Eigenlijk ging ik er niks over schrijven want ja, hoe decadent was het allemaal niet. Maar ja, bloed kruipt waar het niet gaan kan dus ben ik over mijn weigerachtige houding heen en hier komt het verhaal.
Iemand vroeg het hier in de commentaren: wat met die nieuwe camper? Wordt het een kortere, makkelijker wendbaar? Euh, nee, hij wordt langer dan de huidige, haha.
De uitleg.
We hebben jarenlang campers gehuurd, met verschillende indelingen. Keuken langs de ene kant, keuken langs de andere kant, toilet, wastafel en douche ineen, douche apart, met gordijn tussen cabine en leefruimte of met stores aan de ramen, een gordijn tussen het leef- en slaapgedeelte, of een accordeondeur, of een “echte” deur, met hefbed, met alkoof… De mogelijkheden zijn eindeloos.
We hebben ook eens een campervan geprobeerd. Meneertje Mertens was altijd al sceptisch, en voor hem was het echt hét bewijs dat dit niet ons ding was. Te weinig plaats. In elkaars weg lopen en staan. Noem maar op. Een no go voor hem.
Maar we hadden ons goesting gevonden. Douche apart van toilet en lavabo was een must, en die indeling komt ook met een deur tussen slaapkamer en leefgedeelte (waardoor je een beetje een grote badkamer/kleedruimte krijgt. De keuken zit aan de overkant van de deur, naast de deur zit de koelkast.
Dat was eigenlijk het allerbelangrijkste voor ons. We gaan al jaren voor het merk LMC, zijn we heel tevreden over. En we willen geen slaapplaats voor 4 personen. Dus geen alkoof, en ook geen hefbed. Zolang ze klein zijn of zolang ze willen, kan er altijd een kleinkind tussen ons in het bed achteraan slapen.
We bestelden dus deze LMC Cruiser bij DD Mobilhomes, maar we zaten in de naweeën van de corona-crisis, en daarbij kwam ook het feit dat Amazon gigantisch veel Fiat bestelwagens besteld had, en dat die order voorging op de campers.
Na een jaar wachten bleek het door ons gewenste model niet meer gemaakt te worden, niet tot eind 2024. We konden wachten, of we konden switchen naar een ander model. Wat we deden. En we gaven op wat we belangrijk vonden: douche, toilet en lavabo in één ruimte. Dat moest dan maar.
Maar er bleken nog een aantal minpunten te zijn, waarvan eentje dat me mateloos irriteerde: het slaapgedeelte was voor mij nét te laag om recht te staan. Waardoor Meneertje Mertens altijd “KNOTS” riep als ik tegen het plafond botste. Dat deed op zich nog geen pijn, het was hooguit irritant. Maar als je met je hoofd tegen de omkasting van het luik botste (wat Meneertje Mertens ook had en ik al eens “KNOTS” kon terugroepen), kon dat toch wel pijnlijk zijn. Irritant, blaaaaaargh.
Daarbij hadden we (en dat was een ergernis van Meneertje Mertens) niet de cabine die we besteld hadden. Bepaalde opties zaten er niet op. Sommige dingen (die met veiligheid te maken hadden) vond Meneertje Mertens echt wel jammer.
En toen, toen kwam ineens een nieuwe versie van die cruiser uit. Wuk? Wat? Ah daarmee dat de onze niet meer zou geproduceerd worden!
De mogelijkheid voor een camper met douchecel apart, én een slaapgedeelte waar ik kon staan. Tempting. En dan was er nog vanalles bijgekomen dat wij wel zouden kunnen smaken. Een compressorkoelkast. Gedáán met een koelkast die onvoldoende koelt als het héél warm is! Vloerverwarming! Met diesel, niet met gas! 2 gasbekkens maar ook een inductieplaat.
Kijk. Normaal gezien is Meneertje Mertens degene met wilde (en soms dure) ideeën, ik moet die dan soms intomen. Ho ho paardje, op ’t gemak. Maar nu was ik het die met een wild idee afkwam.
Ik was er al een tijd over aan het denken om na 4 jaar onze camper in te wisselen voor een nieuwe. En dan écht de camper van onze dromen, waar we als het god belieft twintig jaar mee kunnen rijden. Ik had daar nog niks van gezegd tegen Meneertje Mertens.
Maar toen kwam LMC met die nieuwe cruiser en ik dacht: waarom doen we het nu niet? Dit is echt wat we willen en nog veel meer, en onze “oude” camper brengt nu meer op dan over vier jaar. Ik opperde het idee voorzichtig tegen Meneertje Mertens, die toch efkes dacht dat ik helemaal zot geworden was, moest wennen aan het idee maar natuurlijk na een tijdje wel helemaal mee was. Haha.
Ietske minder haha was dat hij toen al aan de sukkel was met zijn gezondheid, en dat ik toch wel af en toe een paniekske moest onderdrukken, zo van: is dat wel verstandig? Maar verstandigheid kan de boom in, we leven nu en we weten nooit hoe lang het nog gaat duren en we moeten profiteren van het leven enzovoort.
Dus, trokken we naar DD Mobilhomes, en daar schrokken ze zich toch ook eerst een hoedje, hadden ze nooit verwacht. Maar, we stapten er weer buiten met een deal. Mobilhome besteld.
Momo 1 staat ondertussen bij DD, het was niet slim er nog veel kilometers mee te doen want we hadden er al behoorlijk wat (wie? wat? wij? allez nu!) en de prijs zou toch wel zakken als we er nog veel boven gingen gaan. Dus nog eens op reis (de kilometers goed uitgeteld) en dan niet meer.
De nieuwe camper zou toch ergens in maart geleverd worden, dus dat overleefden we wel. Jammer genoeg wordt de levering telkens weer uitgesteld, en blijft het onzeker wachten op wanneer die nu precies gaat komen. En zijn er soms periodes (zoals deze anderhalve week) waarin het toch wel héél jammer is dat we niet weg kunnen. Maar goed.
We maakten de camper op het gemak leeg, Meneertje Mertens poetste hem (er was genoeg tijd om alles in stukjes en beetjes te doen), en ergens in juni gingen we hem “inleveren”. En nu is het wachten dus, op Momo 2.0. Hopelijk is hij er na de stamceltransplantatie, zodat we dan toch perspectief hebben op korte tripjes.
(foto via Caravana.de)
Zeg het eens?