Vaste rubriek op zaterdag: week in beeld. Een greep uit de telefoonfoto’s die ik maakte van zaterdagochtend tot vrijdagavond. Soms eens een foto door Meneertje Mertens. De laatste tijd ook vaker foto’s met de Nikon. Maar vooral foto’s van mijn telefoon.
Weinig foto’s van het begin van de week. Het blijft hier gewoon rustig. Maar dat verandert wel. Ik heb wat foto’s van de dahlia’s (zie omslagfoto, dat is geen dahlia ik weet het), maar die ga ik bewaren voor eens een apart blogbericht.
De eerste foto is van het dashboard van onze auto, voor de temperatuur buiten. Dinsdag 13 oktober, 22 graden begot. En wat ik nog het allergekst vind, zijn die nachtelijke temperaturen. Op één nacht na blijft het “warm” ’s nachts en ’s ochtends.
Vanaf dinsdag hebben we zo stilletjesaan meer te doen. We gaan eens tot bij DD Mobilhomes, omdat we ECHT WEL WEG WILLEN (sorry voor het roepen). Als onze eigen camper er op 28 oktober niet is of niet klaar is, kunnen we een tijdelijke camper gaan ophalen. Zo kunnen we een deel van onze zeer gewenste plannen toch uitvoeren.
Meneertje Mertens kreeg een paar weken geleden een mail van Marie de begeleidingsverpleegkundige. In het ziekenhuis wordt een “week van de oncologie” georganiseerd, en of we niet geïnteresseerd zijn. Woensdagavond zijn er inkijkmomenten, en dat spreekt ons wel aan. We kiezen voor een inkijkje in de cleanroom (waar een rondleiding niet mogelijk is wegens very clean), waar de bereidingen klaargemaakt worden die erg zuiver moeten zijn, zoals de chemobereidingen. Daarna krijgen we een rondleiding in het labo. Als patiënt wiens bloed geprikt moet worden, zie je daar enkel het topje van de ijsberg. Achter de balie zit een groot labo verstopt waar het bloed en andere stalen geanalyseerd worden. Indrukwekkende machinerie, groot en veel. Meestal zelfs gedubbeld, zodat het hele proces niet stopt als een machine vastloopt. We krijgen nog een extra blik achter de schermen in nog andere labo’s. Heel, heel interessant. En we krijgen ook een hapje en een drankje. (foto toen er nog niet veel volk was, voor de privacy van de deelnemers uiteraard).
Donderdag 15 oktober is de dag tegen kanker.
Compleet toevalligerwijs heb ik mijn jaarlijkse afspraak bij de oncoloog op die dag. Wat ervoor zorgt dat we er een soort “ziekenhuis-uitstap-dag” van maken. In de voormiddag wordt er radio gemaakt voor de patiënten. Goedele Wachters, nieuwsanker en ambassadeur van Kom op tegen Kanker én jaarlijks 1000 kilometer deelnemer, komt er patiënten en naasten een hart onder de riem steken. Jammer genoeg zit ze een beetje verstopt achter de microfoon.
Actiefoto!
Wie staat daar opeens ook achter die microfoon? Euh, ikke. Compleet geïmproviseerd, voor een babbeltje over de inkijkmomenten van gisteren. En dat gaat nog vlot ook, haha.
Sommigen hebben hierboven misschien al twee leden van Bazart herkend. Zij komen een kort verrassingsoptreden doen. Daarbij moet ik toch een verhaaltje vertellen waar we heel hard om moesten lachen. Marie, de lieve, fantastische, zeer competente en empathische begeleidingsverpleegkundige (echt, ze kan niet genoeg bestoeft worden) vertelde al in de mail dat er een optreden zou zijn van een bekende Vlaamse groep, maar dat ze niets mocht verklappen om een toeloop te vermijden. We hadden daarover al wat giswerk gedaan, Meneertje Mertens en Lies en ik. Woensdagavond staat Marie bij ons een babbeltje te doen, ze heeft het over de verrassingsact, ze mag hun naam niet noemen, maar allez, wie denk ik dat er zal komen? Mijn antwoord, zo rap of tel: Bazart. Het arme kind haar mond valt open… euh ja, Bazart! Ssjjjjt! Hoe weet jij dat? Euh ja, beredeneerde gok? Het klopt dus. Bazart doet een kort verrassingsoptreden, akoestisch en mooi. Die gasten zingen echt wel goed.
Na het optreden gaan we een hapje eten in de bistro.
We maken een kort wandelingetje, passeren nog eens de muurschildering die we vanuit allerlei standpunten konden bewonderen in het ziekenhuis het laatste jaar.
En ook de ROA die ik al eerder zag, verstopt in een gezellig hoekje van de stad.
Er is een IG account schatten.uit.gent, waarop deze “flosj” van de kermis perfect zou passen.
We keren terug naar de bistro, waar we nog wat tijd zoet maken, en zoet maken dat moet natuurlijk met een taartje. Dat even lekker is als het eruitziet.
Mijn afspraak bij de oncoloog verloopt vlot, alles in orde. Het zal binnenkort 10 jaar zijn dat ik mijn diagnose borstkanker kreeg, maar de controles worden niet afgebouwd. Ach ja. Het geeft ook wel een veilig gevoel.
Vrijdagmiddag gaan we eten bij de Roste Muis in Sint-Laureins, gekend om z’n palinggerechten. Daar wilde ik nu eens al jaren heen! Meneertje Mertens is niet zot van paling maar glundert toch ook bij een alcoholvrije mojito.
Gelukkig staat er nog meer op de kaart dan paling. Of het lekker is, natuurlijk dat het lekker is. Een steak champignon en voor mij paling op Sentse wijze (met prei en garnaaltjes) (Sint-Laureins noemt men hier Sente, vandaar Sentse wijze dus) (veel “locals” die hier komen eten, we worden ondergedompeld in het Meetjeslandse dialect).
Van sommige dingen moet ik echt een foto maken.
Voor ons geen probleem, maar Milan zou toch wel ferm moeten “stuipen” (bukken).
En zo zit onze week erop. De “weken zonder dokter of ziekenhuis” zitten er voorlopig op, de volgende weken komt nog één en ander.
Zeg het eens?