Dagboek van de stamceltransplantatie (2)

Vervolg van het dagboek, hier lees je deel 1.

Zondag 12 juli. Dag 5 van de chemo. Twee chemo’s per dag, met 12 uur tussen. Tussendoor worden nog wat andere dingen toegediend, zoals vocht en nog eens middel tegen misselijkheid. Meneertje Mertens voelt zich nog altijd best OK, hij verteert de chemo vrij goed. Eten is nog het lastigste. Het eten in het UZ Gent is sowieso al niet echt lekker (aangeleverd door Sodexho), zijn eetlust wordt elke dag wat minder, en hij proeft ook niet veel. Zoete smaak is weg, en sommige smaken zijn gewoon anders.

Maandag 13 juli. Zesde en laatste chemodag. Opnieuw twee kuren, met 12 uur tussen. De eerste gebeurt met cryotherapie om de schade in de mond te beperken. De slijmvliezen liggen door alle chemo al zwaar onder vuur, maar deze is nog wat erger en kan wondjes in de mond veroorzaken. En wondjes is net wat men wil vermijden, want die leiden mogelijk tot infecties en dat willen we echt niet. Cryotherapie is in dit geval niet meer dan zuigen op ijsblokjes of ijslolly’s. Hij merkt wel dat de chemo behoorlijk straf spul is, en voelt zich bij momenten een stuk minder goed. Het is ook een dag van veel bezoek: ik kom langs, en onze buren komen even mee naar de kamer als ze me komen halen. En Lies komt ook nog langs.

Dinsdag 14 juli. Rustdag. Tussen aanhalingstekens. Een dag om de chemo uit zijn lijf te krijgen. Maar er wordt toch één en ander toegediend (cortisone, dacht ik), en er blijft ook altijd een baxter vocht hangen. Dat is belangrijk voor de bescherming van de nieren. Ik ben de volgorde een beetje kwijt van wat wanneer werd toegediend, maar er is bijvoorbeeld ook nog een antiallergisch middel en een antischimmelmiddel, omdat de weerstand volledig weg zal zijn.

Op weekdagen komt dagelijks een kinesiste langs, die hem eenvoudige oefeningen aanleert. Hij probeert die regelmatig te doen. Het is belangrijk om in beweging te blijven. Hij krijgt ook zo’n, euh, fietsje op de kamer. De bedoeling is een hometrainer, maar of we die ooit gaan zien?

Ook een diëtiste komt langs, eten en drinken is een lastige tijdens deze behandeling, maar het is wel belangrijk dat te blijven doen. Eiwitrijke voeding is ook een must. We bespreken een beetje wat de mogelijkheden zijn, waar hij zin in heeft en wat hem tegenstaat (dat kan wel heel snel wisselen) en waar de diëtiste voor kan zorgen.

Woensdag is dan D-day, de dag van de stamceltransplantatie. Ik ben er zelf ook al vroeg bij. Rond 10u wordt gestart.

Er zijn vier zakjes stamcellen (dat varieert van persoon tot persoon), die worden één per één ontdooid in de bloedbank van het UZ en één per één naar de kamer gebracht. De stamcellen zien er naar mijn idee framboosroze uit.

Het inlopen van een zakje duurt ongeveer 10 minuten. Er is een arts aanwezig op de afdeling voor het geval er iets fout zou lopen, en er zijn 2 verpleegkundigen aanwezig die samen de toediening opvolgen. Op goed een uurtje is dat dus gefixt. En dan is het voorbij. Waar we weken naartoe geleefd hebben, duurt uiteindelijk nauwelijks een uur. Het is eigenlijk een vrij eenvoudige procedure waar je al die tijd naartoe leeft. Ik ben wel blij dat ik erbij kan zijn.

Op voorhand werd gemeld dat de stamcellen, of beter het bewaarmiddel waarin de stamcellen ingevroren werden, een heel specifieke geur afgeeft. Er is een beetje onenigheid hoe het nu precies ruikt, maar ik ben het eens met tomatenpuree. Gelukkig nog een vrij natuurlijke geur waar ik geen hoofdpijn van krijg. Sommigen vinden het ruiken als krabsla, anderen als asperges die klaargemaakt worden. Op het internet vind je nog geuren als knoflook, tomatensoep of roommaïs, maar ik hou het bij tomatenpuree.

Donderdag kom ik nog eens op bezoek, en dan ruikt die tomatenpuree toch al iets viezer. Een beetje bedorven. Sterke geur, die ik nu maar moeilijk van me kan afschudden. Meneertje Mertens is de onschuld zelve en ruikt niks. De poetsvrouw wel, die maakt misbaar als ze de kamer binnenkomt. Ik hou het bij Meneertje Mertens af en toe liefdevol stinkie te noemen. Hij voelt zich nog redelijk OK, maar het is toch wel al wat minder. De vermoeidheid begint toe te slaan, hij slaapt duidelijk meer dan de vorige dagen.

Hij heeft een transfusie met bloedplaatjes gekregen, die dingen staan uiteraard heel laag. Te laag blijkbaar, voor deze fase. Er wordt even gesproken over bloed toedienen ook, maar dat hoeft uiteindelijk dan toch niet.

Vanaf vrijdag is de neerwaartse spiraal ingezet. Meneertje Mertens heeft diarree, en voelt zich erg slecht. Eten lukt niet, en nadat hij ontbijt en middageten teruggestuurd had, krijgt hij sondevoeding toegediend. De diarree houdt voorlopig aan. Er worden kweekjes gemaakt, maar er wordt niks speciaals gevonden, dus voorlopig hoeft er geen actie ondernomen te worden.

Zaterdag heeft hij lichte koorts, 38 graden. Hij wordt goed in de gaten gehouden, want als de temperatuur stijgt, moet hij aan de antibiotica. Er wordt bloed afgenomen via de katheter en er wordt bloed geprikt, om te onderzoeken of de katheter niet voor een ontsteking zorgt. Later op de dag zakt de koorts wat, en wordt dezelfde procedure nog eens overgedaan. Hij is moe, en slaapt veel.

’s Avonds bellen we nog even, tijdens dat telefoontje wordt zijn temperatuur weer gemeten: 38,4 deze keer. Dus wordt gestart met antibiotica. Hij kan wel nog altijd lachen. Een beetje toch.

En zo zijn er 12 dagen opname achter de rug. Net geen twee weken. Nu begint het wachten. Wachten tot de nieuwe stamcellen hun weg vinden naar het beenmerg en hun werk beginnen doen.