Herinner je je de foto’s van de zonsopgang op de steiger van de Oostpolderkreek nog? Eind juni, dus lange dagen, een heel vroege ochtend. Het was mooi, het deed ook deugd om zo vroeg ’s morgens in alle rust buiten te zijn, en we besloten in het terugrijden meteen al dat we de dag nadien nog eens hetzelfde zouden doen. Exact hetzelfde.
Terug naar de steiger in de Oostpolderkreek dus, bij de palingbelevingsplek. En weet je? Same time, same place… completely different conditions. Wat was het adembenemend mooi, met nevel die uit het water opsteeg. Bij het aankomen zag ik een reiger opstijgen van de steiger, maar mijn fototoestel had ik toen nog niet vast.
Maar kijk toch eens, hoe mooi is dat niet.
Waterhoentjes, denk ik. Eenden zijn er ook, maar ik denk dat dit waterhoentjes zijn.
Ik denk dat dit de kerk van Watervliet is.
Er was niet alleen de nevel boven het water, maar ook een heel prachtige wolkenmassa in de lucht.
Veel mooie reflecties in het water. Het was dan ook zo goed als windstil, iets wat we niet vaak meemaken.
Inzoomend op de zonsopgang verdwijnen alle andere kleuren en blijven enkel nog de oranje-rode tinten over.
Daar is ze!
En dan zijn wij weer weg…
Zeg het eens?