In het bericht van Fotobingo 6 deelde ik een foto uit de periode van mijn plechtige communie. Daar zit een verhaal achter.
Mijn oudste zus Christine wilde me een cadeau geven, maar had niet veel geld. Daarom besloot ze me foto’s te geven. Zelfgemaakte foto’s. Een cadeau voor het leven, dat bewijst dit blogbericht ook. Ze maakte de foto’s gespreid over verschillende dagen, en ook verspreid over verschillende locaties.
De eerste was bij mijn grootouders. Eentje in de tuin van Adelaide, de buurvrouw. Prachtige naam toch, die als kind toch wel moeilijk was om uit te spreken. Irene (mijn grootmoeder), Adelaide, haar zus Madeleine, Georgette, de namen van toen. Dus, in de tuin van Adelaide.
Aan de overkant van de straat was een soort klein kasteeltje (in mijn perceptie toch), dat we “de villa” noemden. Er was een wal rond.
Achter de villa was een huis waar familie woonde van de mensen die in de villa woonden, met lange een oprit naast de villa. Die mensen hadden paarden. We betraden dus zo’n beetje verboden terrein, voor foto’s bij de paarden.
Ik was toch een beetje benauwd van zo’n groot dier.
We maakten ook foto’s bij de ouders van mijn schoonbroer, waarvan ik deze dus al eerder deelde.
En deze.
Christine maakte ook een foto van Luc, die ik hier niet deel. De foto die Luc maakte van Christine, deel ik hier wel. Zij was toen 21.
Ook thuis maakten we nog foto’s. Een dromerige, wazige foto in de slaapkamer, de slaapkamer met knaloranje behang die ik deelde met mijn andere zus Hilde, en waar de zon ’s avonds binnen scheen.
En als laatste nog een foto met mijn paterskleed. Op de dag van mijn communie.
Nog even dit: we bleven niet zo katholiek hoor. En we waren het eigenlijk ook al niet. Het wrong echt wel tussen mij en de rituelen van de katholieke kerk, en ik heb altijd moeite gehad met het onthouden van het weesgegroet en het onzevader. Later trouwde ik nog voor de kerk, omdat mijn schoonouders dat zo wilden en ik de moed niet had om daar tegenin te gaan.
Op mijn huwelijksdag zei mijn zus, de zus die de foto’s maakte, tegen mij: Anne, je weet dat het hier niet stopt hè, het gaat altijd verder. Ik moest daarover nadenken, maar ik wist dat ze gelijk had. De kinderen zijn niet gedoopt, ondanks de druk van mijn schoonouders en een “tante nonneke” (schoonzus). Het moest inderdaad daar wel stoppen, want het was niet wat ik wilde.
Zeg het eens?