaan we dan toch…
België heeft een regering. Het weer. Een zure blogwereld (ik laat de linklove maar achterwege, maar het valt me op hoe men de laatste dagen ongelooflijk graag op mekaar zit te kakken). De file op de Gentse binnenring door kapotte verkeerslichten aan de Heuvelpoort. Mja. Ergernissen. Ik zal morgen wel een vrolijk berichtje schrijven over…
Bedgeheimen. Zo luidt het onderwerp van het stokje dat ik door Ruben toegegooid kreeg. Onschuldige bedgeheimen, dat wel, gelukkig maar! Die zijn net zo leuk, en stoute bedgeheimen blijven geheim! Onschuldige bedgeheimen, zo heb ik er wel wat. Eentje dat echt geheim is, dat ik nooit aan iemand vertelde, bijvoorbeeld. Ik sliep als kind vaak…
Ik heb besloten dat het zonde is van die vrijdagavond om om half negen (zie 2 berichtjes lager) al te liggen ronken in de zetel. Dus toen de oogleden zwaar begonnen te worden, eruit geklommen, en nu zit ik hier te suffen voor de PC. Ach ja.
Hier en daar heeft men het over het doorslapen van baby’tjes en kindjes. En dan valt me op hoe relatief dat allemaal is. Hoe allesoverheersend (en dat is de normaalste zaak van de wereld, zo was het hier ook) als je er middenin zit. Maar: hoe snel ook vergeten achteraf, als je weer bijgeslapen hebt…
Voorspelling: komende vrijdag om half negen ’s avonds liggen er hier twee in de zetel te ronken. Ik voel het gewoon aankomen.
Deze is ook behoorlijk fantastisch: Euh, en terwijl ik dit schrijf ben ik naar The Fragile aan het luisteren, is ook fantastisch. Laat ik het maar hierbij houden.