Van onze anderhalve week “vakantie” maken we gebruik voor fotografie-uitstapjes. En we pakken het meteen grondig aan: drie dagen na elkaar stonden we vroeg op om de zonsopgang te fotograferen. Vorige week hadden we al een poging gedaan en had ik het juiste gerief niet mee, waarna we er een verkenningsrondje van maakten. Dus we zijn goed voorbereid.
Locatie: de gekende steiger van de Palingbelevingsplek in Sint-Laureins. Voor het gemak (denk ik toch) wordt gezegd dat die in de Boerekreek ligt, maar eigenlijk is het de Oostpolderkreek.
De steiger heeft toch wel wat last gehad van de verschroeiende temperaturen van vorige week. Er zijn heel wat meer planken verbogen.
De plek waar ik foto’s maakte, was beperkt, dus veel van hetzelfde, en je moet vooral kijken naar de subtiele veranderingen. Ik deed opnieuw een experiment met heel klein diafragma en lange sluitertijd, maar dat werkte hier niet echt goed. Bewegende eenden en bomen die lichtjes bewegen in de wind, werken niet goed mee. Deze kan ermee door.
Terug naar de gewone instellingen.
De zon komt op achter de band wolken aan de horizon.
De zon is al op, maar je ziet ze nog niet.
Eén van mijn favoriete beelden.
Het lijkt wel een zonsondergang, het wordt weer donkerder, de zon verdwijnt achter de bovenste wolken.
De platbodem met kruisnet, die door de palingvissers gebruikt werd.
Nog een laatste blik op de kreek en dan ging het weer huiswaarts. Om 6u20 waren we terug thuis en hadden we het gevoel dat we al veel verwezenlijkt hadden. Zo’n ochtenden zijn heerlijk.
Zeg het eens?