De publiciteitscampagne voor een verzamelreeks kunstboeken van De Standaard was helemaal my cup of tea: Het Lama Gods, ik lag in een deuk. Gegierd van het lachen heb ik. Vooral ook omdat de kerkfabriek van de Sint-Baafskathedraal er helemaal niet mee kon lachen, en gepikeerd reageerde. De droogstoppels.
… zo zong een collega me toe op het werk vanmorgen. En ja, dat is het zo’n beetje. Onze vakantie-wittebroodsweek is voorbij. Weer vroeg(er) opstaan, boterhammen smeren, nu ook weer kinderen naar school brengen, en gaan werken. Auw, dat doet pijn. Vakantie is zo leuk! En zeker een wittebroodsvakantie! Maar de wittebroodsweken blijven ondanks alles…
Gisteren een heel fijne namiddag gehad. Nichtje Marijke, die er tot haar spijt niet bij kon zijn op onze trouw, is haar schade komen inhalen, samen met Sam en Li. Na cake en muffins zijn we erop uitgetrokken, naar het vernieuwde Sint-Baafskouterpark. Drie straten van ons, vlak achter de school van de kinderen, en schaam…
Duizendpootje Janna heeft een nieuwe site. Over Tokio Hotel. Klik. Helemaal gemaakt in WordPad. ’t Is een krak, dat meiske van mij.
4 september is een dag die hier ten huize vanaf nu een feestdag is. Onze trouwdag. Het was een heel fijne dag, en nu zijn we uitgeteld. Moe, maar tevreden. En met een warm hartje. Er zijn heel veel foto’s genomen, waarvan er hier wel een paar zullen volgen. Op z’n minst van de Pacificatiezaal…
… de eerste schooldag. Een pak boeken en agenda’s zijn gekaft, stapels formulieren zijn ingevuld (lang leve grote kinderen die dat zelf al kunnen) en ondertekend, extra brooddozen zijn gekocht. Janna heeft een rot lessenrooster (hoe kan dat ook anders), Milan heeft eindelijk nog eens een meester, Jens heeft het vrij goed gesteld in de…
Het verschil is groot: de afgelopen jaren vertrok Nic op de laatste dag van de grote vakantie met heel zijn hebben en houden weer naar zijn eigen kot. En zat ik hier vreselijk ongelukkig te zijn, na een happy summer together. Niks daarvan dit jaar: daarnet is hij vertrokken om de kinderen te halen, en…
Na de weemoed die ik gisterenochtend voelde, kwam het er nog met bakken bij. ’s Ochtends bij de slager, wachtend op een broodje, hoorde ik voor de zoveelste keer Monsoon van Tokio Hotel. Voor de zoveelste keer: Janna draait alles van Tokio Hotel grijs, en je kan de radio niet opzetten of je hoort ze…
Het is weer zover, de jaarlijkse weemoed is daar. De zomervakantie is bijna voorbij, de ochtenden beginnen herfstig te ruiken, de avonden worden vroeger en vroeger donker. Mijn favoriete seizoen loopt ten einde, het verval van het volgende seizoen zet in. Weemoed.
Lang geleden, dit gevoel. De kinderen zijn niet thuis, tot het einde van de week. De was is gedaan, de strijk ook. Schilderen moet ik ook al niet meer doen. WTF? Er valt vast nog wel vanalles te doen, maar ’t zal niet voor vandaag zijn. Ik ga van algehele ledigheid genieten.