Ik moest echt luidop lachen toen ik deze zag in de stories van Irene. Tot ik dacht: wacht… ik ben dus niet de enige met deze idiote hersenkronkel.
Want ja. Deze idiote hersenkronkel heeft mij al serieus parten gespeeld: ik denk nogal snel dat mensen boos zijn op mij. Ik pik signalen op, en ik begin ze in te vullen.
De signalen die ik oppik, komen wel echt binnen, daar ben ik vrij zeker van. Ik voel veel aan: stemmingen, humeuren en humeurtjes, niet lekker in je vel zitten. Het komt allemaal bij mij binnen.
En dat beïnvloedt mij ook. Als ik iets voel dat niet klopt, ga ik er soms gewoon iets over zeggen. Dan is het meestal snel opgelost. Of ik kan helpen, of ik weet tenminste waarover het gaat.
Maar soms heeft de ander geen zin om erover te praten. En dan zit ik daar ergens tussen rust en onzekerheid in.
En in het slechtste geval vraag ik niks. Ik durf niet. En dan begin ik op sokkenpootjes te lopen.
Ik vul dan zelf in dat iemand boos is op mij. Dat ik iets verkeerd gedaan heb. En dat voelt op dat moment volledig logisch in mijn hoofd. Dus ik ga zwijgen, onderwerpen vermijden, alles een beetje inhouden.
En dat kan blijven hangen. Dagen soms. Opgejaagd. Schrikachtig. Bang zelfs. Terwijl er eigenlijk niets gebeurd is dat het rechtvaardigt.
Maar. Deze winter ben ik er toch in geslaagd (na vele vergeefse pogingen) om gans dat mechanisme eens uit te leggen aan Meneertje Mertens. Want ja, met hem had ik dat ook. Nadat hij mij (liefdevol) uitgelachen had, zijn we er toch in geslaagd om daarin tot een werkbare oplossing te komen.
Ofwel merkt hij dat ik weer in die spiraal dreig te gaan en zegt hij zelf, een beetje spottend maar OK voor mij: “Ik ben niet boos.” Ofwel vraag ik het: “Ben je boos?” En meestal is het antwoord geruststellend simpel.
De laatste tijd moeten we het zelfs minder vaak uitspreken. Ik kan mezelf beter in toom houden, waardoor die hele spiraal minder vaak op gang komt. Zot eigenlijk.
Zeg het eens?